ขอเปิดใจสักนิด
ขอเปิดใจ พูดกับครู ดูสักครั้ง พูดทั้งทั้ง ที่รู้ หนูเป็นเด็ก
เสียงที่ออก จากกมล คนเล็กเล็ก เสียงจากเด็ก ทุกข์แค้น แสนลำเค็ญ
หนูเกิดมา อย่างไร ครูไม่รู้ หนูกินอยู่ อย่างไร ครูไม่เห็น
ครูจึงด่า ว่าบ่น เช้าจนเย็น ด่าหนูเป็น ไอ้ควาย ใช่ไหมครู
ที่หนูได้ มาเรียนนี้ ดีถมแล้ว ถึงไร้แวว ปัญญาชน ก็ทนสู้
แต่เมื่อครู มองข้าม ความเอ็นดู จิตของหนู จะดีได้ อย่างไรกัน
ถึงเกิดมา บนฟาก ความยากไร้ ก็ตั้งใจ ทำดี เหมือนที่ฝัน
ทนอดหิว มานั่งเรียน เพียรทุกวัน แต่ครูนั้น ทำไม ถึงใจร้าย
ครูชอบสอน เด็กฉลาด สามารถยิ่ง เรียนทุกสิ่ง ได้เร็วสุด ตามจุดหมาย
พอเข้าเรียน เขียนคำสั่ง นั่งสบาย ครูนึกอาย บ้างไหมครับ วันรับเงิน
กับเด็กเขลา เบาปัญญา นิจจาเอ๋ย ครูไม่เคย ปลอบขวัญ กล่าวสรรเสริญ
ถูกแล้วครับ เด็กฉลาด ชาติเจริญ ถ้าบังเอิญ โง่มากกว่า จะว่าไง
เมื่อคุณครู ไม่อยากสอน ป้อนความรู้ เด็กอย่างหนู จะดีได้ จากที่ไหน
กับเด็กโง่ ยากจน ไม่สนใจ ครูเป็นครู ทำไม กันเล่านา
ขอเปิดใจ ครั้งนี้ มาตีแผ่ ครูจะแล อย่างไร หนูไม่ว่า
เมื่อครูนั้น ไร้จิต และเมตตา กับคำว่า คุณครู หนูก็ลืม
แง่คิดใช้ได้นะครับ ครูจึงด่า ว่าบ่น ผมคิดว่าแก้เป็น ครูจึงบ่น ด่าว่า เช้าจนเย็น น่าจะเพราะกว่านะ โดยรวมใช้ได้ครับ เด็กๆแต่งไม่ต้องคิดไรมาก