วันที่ ๖ สิงหาคม ๒๕๕๕ ผมไปสอบสารนิพนธ์ซึ่งผมทำมาเป็นเวลาเกือบสองปี ได้ทั้งหมด ๓ เล่ม คือ ๓ เรื่อง เพื่อจะประเมินว่าผมมีความสามารถจะทำ วพ.ได้หรือไม่ แล้วถึงวันสอบ มีอยู่เล่มหนึ่งที่ดูจะร่อแร่ แต่ด้วยเมตตาของท่านอาจารย์แน่ๆ ให้ผ่านอย่างมีเงื่อนไขหนัก :-) คือต้องไปแก้ไขขนานใหญ่
ระหว่างคณะกรรมการประชุมลับเพื่อประเมิน ผมออกจากห้องสอบ และเดินไปคุยกับวงของพระอาจารย์ซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นหรือไม่ก็รุ่นพี่ต่างสาขากับผมที่มหิดล ทราบว่าท่านได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาส ท่านให้กำลังใจกับผมในหลายเรื่องโดยเฉพาะการเรียนต่างสาขา สุดท้ายผมก็เอ่ยขึ้นว่า พระอาจารย์เป็นเจ้าอาวาสแล้ว ยังไงผมขอกุฏิไว้สักห้องนะครับ ทำเอาวงสนทนาหันมาที่ผม แต่ท่านก็กล่าวเสียงดังว่า อย่าบวชให้เสียทรัพยากรของประเทศชาติเลยโยมเอ้ยยยยยย
สิ่งที่ผมต้องมานั่งคิดคือ การบวชทำให้ทรัพยากรของประเทศชาติลดลงหรือเพิ่มขึ้น ?
ทรัพยากรในความหมายนี้น่าจะหมายถึงทรัพยากรบุคคลที่จะช่วยสังคมได้กระมัง คำถามต่อมาคือ ถ้าบวชแล้วช่วยสังคมไม่ได้หรือ?
แต่แล้วท่านก็ให้กำลังใจว่า สู้ต่อไปโยม สู้ๆ อย่าถอย
