ความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่

ตั้งแต่เด็กๆ จนถึงอายุ 12 ปี ฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวตลอด เพราะฉันเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้านจึงไม่ค่อยรู้จะเรื่องราวภายนอกสักเท่าไร ไม่รู้จักสถานที่ท่องเที่ยว ขนาดเมืองหาดใหญ่ซึ่งจังหวัดที่ดิฉันอยู่ ก็ยังไปไม่ถูกไม่ถูกเลยเพราะต้องไปครอบครัวเสมอ แต่ความเปลี่ยนแปลงก็เริ่มขึ้นเมื่อดิฉันย่างก้าวเข้าสู่ความเป็นวัยรุ่น เข้าเรียนที่โรงเรียนไกลบ้านต่างอำเภอ ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำ ต้องเจอเพื่อนใหม่ ต้องปรับตัวเข้ากันหากันตอนแรกมันก็ยากหน่อยที่จะเข้าหาเพื่อน เพราะเราเป็นคนขี้อาย ถ้าหากไม่สนิทก็จะไม่ค่อยกล้าคุย แต่เพื่อนๆที่โรงเรียนที่ดิฉันเรียนส่วนจะจบมาจากที่เดียวกันหลายคนและเจ้าถิ่นด้วย พวกเขาจะอยู่กันเป็นกลุ่ม แต่พวกเขาก็อัธยาศัยดีน่ะ จะเข้ามาทักทายเราก่อนคงเห็นว่าเราเป็นคนต่างถิ่น เวลาผ่านไปฉันได้เจออะไรมากมายที่นั่น ทุกคนผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน มีทั้งทุกข์และสุข ฉันเรียนที่นั่นจนจบม.6 ซึ่งตอนจบเป็นอะไรที่ดิฉันภาคภูมิใจมาก เพราะเป็นรุ่นแรกด้วยที่จบและมีเพื่อนที่น่ารักและคุณครูที่ดี ที่คอยสอนเราเสมอมา จนจบม.6 และจะเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยเขาก็ยังไม่ทิ้งเรา และความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อดิฉันต้องมาเรียนที่ มอ.ปัตตานี ญาติที่บ้านก็ถามว่าเรียนที่ปัตตานีเหรอ และแล้วเมื่อฉันได้มาเรียนมอ.ปัตตานี ก็ได้เจอเพื่อนใหม่กับชีวิตของความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไม่มีใครมาคอยควบคุมเหมือนกับตอนเรียนมัธยม ฉันต้องจัดการตัวเอง แบ่งเวลาในเรื่องต่างๆให้มันสมดุลกัน ซึ่งมันก็ผ่านไปได้อย่างดี แม้จะมีอุปสรรคบ้าง แต่ก็จนถึงตอนนี้ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของดิฉันจะเกิดขึ้นอีกครั้งหลังจากนี้เป็นต้นไป ซึ่งมันจะเป็นอย่างไรขอให้ทุกคนเป็นกำลังให้มันผ่านไปได้ดีด้วยน่ะค่ะ