"ฟ้าคราม" อายุครบ ๑ ขวบ ๑ เดือน

 

 

"ฟ้าคราม" อายุครบ ๑ ขวบ ๑ เดือน

 

 

พัฒนาการในช่วงนี้ หนูฟ้าครามของย่าเดินได้คล่องแคล่วขึ้น

แถมมีการวิ่งได้แล้ว...แต่ก็ไม่วายที่จะสะดุดขาตัวเอง...

ล้มหน้าทิ้มพื้นก็หลายครั้ง...เหตุเพราะยกปลายเท้าไม่พ้นพื้น

 

 

หนูชอบเดินมาก ๆ นี่กระมัง!!! ที่ทำให้หนูเดินได้แข็งแรงมาก

ผิดกับเด็กบางคนที่อายุขวบกว่า ๆ ไปแล้ว ยังเดินไม่แข็งเท่า

กับหนูเลย...

 น้ำหนักช่วงนี้หนูชั่งได้ ๑๐.๖ kg. สำหรับส่วนสูงของหนู

วัดได้ ๗๖ cm. ซึ่งหมอบอกว่า เกินมาตรฐาน "ดีมาก"

ย่าว่า...รูปร่างหนูโตขึ้น "คงสูงใหญ่ แน่เลย"...

 

 

มาช่วงนี้ อากาศเริ่มเปลี่ยนแปลง ฝนตกบ่อยขึ้น ทำให้หนูเริ่ม

ที่จะมีอาการของตัวร้อน (เป็นบางครั้ง) เรียกว่า  "ตัวรุม ๆ "

อยู่เรื่อย ๆ...

 

 

ย่า + พ่อเพรียง + แม่อ้อม เลยหอบหนูไปหาหมอที่

โรงพยาบาล เพราะกลัวมากกับเด็กเล็ก ๆ อย่างหนูจะป่วย

เพราะย่าเคยเลี้ยงลูกภัครซึ่งเคยป่วยเมื่อเกิดมาได้ ๗ วัน

แล้วเป็นเพราะปอดบวม เนื่องจากผู้ช่วยพยาบาลพา

ลุงภัครมาส่งย่าที่ตึกหลังจากคลอดใหม่ ๆ (โดยผ่าฝนที่

ตกพรำ ๆ) มา...ย่าจำความรู้สึกนั้นได้ดีว่า เด็กเล็กป่วยแล้ว

มันทรมานอย่างไร?...ย่าเลยไม่ต้องการให้หนูเป็นแบบนั้น...

 

 

ย่าพาหนูไปหาหมอเมื่อสังเกตว่าที่ปากของหนูมีตุ่มแดง ๆ ขึ้น

ในปาก 4 - 5 ตุ่ม เมื่อไปถึงพอดีหมอประจำตัวหนูขึ้นเวรพอดี

หมอได้ตรวจแล้วบอกว่า "หนูคงเป็นเพียงแค่ร้อนใน"

หมอเลยให้ยาแก้ตัวร้อน + ยาแก้อักเสบ + ยาป้ายตุ่มในปาก

มาแทน...

 

 

ย่าบอกหมอว่า "ตั้งแต่มีโรคมือ เท้า ปาก" นี่ทำเอาย่าเกิด

"จิตวิตก" กันมาก ๆ เพราะเกรงว่าหนูจะเป็น ยิ่งมีตุ่มตามตัว

ตามมือ + เท้า ด้วยแล้วละก็ น่ากลัวมาก เพราะมันชอบเกิด

กับพวกเด็ก ๆ

 

 

สุดท้าย...หนูก็ไม่ได้เป็นโรคนั้น เพียงแต่ ตัวร้อน...

แต่ก็ต้องระวังอีกเกี่ยวกับโรคไข้เลือดออก เพราะช่วงนี้

หน้าฝน เชื้อก็กำลังแพร่ระบาด...

 

 

พัฒนาการช่วงนี้ของหนู เมื่อใดหนูได้ยินเพลงชาติดังขึ้น

หนูจะทำท่ายืนตรง...ย่าไม่รู้ว่าหนูจะต้องยืนตรง ย่าจะเรียก

หนู แต่หนูก็ไม่ได้สนใจเสียงที่ย่าเรียก พอย่าหันไปดูก็เห็น

หนูกำลังยืนตรง + นิ่งมาก ๆ (เหมือนมีสมาธิ) เมื่อเพลงชาติ

ร้องจบ หนูก็จะทำท่าสวัสดี ๑ ครั้ง...ทำเอาย่าอดที่จะอมยิ้ม

ในอาการของหนูเสียไม่ได้...(เรียกว่า "เลือดรักชาติมีตั้งแต่

เล็ก ๆ เลยนะจ๊ะ")...

 

 

ช่วงนี้ หนูเรียก "ยาย" ได้แล้ว...บางครั้งก็พูดได้หลายคำ

เช่น ทำอะไร...ไปที่ไหน...ไปทำอะไร...แต่คำว่า "ย่า"

ยังเรียกไม่ได้...แต่จะเรียก "ยาย" แทน เห็นใคร ๆ หนูก็จะ

เรียกว่า "ยาย"...แล้วหนูก็จะชอบพูด คำว่า "จ๋าจ๊ะ"

เวลาย่าบอกว่า "ห้ามดื้อนะจ๊ะ" หนูก็จะตอบว่า "จ๊ะ" หรือ

"ค่ะ"...หรือคำว่า "จ๋าจ๊ะ"...ได้

 

 

ในความรู้สึกของย่า ย่าว่าหนูรู้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะพูดอะไร

หนูจะรู้ว่าสิ่งที่ย่าพูด คืออะไร หนูจะโต้ตอบได้อย่างถูกต้อง

เพียงแต่หนูยังพูดได้ไม่มากเท่านั้นเอง...

 

 

ย่าเริ่มเอาหนังสือมาให้หนูดูแล้วก็อ่านให้ฟัง ให้หนูดูรูป

ย่าอ่านคำว่า " door = ประตู " แล้วถามหนูว่า ประตูอยู่ไหน?

หนูก็จะเดินไปที่ประตู เพื่อที่จะเปิดมันออก...แสดงว่า

"หนูรู้จักว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว"...หนูไม่เหมือนเด็กบางคนที่

พอย่าถามแล้ว เด็กคนนั้น เขาทำท่าเฉย ๆ เหมือนฟังไม่รู้

เรื่องที่ย่าพูดว่าอะไร...ผิดกับหนูที่รู้เกือบทุกอย่าง ทุกเรื่อง...

ในระยะนี้ หนูจะนั่งรถด้านหน้าคู่กับย่าซึ่งขับรถให้นั่งได้แล้ว

โดยที่ย่าบอกหนูว่า "อย่าซนนะจ๊ะ" หนูก็จะตอบว่า "จ๊ะ"

แล้วหนูก็จะนั่งนิ่ง ๆ ไปจนกว่าย่าจะขับไปถึงบ้านปู่เรกัน...

 

ช่วงนี้นี่เอง...ที่พอย่าบอกให้หนูหอมแก้มย่า...หนูก็จะหันมา

หอมแก้มซ้าย + แก้มขวาของย่าได้แล้ว...และย่าก็บอกว่า

มาขอย่าหอมแก้มหนูบ้าง...หนูก็จะหันหน้าของหนูมาให้ย่า

ได้หอมแก้มแลกกัน...

 

 อ่านเรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม" ทุกฉบับได้จากที่นี่...

เรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม"