วันจันทร์ ที่ 30 กรกฎาคม 2555
กราบสวัสดีค่ะครู
จากการเข้านอนที่ตีสองกว่า ส่งผลให้เช้าตื่นขึ้นมาตีห้ากว่า ก้มลงกราบพระทำวัตรเช้า เตรียมตัวพาแม่กลับขอนแก่นไปด้วย พอเอาเข้าจริงๆกว่าจะได้เดินทางก็สายค่ะครู ด้วยความเอ้อระเหยของหนูเอง ตอนเช้าไม่ได้วิ่งผิดศีลข้อสี่เรื่องสัจจะ บึ่งรถกว่าจะถึงขอนแก่นก็เก้าโมงครึ่งศีลข้อสองด่างพร้อย แวะส่งแม่แล้วก็เข้าประชุม วันนี้มีเรื่องการเตรียมการในการพาเครือข่ายเข้าประชุมและชี้แจงงานเรื่องเล่าที่หนูกำลังดำเนินการ พอถึงจังหวะที่ต้องนำเสนอกลายเป็นว่าไม่โอเค ไม่สามารถแสดงข้อมูลให้ที่ประชุมเห็นผ่าน web conference รู้สึกสะดุดกับตนเองค่ะครู เผลอสติขุ่นวูบศีลข้อห้าด่างพร้อยแล้วก็ตามด้วยศีลข้อหนึ่ง พอตั้งสติได้ค่อย ๆ ชี้แจงงานก็เลื่อนไหล และได้พี่ ๆ ที่ร่วมกันทำงานช่วยชี้แจง ได้คณะทำงานของแต่ละศูนย์ออกมาร่วมกันทำช่วยกันด้วยความช่วยเหลือในการประคับประคองประเด็นจากพี่ที่ศูนย์โคราชค่ะครู ปิดประชุมประมาณเที่ยง แล้วก็ได้กับข้าวที่แม่เตรียมไว้ให้มาแบ่งพี่ ๆ ที่ทำงานทาน บ่ายๆตรวจสอบข้อมูลประสานเพิ่มเติม เย็น ๆ พาแม่ไปทำฟันค่ะครู หนูจึงเปลี่ยนชุดพร้อมออกกำลังกายออกไปด้วย พอทำเสร็จก็เกือบจะทุ่มหนึ่ง หมอนัดอีกทีวันจันทร์หน้า แม่ชวนว่ากลับบ้านไปนอนบ้านเถอะ หนูพิจารณากับตนเอง แม้จะมีล้าบ้างพาแม่กลับเจ้าค่ะครู กว่าจะกลับไปเก็บของ แล้วก็ขับมาเรื่อย ๆ ถึงบ้านสี่ทุ่มครึ่งระลึกกับตนเองว่า “ต้องวิ่ง” โชคดีที่บ้านยาวพอสมควรเกือบจะ 20 ก้าวได้จึงวิ่งอยู่ในบ้าน ระลึกว่ายังไงก็ต้องทำ อาบเหงื่อทีเดียวเจ้าค่ะ แล้วก็นั่งลงทำวัตรเย็น กว่าจะได้ขึ้นมาเริ่มเขียนบันทึกก็หกทุ่มกว่า วันนี้เป็นวันที่ 2 ของ 90 วัน ดูเหมือนว่าหนูโดนบททดสอบที่หนักเหมือนกันค่ะครู จากข้อสอบ10 ข้อได้ทำแค่ 6 ข้อ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจาก 6 ข้อจะได้คะแนนแค่ไหนซึ่งก็ไม่เต็มแน่ ๆ จากการเพียรรักษาสัจจะ ต้องใช้ความอดทนควบคู่มากเลยนะเจ้าค่ะ แม้ว่าวันนี้จะเป็นการขับรถไปกลับกาฬสินธุ์ขอนแก่น 2 รอบก็เป็นอีกหนึ่งบททดสอบของการทดแทนพระคุณและกับรู้กับตนเองว่า “หมดแรง” ภาวนาได้ไม่ดีพอ แต่ก็จะทำต่อไปเจ้าค่ะ
