วันนี้แก้ไขการวิเคราห์สถานะบุคคลที่ได้ทำไปเมื่อสุดสัปดาห์ก่อน มีข้อบกพร่องมากมายที่เราจำเป็นต้องปรับปรุง(อย่างด่วน)ลองประมวลผลและจากคำแนะนำของอาจารย์ พอสรุปได้ประมาณนี้

1.การบันทึกข้อเท็จจริงที่ควรทำตามแบบฟอร์มตามตัวอย่างที่อาจารย์ได้ให้ไว้เพื่อความสะดวกในการจัดเก็บข้อมูลต่างๆรวมทั้งง่ายต่อการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยมีบางกรณีที่จะต้องแยกดัชนีเอกสารด้วยว่าเป็นเอกสารอะไรหมายเลขอะไรเพื่อสะดวกในการค้นหาและอ้างอิง  ส่วนใหญ่เวลาเราทำงานมักจะไม่เป็นระบบ คงต้องปรับนิสัยการทำงานให้เข้าที่และมีระบบมากกว่านี้

2.อาการใจร้อนอยากลงมือทำงานโดยไม่กลัวว่าจะถูกหรือผิดคงเป็นเพราะเรามีความคิดว่าการเรียนรู้นั้นมีหลายทาง เคยมีผู้กล่าวไว้ว่าการเรียนรู้(ให้เกิดปัญญา)นั้นสามารถทำได้สามทาง ทางแรกคือการพิเคราะห์ด้วยตนเองอันนี้เป็นการเรียนรู้ที่ประเสริฐที่สุด ทางที่สองนั้นคือการเรียนรู้ตามคำบอกกล่าวของคนอื่น อันนี้เป็นการแสวงหาความรู้ที่ง่ายที่สุด ส่วนอันสุดท้ายคือการเรียนรู้จากประสบการณ์ซึ่งเป็นแนวที่ปฏิบัติได้ยากที่สุด ในความคิดของเราแล้วการลองผิดลองถูกน่าจะเป็นการเรียนรู้ที่ดี แต่บางทีการปฏิบัติตามคำแนะนำของผู้อื่นนั้นก็ทำให้เราเป็นอิสระมากกว่าที่จะดื้อรั้นทำตามใจเราต่อไปมิใช่หรือ(ออกแนวปรัชญานะเนี่ย 55555) คงต้องลดความบ้าพลังลงแล้วทำใจให้เย็นมากกว่านี้ 

3.การวินิจฉัยข้อกฎหมายบอกได้เลยว่ายังไม่แม่น และจัดลำดับความคิดยังไม่เป็นระบบนัก(เฮ้อตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้รู้สึกว่าข้อกฎหมายยังไม่แม่นทั้งทะเบียนราษฎร สัญชาติ คนเข้าเมืองคือจะต้องแม่นกว่าที่เป็นอยู่ในขณะนี้ เอิ๊ก ใจร้อนอีกแล้ว 5555)  

อ่านหนังสือของอาจารย์วีนัส แสนสุข เกี่ยวกับคนไทยตามมาตรา 23 แห่งพ.ร.บ.สัญชาติ(ฉบับที่ 4)พ.ศ.2551 จบไปส่วนแรกที่เป็นเนื้อหา(ยังไม่ได้อ่านส่วนที่เป็นภาคผนวก) มีหนังสือเล่มนี้แล้วเหมือนมีคู่มือในการทำงาน (อีกเล่มที่มีแล้วคือรักษาโรคไร้รัฐด้วยกฎหมายทะเบียนราษฎร)