ผมพึ่งลาจากปัตตานีดินแดนแห่งเมืองลังกาสุกะโบราณ...เมื่อเดือนมีนาคม...พ.ศ.นี้ครับ... ด้วยเหตุผลหลายประการ...หนึ่งในนั้นคือ...ต้องการมาอยู่กับครอบครัว...ผมไปอยู่ทำงานร่างหลักสูตร ป. โท  เมื่อปลายปี 2538  และอยู่รับใช้สังคมที่นั้นมาตลอด...

               ปัตตานี...ให้ผมมากมาย...จนยากที่ผมจะลืมลง...เช่น...ให้ผมเรียนรู้ความหลากหลายทางวัฒนธรรม...ความเป็นเพื่อนกันแต่ต่างศาสนา...ให้ผมรู้จักออกกำลังกาย...วิ่ง...10  กม.-16  กม. และมินิมาราธอน...เพราะมีการจัดการแข่งขันบ่อยมาก...ผมเริ่มวิ่งจริง ๆช่วง ปี  2540-2544  พอมีลูกชายคนโต...การวิ่งออกกำลังกายเริ่มลดลง...และตั้งใจไว้ว่าต้องวิ่งอีกครั้งเมื่อลูก ๆโตแล้ว  ฮา ๆ เอิก ๆ

                  การวิ่งที่ปัตตานีมีหลายสนาม...ล้วนใกล้ ๆมอ.ทั้งนั้น...เป็นเรื่องของการฝึกตนครับ...คือแข่งกับตนเอง...ทุกครั้งที่ผมเห็นคนวิ่งออกกำลังกาย...ผมชื่นชมเขาอยู่ในใจเสมอ...ปัตตานีให้โอกาสผมสอบผ่านและใช้เครื่องมือวิทยุสื่อสารในนาม  HS. 9  J.B.E. เป็นนามเรียกขานสากลครับ...

                 ปัตตานีให้โอกาสผมสอบผ่านเป็นผู้ประกาศทางวิทยุและทีวี...ปัตตานีให้ผมจัดรายการวิทยุทั้ง สวท.ปน.และของ มอ. รวมทั้ง จัดรายการถนนชีวิต...ทางช่อง 11  ด้วยครับ...ปัตตานีให้โอกาสผมเรียนรู้การวิจัยใน  3  จว.ภาคใต้ตอนล่าง...

                ปัตตานีทำให้ผมมีความรักในเพื่อนมนุษย์และได้แต่งงานกับคนรัก...ครองคู่กัน...และปัตตานีทำให้ผมรู้ว่า...เหนือฟ้าก็ยังมีฟ้า...เหนือดวงตาก็ยังมีคิ้ว...ผมคือเศษเสี้ยวละอองธุลีดิน...ที่มีอยู่ในช่องว่างของกาละและเทศะเท่านั้นเอง...โอ้...สุญญตา...อนัตตา...

                  ผมจึงขอขอบคุณปัตตานีที่รัก...ไม่รู้เมื่อไร...ผมจะได้ไปเยืยนอีกที...

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 ด้วยความปรารถนาดี 

 จาก... umi