ตอนนี้ผมก็เรียนมาจนถึงปีสองแล้ว ได้พบเจอกับประสบการณ์มากมายตอนปีหนึ่งที่ผมคิดว่าคงไม่มีอีกแล้วหล่ะครับ กับคำว่ารับน้อง ใช่แล้วฮะการรับน้องเป็นประเภณีที่ถ้าผมไม่รู้มาก่อนผมคงจะอินไปกับมากและคง จะกลัวเหล่าพี่ว๊ากแบบเต็มอารมณ์ แต่คือว่าผมก็พอมารู้มาบ้างแล้วหล่ะครับ เพราะว่ามีพี่ชายคนนึง ตอนนี้เค้าเป็นนักธุรกิจไปแล้วหล่ะฮะ พี่ผมนี้หล่ะที่เป็นไอด้อลของผม กลับมาที่ากรรับน้องต่อ พี่ชายผมเค้าเล่าเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับการรับน้องมาคร่าวๆให้ผมได้เตรียม ตัว แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรนะครับ เค้าแค่บอกเป็นแบบเกริ่นๆสะมากกว่า ให้ผมไปพบเจอเอาเองกับความสนุกสนานต่างๆของประเพณีรับน้อง ผมยอมรับนะครับว่ารู้ว่าเค้าเตี๊ยมกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็มีกลัวอยู่เหมือนกัน พราะว่าบรรยากาศมันพาไป รวมถึงเพื่อนก็สลดไปตามๆกัน
จะว่าไปตอนที่ทำกิจกรรมนั้นอยู่ เพื่อนผมหลายคนต้องบอกว่าส่วนใหญ่ดีกว่าที่บ่นกันว่า มันไม่เห็นจจะมีสาระอะไรเลย เจ็บตัว เจ็บใจ อยากจะเอาคืนก็ไม่ได้ ทำไมเราต้องไปกลัวมันด้วยฟระไอ้พวกรุ่นพี่ไร้เหตุผลพวกนั้น ผมยอมรับครบว่าตอนที่ผมอยู่ในเหตุการนั้น ผมคิดไม่ต่างไปจากเพื่อนผมหรอก แน่นอนความหมั่นไส้บังเกิด อารมณ์โทสะต่างๆย่อมต้องมี แต่จะทำไงได้หล่ะครับ แรงกดดันบ้าๆพวกนั้นถาโถมเข้ามา ก็ต้องไหลไปตามที่พวกพี่วินัยหรือพี่ว้ากมันสั่ง เพื่อนผู้หญิงผมหลายคนถึงกับเสียน้ำตาให้กับประเภณีบ้าๆนี้ แน่นอนว่าจะไม่ให้พวกผมแค้นใจได้อย่างไร แต่ถึงอย่างนั้นผมกลับชอบนะครับเพราะว่าอะไรหน่ะหรอ
หากมาลองคิดๆดูแล้ว การที่พวกเราเป็นเด็กจบจาก ม.ปลายมาใหม่ และมุ่งหน้าสู่ความฝันของตัวเองในรั้วมหาลัยเพื่อจบการศึกษาไปประกอบอาชีพที่ตัวเองวาดฝันเอาไว้อย่างผม ผมก็อยากจะมีธุรกิจส่วนตัวเดินตามรอยพี่ชายของผม และอีกหลายคนก็คงเช่นกันตามทางเดินของใครของมัน แน่นอนครับเรามาจากต่างที่ต่างสถาบัน การจะจูนเข้าติดกันคงยาก ยิ่งบางคนบ้านรวยบ้าง จนบ้าง พูดจากันคนละภาษาบ้าง แต่ทำไมหล่ะครับ ใช้เวลาเพียงไม่นานไปกับกิจกรรมรับน้องนี่ ทำให้ผมได้รู้ถึงนิสัยใจคอของเพื่อนหลายๆคนเลยทีเดียว บางคนเห็นแก่ตัวก็หนีการเข้าร่วมประชุมเชียสะงั้นปล่อยให้เพื่อนๆที่เหลือ ต้องไปโดนพี่วินัยโขกสับ และนั้นก็เป็นการบ่งบอกได้เลยว่าเพื่อนคนนั้นเป็นอย่างไร บางคนดูท่าทางจะเงียบๆ แต่พอถึงคราวลำบากเค้ากลับไม่เคยหนีหายไปไหน ผมมีเพื่อนที่ดีทันทีครับ ทุกคนทำความรู้จักกันอย่างรวดเร็ว หรือที่เค้าอาจจะเรียกกันว่ามันเป็นการละลายพฤติกรรมให้เข้าหากัน จริงครับมันได้ผล หากไม่มีกิจกรรมนี้แล้ว ผมมั่นใจว่าต้องมีหลายคนเลยหล่ะที่เลิกเรียนแล้วกลับบ้านดีกว่าหรือไม่ก็ไป สิงร้านเกมส์เป็นแน่ ถึงตอนนี้ผมเข้าใจแล้วหล่ะครับว่ามันดีอย่างไร คราวหน้าผมอยากจะบันทึกเรื่องราวต่างๆอีก ตอนนี้พิมมาเหนื่อยและพักผ่อนก่อนหล่ะครับ
