ครั้งหนึ่งที่ซานฟรานซิสโก

 

 

 

ครั้งหนึ่งที่ซานฟรานซิสโก

 


๑๒  พฤษภาคม ๒๕๕๕ พวกเราคณะทีมผู้บริหารของ

มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม ได้ออกเดินทางจาก

สนามบินสุวรรณภูมิ ประตูหมายเลข ๗ เคาน์เตอร์ N

สายการบิน DELTA AIRLINES  เวลาประมาณ ๐๕.๕๕ น.

ออกจากกรุงเทพฯ เที่ยวบินที่ DL ๒๘๔ ใช้เวลา

ในการเดินทาง ๖.๑๕ ชั่วโมง ถึงสนามบินนาริตะ

เพื่อเปลี่ยนเครื่องบินโดยสาร

 

 

เครื่องบินพาพวกเราเหิรฟ้าจากเมืองไทยสู่ซานฟรานซิสโก

ประเทศสหรัฐอเมริกา ใช้เวลาการเดินทาง

รวมทั้งหมดประมาณเกือบ ๑๖ ชั่วโมง

เรียกว่า...นั่งเครื่องบินจนเมื่อยก้นเลยทีเดียว...

นานมากกกกกก...สำหรับผู้เขียนก็ครั้งนี้นี่แหล่ะ

เป็นครั้งแรกที่นั่งเครื่องบินนานที่สุด

ถ้าไม่นับรวมตอนเที่ยวกลับ

 

 

ระหว่างทาง เครื่องบินพาเราไปเปลี่ยนเครื่อง

ที่สนามบินนาริตะประเทศญี่ปุ่น

และออกจากสนามบินนาริตะ โดยสายการบิน DELTA

AIRLINES เที่ยวบินที่ DL ๒๐๘ เดินทางอีก ๙.๑๓ ชั่วโมง

 ซึ่งเครื่องบินทำการบินข้ามเส้นแบ่งเวลาสากล...

 

 

เรื่องภาษาไม่ต้องพูดถึง เมื่อพวกเราก้าวพ้นเมืองไทย

ภาษาที่ใช้จะเป็นภาษาอังกฤษ (ยกเว้นเฉพาะพวกเรา

ทีมผู้บริหารที่ มรภ.พิบูลสงคราม) ยิ่งตอนเข้าเมือง

ที่ซานฟรานซิสโก (ตรวจคนเข้าเมือง) เจ้าหน้าที่จะถามเรา

เป็นภาษาอังกฤษ ลักษณะ one  by one เรียกเสียงคิกคัก

ในกลุ่มของพวกเราได้เป็นอย่างดี...

 

เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสำเร็จเรียบร้อย พวกเราก็นั่งรถยนต์

มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองซานฟรานซิสโก (ลืมบอกไปว่า

เรานั่งเครื่องมาตอนเช้าที่เมืองไทย แล้วก็ไปเป็นตอนเกือบ

 ๐๙.๑๐ น. ที่อเมริกา เนื่องจากมีเส้นแบ่งเวลาสากล)

ทำเอาพวกเราถึงกับ งง ๆ ๆ กับวันเวลาที่มันเคลื่อนไป

ทำให้ต้องปรับตัวเราแทบไม่ทัน...

 

 

เดินทางถึงสนามบินซานฟรานซิสโก เวลา ๐๙.๑๐ น.

ซานฟรานซิสโก เป็นนครมหาเสน่ห์แห่งมลรัฐแคลิฟอร์เนีย

ตอนเหนือ...เป็นเมืองที่ติดกับทะเล สำหรับอากาศ

ไม่ต้องพูดถึง ผู้เขียนว่า...อากาศที่นั่นเย็นสบายดี ออกจะมี

หนาวนิดหนึ่ง...ไม่หนาวมากนัก เพราะที่พวกเราไป

เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ...

 

 

 

 

 

ซานฟรานซิสโก เป็นเมืองที่น่าอยู่ สำหรับบ้านที่ปลูกก็น่ารัก

เป็นบ้านทรงคล้ายบ้านตุ๊กตา...สวยงามหลากสีสัน...

 

 

 

นี่คือ...เมืองซานฟรานซิสโกค่ะ...ทัศนียภาพสวยงามมาก ๆ

 

 

ยอดเขาทวินพีค ทำให้เห็นถึงทิวทัศน์อันงดงาม

ของเมืองซานฟรานซิสโก


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยามเที่ยง เราก็เข้ารับประทานอาหารกลางวันกันค่ะ

นี่คือ...หน้าตาของอาหารมื้อกลางวันค่ะ...

เหมือนไข่น้ำเมืองไทย...คริ ๆ ๆ...

 

 

 

 

 

 

 

พอบ่าย ๆ...ไกด์พาพวกเราไปที่ท่าเรือฟิชเชอร์แมนวาร์ฟ

 เพื่อนำพวกเราไปล่องเรือชมอ่าวซานฟรานซิสโก

ผ่านเกาะอัล คาทรัส เกาะที่เคยเป็นที่คุมขังนักโทษอเมริกา

ในอดีต และชมสะพานแขวน Golden Gate 

ผลงานวิศวกรรมอันล้ำเลิศปลายยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม

ที่ออกแบบ โดยนายโยเซพ แบร์มานน์สเตร๊าซ์ค่ะ

 

 

 

 

ที่เห็นไกล ๆ อยู่บนแพนั้น คือ แมวน้ำค่ะ นอนผึ่งแดดกันค่ะ...

 

 

สุดท้าย พวกเราขึ้นเรือเพื่อมาดูสะพานแขวน Golden Gate

กัน...แต่มาระหว่างทาง ฝนตกค่ะ ทำให้ไม่ค่อยเห็นสะพาน

ชัดเจนมากนัก...ไกด์เลยบอกว่าจะพามาใหม่ในวันรุ่งขึ้นค่ะ...

 

 

 

เมื่อขึ้นมาจากเรือ เขาก็ปล่อยให้พวกเราเดินเที่ยว

แต่ผู้เขียนกับผู้อำนวยการโรงเรียนสาธิต + ผู้อำนวยการ

สำนักศิลปะวัฒนธรรม ไม่ได้เดินไปเที่ยวไหนหรอกค่ะ

แอบมานั่งหลับกันที่มุมข้างร้านขายของนั่นแหล่ะค่ะ...

ง่วงมาก ๆ...

 

 

ที่นี่...ลมแรงมากค่ะ...

 

 

เวลาเหลืออีกนิดหน่อยก่อนจะพลบค่ำ ไกด์ก็พาเราไปที่

ซีวิคเซ็นเตอร์ ศูนย์รวมหน่วยราชการต่าง ๆ

ของซานฟรานซิสโกค่ะ อากาศที่นี่ขอบอกว่า...เย็นมาก ๆ...

 

 

 

 

ลงมากันได้นิดเดียวเอง เพราะอากาศหนาวมาก ๆ เรียกว่า

"เย็นแบบฉิว ๆ"...

 

 

 

สุดท้ายของวันแรกเราก็เข้ามาพักกันที่โรงแรมค่ะ...

 

 

ที่โรงแรมนี้เองที่พี่นีนาถได้โทรศัพท์มาหาในคืนแรกของ

ที่พัก เราได้พูดคุยกันและตกลงว่าจะไปเจอกัน

ในวันที่ ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๕ ที่ลาสเวกัส...

 

เป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้ไปเที่ยวที่

เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย

ประเทศสหรัฐอเมริกา...