ความฝันที่อยากให้เป็นจริง


เมื่อมีชีวิต ทุกคนมีสิทธิฝัน เพราะความฝันคือ เป้าหมายของชีวิต ที่เราจะเดินไปให้ถึงจุดฝัน

ปิดเรียนปีนี้  ผู้เขียนวุ่นวายอยู่กับการหารังให้ลูกอยู่  เพราะคิดอยู่เสมอว่า..ใกล้ถึงเวลาที่เราจะกลับไปบ้านเก่า....อยากดูความสำเร็จของลูกๆ  เมื่อก่อนเคยคิดว่าเมื่อลูกเรียนจบจะให้ลูกกลับมาหางานทำที่บ้าน  ผู้เขียนจะสร้างรังนอนอันแสนอบอุ่นไว้...แต่ด้วยปัจจัยหลายประการ  เช่น  พี่กานต์  ทำงานที่ มสธ. สัก 5-10 ปีน่าจะย้ายมาบ้านก็ได้ แต่ เขามีโรคประจำตัวมากมาย  ต้องพบกับหมอทุกเดือน  ทุกสามเดือน   จึงคิดว่าเขาน่าจะอยู่ใกล้โรงพยาบาลที่ดีที่สุดดีกว่า  น้องกวาง เรียนวิศวะ  หางานตามต่างจังหวัดคงยาก  อีกทั้งปัยจัยภายนอกที่มาอยู่กับเขาแทนเรา  เขาเป็นชาวกรุงเทพฯ  ลูกคนเดียวคงยากที่เราจะได้ลูกเขามาอยู่กับเรา    ผู้เขียนจึงต้องรีบปรับแผนชีวิตให้ลูกก่อนที่เราจะปรับไม่ได้  จึงคิดหาบ้านที่เป็นที่รวมรักและความอบอุ่นไว้ใกล้ลูก   ทั้งที่การซื้อบ้านที่กรุงเทพฯที่แสนน่ากลัวจากภัยธรรมชาติและภัยจากมือมนุษย์  คนกรุงเทพฯเองเขาย้ายไปซื้อบ้านที่อื่นๆกันแล้ว   แต่คิดว่าอะไรจะเกิดก็ช่างเถอะ  ขอให้ชีวิตที่เหลืออยู่  วางรากฐานให้ลูกไว้ก่อน  เมื่อไม่มีเรา  ส่วนที่เหลือเขาคงคิดสานต่อเอง 

    ปิดเทอมนี้จึงไปอยู่กะลูก  ใช้เวลาว่างทั้งหมด สืบ..เสาะ..หาที่อยู่ให้กับเจ้าชีวิตของเรา...ลูกรัก..  จากการหาทั้งทางอินเตอร์เนต   จากไปดูสถานที่จริง  มันมีปัญหาต่างๆนานา  เช่น

              - ความปลอดภัย

              - ใกล้-ไกล จากที่ทำงานพี่กานต์

              - กลัวน้ำท่วมเหมือนปีที่แล้ว

             - ราคาแพง   ผ่อนไม่ไหว 

            - ราคาถูก แต่ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก

               ครั้งแรกจะซื้อแถวเมืองทอง  แต่ส่วนใหญ่เปป็นทาวน์โฮม  ราคาแพงสุดกู่แต่ใกล้ที่ทำงานพี่กานต์มากๆ  เกือบตัดสินใจไปแล้ว  ถ้าไม่ติดที่ว่า  ต่อไปถ้าน้องกวางมีครอบครัว  คงต้องซื้อใหม่อีกแน่ๆ  เลย  ไปดูใหม่

              ครั้งที่สอง   หมู่บ้านแถวแจ้งวัฒนะ  ใกล้ๆนะแหละ   แต่ราคาใกล้ 10 ล้าน....ไม่น่าสนใจ ^___^

              ครั้งที่ สาม  ราคา ถูกใจ  บ้านก็หลังใหญ่   แต่ปีที่แล้ว น้ำท่วมข้างนอก 80 cm  ในบ้าน 10 cm  เลยเดินไปหาต่อ.......

              ครั้งที่สี่   ราคาถูก  หลังใหญ่  ผ่อนสบายๆ  มีประกันโครงสร้างปีเดียว  ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก   เงียบมากๆ   รถโดยสารหายากมาก  ต้องมีรถเป็นของตนเอง  แต่พี่กานต์หมอห้ามขับรถ  

             สุดท้าย  ตกลงใจซื้อที่หมู่บ้าน.......คลอง 2  ปทุมธานี   เพราะลูกครูที่อยู่โรงเรียนเดียวกับผู้เขียน  อยู่มาก่อนปีที่แล้ว  น้ำไม่ท่วม  ใกล้หน่วยราชการ  ใกล้ห้าง (อิๆๆ)  มีรถราสะดวก  ใกล้ดอนเมือง  ราคาพอกัดฟันผ่อนได้  สัก 10 ปี (ถ้าไม่ด่วนรีบกลับบ้านเก่า)   ส่วนที่เหลือเขาสองคนคงช่วยกันได้ ที่ชอบคือ อาและหลานๆ เขาอยู่หมู่บ้านใกล้ๆกัน  มีคนใต้อยู่หลายหลัง  เวลาพี่กานต์เจ็บป่วย  คงไม่โดดเดี่ยว 

                จึงตกลงจองบ้านไป 5 หมื่น  วิ่งขึ้นลงจัดทำเอกสารกับธนาคาร  (ตามประสาคนยากจน)  แล้วก็ต้องไปรับโอนบ้านภายใน 30 วัน    คงเสร็จภาระไปอีก   1 ภาระ  ถ้าน้องกวางเรียนจบโท (อีก 1 ปี หรือปีกว่าๆ)  แล้วเขาไม่เรียนต่อ  มีงานทำ  คงเสร็จภาระที่ 2    และเมื่อสองคนมีคนช่วยดูแล  แทนเรา   ภาระเราคงเสร็จ   วางมือ  กลับบ้านไปอย่างมีความสุข  (หวังไว้เช่นนั้น)

 

               กลับมาจัดการกับตัวเอง   เมื่อเงินเดือนโดนหักค่าบ้าน ค่าใช้จ่ายน้องกวาง  หมด.. ต้องมาทำบัญชีรับจ่ายใหม่ อยู่กันแค่ 2 คน (ยาย)  ค่าใช้จ่ายคงน้อยลง   อีก 2 ปี คงมีรายได้จากสวนยางพารา สวนผลไม้ เล็กๆ

                ปีนี้น่าจะเปิดร้าน  สอนคอมพิวเตอร์ เด็กในหมู่บ้านเพื่อรับกับ แท็บแลต  และสอนการใช้คอมพิวเตอร์แก่เด็กโตๆ  คงไม่เปิดเป็นร้านเกม  เพราะไม่อยากส่งเสริมเด็กวัยรุ่น ที่ใช้เวลาว่างไม่เป็นประโยชน์

               จึงวางแผนว่า มิถุนายน  น้องกวางปิดเทอม จะวางแผนจัดระบบคอมพิวเตอร์ ในร้าน    ต้องใช้ความรู้เด็กปริญญาโท  อิเลกทรอนิกส์   วิศวะไฟฟ้า  วิศวะพลังงาน  (เพื่อนๆคู่หูเขา) คงเสร็จทัน เปิดเดือนกรกฏา-สิงหา (ก่อนผ่อนบ้าน) 

                แผนมีเยอะะ  เพราะเป็นคนชอบวางแผน   จะสำเร็จดังที่หวังหรือไม่   ต้องติดตามตอนต่อไป ค่ะ 

                 ขอบคุณบ้านโกทูโนที่เปิดโอกาส  ให้ได้เขียนฝัน

 

                           บ้านที่เลือกแล้ว  ว่าดีที่สุด

 

หมายเลขบันทึก: 487809เขียนเมื่อ 12 พฤษภาคม 2012 12:03 น. ()แก้ไขเมื่อ 7 มิถุนายน 2012 22:11 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (5)

เย้  ๆ  อยากซื้อบ้านบ้างจัง

ยังหาไม่ได้เลยค่ะพี่สอน

ไปซื้ออยู่ใกล้ๆกันไหม น้องอิง พอปิดเทอมเราก็ไปสังสรรค์กัน

อนาคตของลูกเราต้องวางไว้ตั้งแต่เรามีแรง   เมื่อแก่ชราจะได้นั่งชื่นชม

  • บ้านน่าอยู่ครับพี่ครู "ลูกคือแก้วตาดวงใจของคนเป็นพ่อแม่"จริงๆ
  • ขอบคุณประสบการณ์ดีๆนี้ครับ 

ความฝัน...เสมือนหมุดหมายของชีวิตครับ
บ้าน คือ ลมหายใจของการมีชีวิต...

....

 

Blank    Blank

ขอบคุณน้องอาจารย์ทั้งสองคนค่ะ

 

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
L3nr
ระบบห้องเรียนกลับทาง