9 เมษายน 2555
เกือบ 20 ปีแล้วนะ หมูน้อย ไม่ได้เจอกันเลย สบายดีทั้งกายและใจอยู่มั้ย ยังมีกำลังใจที่ดีต่อสู้กับชีวิตอยู่ ใช่มั้ย หมูน้อย เราอยากบอกกับหมูน้อยว่า เราเสียใจและขอโทษหมูน้อย ขอโทษจริงๆ กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น หวังว่าสักวันหมูน้อยจะมาเห็นและได้อ่านคำขอโทษนี้ แม้ว่าจะนานเพียงใดก็ตาม เราก็จะรอ...
นี่เป็นการเข้ามาเขียนบันทึกครั้งแรกและวันแรกเลยนะ หมูน้อย และเราจะเข้ามาเขียนอยู่เรื่อยๆ โดยมีความหวังว่าหมูน้อยจะเข้ามาเจอและอ่าน.....สักวัน
13 เมษายน 2555
หวัดดีปีใหม่แบบไทยๆนะหมูน้อยและทุกท่านที่แวะมาอ่านครับ ขอให้พบแต่ความสุข สมหวังตลอดไป ชีวิตต้องก้าวเดินไปด้วยพลังของความหวังและที่สำคัญ ชีวิตคนเราต้องอยู่ได้พร้อมๆกับความเชื่อ..?
อดีต ปัจจุบัน อนาคต ต่างคนก็จะตอบต่างกันไปว่า 3 อย่างนี้อะไรมันสำคัญกว่ากัน หมูน้อยว่าไงล่ะ อดีตเราเคยรู้จักกัน เจอกันทุกวันเลย ปัจจุบันเราอาจจะแค่เคยรู้จักกัน แทบจำกันไม่ได้ ต่างคนต่างไป ไม่รู้อยู่ไหน ส่วนอนาคตไม่มีอะไรแน่นอน จริงมั้ย แต่ด้วยเพราะความเชื่อ เชื่อว่าสักวันหมูน้อยจะเข้ามาเจอและอ่านบันทึกนี้ และนั่นคืออนาคตที่ต้องอยู่พร้อมๆกับความเชื่อ
ขอบคุณมากครับ คุณมะเดื่อ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ ความทรงจำที่สวยงาม ชวนให้เราระลึกถึงเสมอ ไม่ว่าจะนานเท่าไรมันก็ยังชัดเจนอยู่ในความทรงจะ คิดว่าคุณหมูน้อยคงจะระลึกถึงคุณคำหมุนอยู่เช่นกัน ดิฉันหวังว่าสักวันคุณหมูน้อยจะได้เข้ามาอ่าน