ธรรมชาติ ไม่ใช่กฏบัญญัติ หากเป็น ภาพแห่งความเป็นจริง

"หล่อน" สลัด ทิ้งความขัดแย้งในความรู้สึก(ทันที.."หล่อน"กระทบกับคำว่า"อิสระ"และ"สุข")..ความเดียวดายกลับเป็นโดดเดี่ยว..ที่เป็นพลัง.."คำถาม"ที่มีต่อตัวตนที่ยึดถือ..มลายหายไป..สิ้นสูญ..เป็นสุญญตา..ความว่างเปล่าที่เกิดจาก..ความรู้ระลึก สงบ ภายใน..กับคำว่า เกิดแก่ เจ็บ ตาย หาใช่กฏบัญญัติแห่งธรรมชาติไม่..หากทว่า"เป็นภาพแห่งความจริง"....

ท่านพุทธทาส เขียนไว้ว่า "มี ...ไม่..ต้อง..เป็น.."ของกู"

            ถ้าจะอยู่ในโลกนี้ อย่างมีสุข

                อย่าประยุกต์ สิ่งทั้งผอง เป็น "ของฉัน"

มันจะสุม เผากระบาล ท่านเป็นควัน..ต้องปล่อยมันเป็นของมัน อย่างผันมา..

             เป็นของกู ในอำนาจ แห่ง ตัวกู

    ท่านจะอยู่ วุ่นวาย คล้ายคนบ้า... อย่างน้อยก็ เป็นนกเขา เข้าตำรา

             มันคึกว่า "กูข็องกู" อยู่ร่ำไป

ท่านหามามีไว้ ใช้หรือกิน..ตามกระบิล อิ่มหนำ ก็ทำไหว

             โดยไม่ต้อง มั่นหมาย ให้อะไรๆ..ถูกยึดไว้ว่า"ตัวกู"หรือ"ของกู"

"มายา หรือภาพแห่งความจริง..ความยึดถือ...ในตัวตน.."..(คำถาม)