ปัจจุบัน การแก้ไขปัญหาวิกฤติในด้านต่าง ๆ มุ่งเน้นที่การสนองตอบต่อความต้องการในระยะสั้น ๆ ที่ไม่สอดคล้องกับสภาวะ (ธรรม) หรือกฎธรรมชาติ เป็นไปในลักษณะของการมุ่งแก้ไขปัญหาเพื่อตอบสนองกับความต้องการที่สมประโยชน์ของตนและพวกพ้องเป็นที่ตั้ง โดยไม่ใส่ใจในการวางกรอบของการพัฒนาที่ยั่งยืนอย่างเป็นระบบ

 

 “การมุ่งแก้ไขปัญหาที่ขัดต่อสภาวะ (ธรรม) ตามความเป็นจริง ยิ่งเป็นการสั่งสมเพิ่มพูนในปัญหา เป็นการผลักภาระต้นทุนแห่งกระบวนการเกิดวิกฤติให้ไปสัมฤทธิ์ผลทวีความโกลาหลในอนาคตของคนรุ่นถัดไป”