ปัจจุบัน เป็นที่ประจักษ์ในระดับหนึ่งแล้วว่า วิถีการผลิตพึ่งพาเทคโนโลยีที่มีจุดประสงค์มุ่งตรงเพื่อเอาชนะธรรมชาติในรูปแบบต่าง ๆ ถึงแม้จะสามารถเพิ่มผลผลิตและสร้างกำไรมหาศาลให้กับผู้ประกอบการแต่ก็ต้องแลกมาซึ่งปัญหาซ้อนปัญหาในเรื่องของวิกฤติธรรมชาติ
จึงสังเกตได้ว่าหลาย ๆ องค์กรทั่วโลกไม่ว่าจะเป็นกลุ่มประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจจี๗ สหภาพยุโรป องค์การการค้าโลก ธนาคารโลก เริ่มออกมาเรียกร้องให้ผู้ผลิตมีจิตสำนึกในความรับผิดชอบต่อสังคมโลกโดยรวม หลังจากที่เมื่อกว่าทศวรรษที่ผ่านมาได้นำเอามาตรการทางด้านการควบคุมทางตรงทั้งการกำหนดค่าความเข้มข้นของสารเคมีที่ปล่อยขึ้นสู่อากาศและลงในแม่น้ำ ซึ่งถือได้ว่าเป็นมาตรการทางตรง แต่ไม่ค่อยจะได้ผลมากนักจึงต้องหันกลับมาใช้มาตรการทางอ้อม โดยการ จี้ที่ต่อมสามัญสำนึกให้ทุกคนตระหนักและร่วมรับผิดชอบต่อสังคมโลกและธรรมชาติ
“จิตสำนึกในการรับผิดชอบต่อสังคมและธรรมชาติที่พึงมี ช่วยยกระดับคุณภาพของชีวิตและธรรมชาติให้สามารถก้าวข้ามพ้นผ่านการเดินหน้าเข้าหาจุดวิกฤติ”
