เรายื่นกระดาษบันทึกข้อความสั้นๆให้แก่กัน
เธอเปิดมัน เธอลุกจากที่นั่ง เธอเดินจากไป
ผมเก็บมันไว้ ผมลุกจากที่นั่ง ผมเดินจากไป
ผมและเธอพบกันในที่แห่งหนึ่งที่อันไกลจากความสงบ มีเพียงแก้วเหล้าที่นิ่งเฉยรอเจ้าของดื่มสิ่งของที่อยู่ในตัวมันและเทสิ่งนั้นเข้ามาใหม่และดื่มมันเข้าไปอีก ผมจ้องมองเธอตั้งแต่ที่เธอเริ่มเดินเข้ามาในสถานที่นี้ เธอนั่้นมีเสน่ห์เพียงพอที่จะทำให้เหล่าคนที่มากหน้าหลายตาเข้าไปดื่มและพูดคุยกับเธอ และแน่นอนรวมทั้งตัวผมด้วย แต่ผมมีเพียงกระดาษบันทึกข้อความสั้นๆให้เธอ
เราตื่นออกมาจากความฝันที่แตกต่างจากฝัน ฝันที่คล้ายเป็นเรื่องจริง
ผมตื่นจากฝันที่แสนยาวนานฝันที่คล้ายว่าเป็นเรื่องจริง มีหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ข้างกายผม ใบหน้าเธออาบด้วยน้ำตา ผมสวมกอดเธอ อุ้มเธอไปยังสถานที่ที่นำพาผมและเธอไปยังห้วงนิททรา และเรื่องราวจากนั้นก็กลายเป็นความฝัน
เธอตื่นจากฝันที่แสนยาวนานฝันที่คล้ายว่าเป็นเรื่องจริง ใบหน้าเธอมีคราบน้ำตา เธอออกจากห้องที่นำพาเธอได้สวมกอดกับชายผู้หนึ่งและนำพาเธอไปยังห้วงความฝัน เธอเหลือเพียงแต่กระดาษบันทึกข้อความสั้นๆให้ผม
ผมและเธอพบกันในที่แห่งหนึ่งที่มีความสงบ ไร้ซึ่งเสียงใดของสิ่งมีชีวิตใดๆ บางคราวตัวผมและเธออาจรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสถานที่นี้แล้วก็เป็นได้ ผมยื่นกระดาษข้อความสั้นๆให้เธอ แต่แตกต่างจากครั้งไหนๆ มันไม่ได้มีแค่แผ่นเดียว เธอเริ่มอ่านมันทีละแผ่น ใบหน้ามีรอยยิ้ม ที่แก้มมีสีแดงเคล้ากับสีชมพูของเครื่องสำอาง เธออ่านมันจนจบ แต่ก็ต่างจากก็ครั้งอื่นๆอีกเช่นกันเธอเดินจากไปไร้ซึ่งกระดาษใดๆ
ผมงุงงง ผมสับสน ได้แต่นั่งมองกระดาษหลายสิบแผ่นที่ส่งให่เธออ่านในวันนั้น วันแล้ววันเล่า ผมได้แต่นั่งมองมัน ทั้งที่อยากพูดคุย ทั้งที่อยากทำอะไรต่อมิอะไรให้ ทั้งที่อยากบอกรักเธอสักครั้ง แต่กลับได้แต่เพียงส่งกระดาษบันทึกข้อความสั้นๆให้กับเธอ
เธองุนงง เธอสับสน ได้แต่เหม่อมองแสงแดดในยามเช้าและยามเย็น เธอเริ่มเดิน เดินไปยังสถานที่ที่เธอและเขาได้หลับนิททราเข้าไปในความฝันฝันที่กลายเป็นเรื่องจริง เมื่อเธอตื่นมาและพบเขาในยามเช้า เธอเคาะห้อง ชายผู้หนึ่งเปิดประตู เธอสวมกอดเขา
ผมและเธอเดินจากห้องนั้นห้องที่ทำให้รู้สึกถึงบางอย่าง บ่างอย่างที่ไม่ต้องมีคำพูดหรือข้อความใดๆอธิบายมันได้ ความรู้สึกนี้เป็นเพียงบางสิ่งที่เพียงแค่อยู่ใกล้ๆกัน ก็รับรู้ได้ชัดเจน เรานั่งอยู่ในที่แห่งหนึ่ง ต่อจากนั้น
เรายื่นกระดาษบันทึกข้อความสั้นๆให้แก่กัน
เธอเปิดมัน เธอลุกจากที่นั่ง เธอเดินจากไป
ผมเก็บมันไว้ ผมลุกจากที่นั่ง ผมเดินจากไป
ผมเปิดอ่านกระดาษแผ่นนั้นไร้ซึ่งข้อความมีเพียงตัวเลขเก้าหลัก ผมคว้าโทรศัพท์อย่างใจร้อย กดตัวเลขอย่างใจเย็น แล้วรอคอย
เธอรับโทรศัพท์ มองดูเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยแล้วกดรับเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธออมยิ้ม ที่แก้มมีสีแดง เธอตอบชายผู้นั้นว่า "วันนี้ไม่มีกระดาษแล้ว"
