ทุกครั้งที่เข้าพื้นที่ทำงาน ชาวบ้านมักจะชวนไปกินข้าวที่บ้านเขาเสมอ และทุกครั้งก็มีเมนูเดียวกันเกือบทุกหลังให้ได้รับประทาน คือ น้ำพริก


น้ำพริกสองถ้วย ถ้วยหนึ่งตำใส่เกลือละลายน้ำ ส่วนอีกถ้วยตำใส่ลูกอ๊อด

อาหารคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับทุกคน แต่อาหารจะเป็นประเภทไหนนั้นแล้วแต่ฐานะทางสังคมและการเงินของแต่ละคน หรือบางทีก็ขึ้นอยู่กับความพอใจขอแต่ละคนด้วย  แต่สำหรับคนบนพื้นที่สูงมีอะไรก็กินอันนั้น ไม่สนใจว่าจะมีสารอาหารครบและถูกต้องตามหลักโภชนาการไหม แต่ขอให้กินแล้วประทังชีวิตและมีพลกำลังในการทำงานแต่ละวันได้ก็เพียงพอแล้ว จากภาพจะเห็นได้ว่าน้ำพริกเป็นกับข้าวที่จะเห็นเกือบแทบทุกบ้าน เว้นแต่ว่าช่วงไหนจะเป็นเทศกาลหรือการเลี้ยงผี จึงจะได้กินอาหารที่เป็นประเภท ต้ม แกง ลาบ ฯลฯ แต่ด้วยสังคมที่เปลี่ยนไป เราจะเริ่มเห็นมีการซื้อเนื้อสัตว์ อาหารสำเร็จรูป เช่น มาม่า ปลากระป๋อง ปลาแห้ง แต่ก็ไม่เคยลืมน้ำพริกถ้วยเดิมที่เคยกินและคุ้นเคยเสมอมา...หากถามชาวบ้านว่า ไม่รู้สึกเบื่อบ้างเหรอ ชาวบ้านก็จะตอบว่า เพราะน้ำพริกนี่แหละที่ทำให้พวกเราได้อยู่และสืบทอดวงค์ตระกูลได้ถึงทุกวันนี้

จริงอยู่น้ำพริกอาจจะมีคุณค่าทางโภชนาการไม่ครฐ 5 หมู่ แต่ถ้าพูดถึงรสชาติแล้ว ชาวบ้านปรุงได้แซ่บมาก ๆ แต่ก็กินมากไม่ได้ เพราะเผ็ดมาก ๆ และที่สำคัญ คือ ชูรสเยอะเช่นกัน  แต่ถ้าได้นั่งทานอาหารร่วมกับชาวบ้านแบบนี้ มีผักลวกเป็นกับจิ้มน้ำพริก ล้อมวงพูดคุยตามประสา รับรองว่าจะอ้วนโดยไม่รู้ตัวจริง ๆ ค่ะ