เขานึกขอบใจลูกสาวของเขาที่กระชากตัวเขาออกมาได้ก่อนที่อารมณ์อันขุ่นมัวพวกนั้นจะทำร้ายเขามากไปกว่านี้

"พ่อ....พ่ออยู่ไหน กลับเข้าบ้านเถอะ" 
   เสียงเรียกของลูกสาวทำให้สติที่กำลังเตลิดไปไหนต่อไหนกลับมา เขาเดินออกจากบ้านหลังคุยกับภรรยาของเขาเกี่ยวกับเรื่องรายได้ที่ไม่พอใช้จ่าย บ่อยครั้งที่คุยกันมักจะจบด้วยการมีปากเสียงและความไม่เข้าใจ มันไม่ใช่ครั้งแรกตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังใหม่หลังนี้ ท่าทางของลูกสาวดูตกใจที่เห็นเขาหายไปนาน ตั้งแต่มีปากเสียงกันกับแม่ แต่เขากลับรู้สึกแตกต่างไปจากนั้น ดูเหมือนเขาเพียงแค่เดินออกมาดูเงามืดของร่มไม้ใต้แสงไฟ ที่เขาแอบไปหลบพลางตัวเพื่อแอบซ่อนอารมณ์อันขุ่นมัวที่ไล่ตามเขามา หลังพวกมันเล่นงานจนจิตใจเขาร้อนรน เขาต้องหนีออกจากบ้านมาไม่ยอมให้พวกมันจับเอาไปเป็นเหยื่อของความโมโหร้าย
   "กลับไปกินข้าวกันเถอะพ่อ มายืนแอบอะไรอยู่มืดๆอย่างนี้" 
   ลูกสาวพยายามดึงเขาออกจากเงามืดใต้ต้นไม้ ขณะที่ภรรยายืนอยู่หน้าปากซอยทางเข้าบ้าน หน้าตาเธอเรียบเฉย เขาเดินสวนเข้าบ้านไปและอดไม่ได้ที่จะมองย้อนกลับไปดูเงามืดใต้ต้นไม้รายทาง เขานึกขอบใจลูกสาวของเขาที่กระชากตัวเขาออกมาได้ก่อนที่อารมณ์อันขุ่นมัวพวกนั้นจะทำร้ายเขามากไปกว่านี้ แต่อย่างไรก็ตามเขายังเชื่อว่าพวกมันยังคงแอบซ่อนอยู่ที่ใดที่หนึ่ง รอเวลาที่จะแสดงออกมาตามอารมณ์ที่เป็นพาหะนำพามันออกมาอาละวาดจนเขาเองไม่รู้ตัว ไม่วันใดก็วันหนึ่งเขาอาจจะเพลี่ยงพล้ำจนได้
   ระหว่างกินข้าวกันบนโต๊ะอาหาร ภรรยาของเขาไม่พูดจาอะไรเหมือนทุกๆครั้ง จะมีก็เพียงลูกสาวของเขาเท่านั้นที่ชวนคุยเรื่องราวต่างๆเพื่อดึงให้บรรยากาศที่ดีกลับคืนมา ขณะที่เขาเองกำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป และเขาอยากจะบอกภรรยาและลูกให้รู้ว่าเขากำลังโดนพวกนั้นเข้าสิง และรอวันแสดงตัวตนของพวกมันออกมา แต่อย่าเลยภรรยาและลูกสาวคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดหรอก นอกจากไม่เข้าใจแล้วอาจจะคิดว่าเขาสติฟั่นเฟือนไปแล้วก็ได้ เขาจึงนิ่งเสีย
  ก่อนนอนคืนนั้นเขาพยายามนึกตรึกตรองถึงที่ไปที่มาของอารมณ์ร้ายเหล่านั้นว่ามาได้อย่างไร มาตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือมันติดตัวตนของเรามาตั้งแต่เกิด เขาแน่ใจว่าที่บ้านเก่าของเขาก็เคยเจอ แต่พวกมันไม่มากมายและไม่แสดงอารมณ์ที่ทรงพลังได้มากมายขนาดนี้ หรือเป็นเพราะบ้านหลังใหม่นี้ ที่ทำให้พวกมันมีพลังมหาศาลขึ้นมาได้

......

   เขาอดภาคภูมิใจและนึกไปถึงคืนแรกที่ได้นอนบนบ้านหลังใหม่หลังนี้ และมาสะดุ้งตื่นอีกทีเมื่อภรรยาพลิกตัวเอาแขนมาพาดที่ตัวเขา ขณะที่เขายังคงลืมตามองฝ่าความสลัวของแสงไฟที่ผ่านหน้าต่างเข้ามา ด้วยความหวาดระแวงว่าหวกเจ้าตัวอารมณ์ร้ายนั้นจะปรากฎตัวขึ้นมาอีก เขาขยับตัวยกแขนภรรยาออกแล้วลุกขึ้นนั่งเพื่อกราบไหว้พระรัตนตรัยอย่างทุกๆคืนก่อนนอน อธิษฐานแผ่เมตตาให้สรรพสัตว์ทั้งหลายอย่าได้พยาบาทเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย

...

 (บางตอนจากเรื่องสั้น พรากอารมณ์)