วันนี้เรามีวันแห่งความรัก (๑๔ กพ. ทุกปี) แต่ผมอยากเสนอให้มี “วันแห่งความเกลียด”

ผมได้คิด เขียน มามากหลาย ว่า ความรัก  เป็นต้นตอของความเกลียด เช่น เพราะรักขม จึงเกลียดหวาน  รักมันจึงเกลียดเปรี้ยว

 

คนเราถ้ามี เป็น หรือ ชอบอะไรเหมือนกันก็จับเป็นกลุ่มเดียวกัน ทำให้เกิดการแบ่งกลุ่ม  ประเทศ  แล้วก็นำสู่การรบกันในที่สุด เช่น ในอินเตอร์เน็ททุกวันนี้ก็มีการแบ่งเป็นกลุ่มกันมากหลาย

 

การแบ่งกลุ่มเกิดจากความชอบ จริต ที่เหมือนกัน ...และการชอบก็คือความรักนั่นเอง

 

ผมจึงเสนอว่าสงครามนั้นไม่ได้เกิดจากความเกลียด แต่เกิดจากความรัก นะครับ

 

วันนี้เรามีวันแห่งความรัก (๑๔ กพ. ทุกปี)  แต่ผมอยากเสนอให้มี “วันแห่งความเกลียด”   ซึ่งผมว่าเราจะได้ประโยชน์จากวันแห่งความเกลียดมากกว่าวันแห่งความรักเสียอีก ไม่เชื่อลองดู

 

เช่น ภาคใต้นั้น แต่ละปีเราเปิดให้มีวันแห่งความเกลียด (เอาเป็นวันที่ ๑๑ เดือน ๙ ก็ได้  911)  ใครใคร่ปาระเบิด..ปา ใครอยากปล้นฆ่า..ฆ่า  อยากดูซิว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ผมว่ามันคงสงบมากเลยในวันนั้น

 

เพราะความเกลียดก็นำสู่ความรักได้

 

สมณโคดมจึงเสนอว่า การอยู่เหนือความรักและความเกลียด คือสิ่งประเสิรฐสูงสุด นั่นแล

 

...คนถางทาง (๑๘ กพ ๒๕๕๕)