จับใจใส่กล่อง

การเดินทางของชีวิต

เป็นการเดินทางที่ไม่มีหนทางสิ้นสุด ตราบที่ยังคงมีลมหายใจ

ลมหายใจที่หล่อเลี้ยงชีวิตและจิตวิญญาณ

ที่ต้องฝึกตนเองอยู่เสมอ

ฝึกใจที่บอบบางให้เข้มแข็ง

จับใจที่แว๊บไปแว๊บมา...มาอยู่นิ่งนิ่ง

นิ่งพอที่จะรู้ทันความคิดของตนเอง

ไม่ให้ไปหลงยึดกับอดีต

อดีตที่ผ่านไปแล้ว

ที่เราไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีก

แต่ให้รู้เท่าทัน...ให้เป็นครูสอนเรา

หลายต่อหลายครั้งเราก็จมอยู่กับความทุกข์ในอดีต

จมอยู่กับคำพูด กิริยา อาการ เหตุการณ์ที่มาทำร้ายเรา

ทั้งที่คำพูด กิริยา อาการ เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้นเพียงครู่เดียวครั้งเดียว

แต่เรากลับหยิบมันมาทำร้ายตัวเราเองอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่มีใครทำร้ายเราหรอกนะ

หากแต่ใจเราเองที่หยิบเอามันมาใส่ใจ

มาคิดปรุงแต่ง

เอามาทิ่มแทงใจเราซ้ำแล้วซ้ำอีก

..................................

จับใจใส่กล่อง

ให้นิ่งพอที่จะไม่หวั่นไหวไปกับอนาคต

อนาคตที่ยังมาไม่ถึง

จับใจให้นิ่งไม่ไหวติง ไม่หวั่นกลัว ไม่เพ้อฝัน

ให้อยู่กับปัจจุบันขณะ

ขณะที่เรากำลังดำรงอยู่

อยู่กับงาน อยู่กับครอบครัว อยู่กับลมหายใจ

ลมหายใจที่อ่อนโยน

ลมหายใจที่ช่วยเชื่อมกายและใจเราให้เป็นหนึ่งเดียว

เพียงแค่รู้ว่าเรากำลังทำอะไร

กำลังหายใจเข้า

กำลังหายใจออก

กำลังอยู่กับตัวเอง

อยู่กับลมหายใจ