วัฒนธรรมอินเดีย : ทางชีวิต 22

  ติดต่อ

  ดูก่อนอานนท์...ธรรมและวินัยใด ที่เราได้แสดงแล้ว และได้บัญญัติแล้ว แก่เธอทั้งหลาย ธรรมและวินัยนั้น จักเป็นศาสดาของเธอทั้งหลาย โดยกาลที่เราล่วงลับไป  

           รถไฟที่ประเทศอินเดียมีผู้คนนิยมเดินทางมากที่สุด            ในเมืองพาราณสีเป็นเส้นทางศูนย์กลางที่เราจะไปที่ไหน...ได้ทั้งนั้น...ช่วงค่ำคืนวันหนึ่งผมโดยสารไป...เป้าหมายคือเมืองกุสินารา...พุทธสถานที่พระพุทธเจ้าปรินิพพาน...สวนสาละวโนทยาน...ปัจจุบันอยู่ใกล้ชายแดนประเทศเนปาลครับ...เมื่อขบวนรถมาถึงปลายทางที่เมืองกาเซีย...ก็หาที่พัก...ชื่อ

โรงแรมแสงจันทร์...เมื่อพักได้ที่แล้ว...ผมก็เช่ารถไปและจอดที่ปากทางเข้าพุทธสถาน...เมื่อเข้าประตูเนินดินที่เป็นซากกำแพงโบราณปรากฎอยู่...เห็นเนินดินสูงใหณ่...อันเป็นสถานที่ประชุมเพลิงพระพุทธสรีระของพระพุทธองค์...

             ตรงนี้มีชาวพุทธจากหลายประเทศต่างมาด้วยจุดหมายอันเดียวกัน...กำลังเดินเวียนขวาคนละ 3  รอบ  กระทำสักการะบูชา...ครับ...ดูบรรยากาศวันนี้เศร้าจัง...

แล้วเดินจากจุดนี้ไปประมาณ  2  กม.  ก็ถึงพุทธสถานที่ปรินิพพาน...ครับ   ผมสังเกตุ...ยังมีต้นรัง...หรือต้นสาละที่มีดอกออกตามโคนต้น...แทนที่จะออกดอกที่ปลายกิ่งยอด...ครับ

              เมื่อเข้าไปภายในวิหารสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าผม...คือพระพุทธรูปองค์แทนพระพุทธเจ้าองค์ใหญ่ ดูเหมือนกำลังนอนหลับ...ผมกระทำการสักการบูชา...สมาธิ...ภาวนา...นาน...น้อมรำลึกถึงพระรัตนตรัย...รู้สึกตัวอีกครั้ง...เอ๊ะ...เราร้องไห้แต่เมื่อไหร่...เหลียวมองเหมือนร่วมโลก...ชาติอื่น ๆก็เห็นน้ำตาคลอเบ้าเหมือนกัน...

                ความโศกย่อมเกิดจากสิ่งที่เป็นที่รักยิ่งของเรา...ตราบใดที่จิตใจยังไม่บรรลุธรรม...พระอานนท์  พุทธอนุชา...ก็ยังร้องไห้ ณ ที่ครงนี้...เมื่อครั้งอยู่กับพระพุทธเจ้าในวันที่พระองค์ล่วงลับไป...ต่อไปใตรหนอจะเป็นศาสดาของพวกเรา...

พุทธสถานตรงนี้...คงเรียกน้ำตาชาวพุทธทั่วโลกมาแล้วหลายล้านคนเป็นแน่แท้...และคำอันเป็นโอวาทที่สอนชาวโลกครั้งสุดท้ายคือ...อย่าประมาท...

เพราะความไม่ประมาทคือความไม่ตายครับผม..

           .ผมเดินเที่ยวชมบริเวณนั้นจนไกล้ค่ำจึงก้มกราบลาจร...ไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่จะได้กลับมายังพุทธสถานแห่งนี้อีกที...

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 ด้วยความปรารถนาดี 

จาก... umi

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น

หมายเลขบันทึก: 47726, เขียน: , แก้ไข, 2012-02-11 15:47:12+07:00 +07 Asia/Bangkok, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #แนวคิดทางพระพุทธศาสนา

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (2)

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

สวัสดียามอรุณเบิกฟ้า...นะคะ

กะปุ๋มมองว่า...การร้องไห้นั้นสำคัญตรงที่ว่าเรารู้ตัวว่าเราร้องไห้...และร้องไห้เพราะอะไร...

...

อ่านไป get ไปหลายเรื่อง..

และนำเก็บที่ขุมความรู้ของตนไว้เรียบร้อยแล้วคะ

ขอบคุณคะ

กะปุ๋ม

สวัสดีครับ  คุณกะปุ๋ม

ผมไม่รู้ตัวว่าร้องไห้...ผมกำลังศึกษาเรื่องธรรมปีติอยู่...ครับ

...ความคิดคำนึง..สถานการณ์...สิ่งแวดล้อม.ประกอบกันหลายอย่างมั๊ง...ทำให้น้ำตาออกมาได้...ใช่หรือเปล่า...ครับ

ขอบคุณครับ

ด้วยไมตรีจิตมิตรภาพ

จาก...umi