เลือดและเนื้อเหงื่อกายสายใยรัก
สู้พิทักษ์แหนหวงห่วงหนักหนา
ทนลำบากยากไร้ไม่อ่อนล้า
จนเพาะกล้าเติบใหญ่ด้วยใยดี
ภาพมายาพาขวัญคนหวั่นไหว
ครอบครัวไทยแตกร้าวคราวต่างสี
ต่างฝ่ายยึดตัวเด่นเน้นราวี
ต่างฝ่ายชี้ผิดชั่วอย่างมัวเมา
ลมเวลาพาใจให้หลงผิด
ห้วงความคิดถูกครอบงำย้ำโศกเศร้า
รอยความรักจักสลายกลายเป็นเงา
จนดื่มกินความเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวใจ
แม่คนเดิมเริ่มต้นอย่างคนซื่อ
อะไรคือความจริงสิ่งยิ่งใหญ่
พ่อ แม่ ลูกเหนื่อยหนักสักเท่าใด
กว่าลุกขึ้นยืนได้เพราะใครกัน
ใช่ประชาธิปไตยที่ใครอ้าง
ใช่คนที่เหินห่างอำพรางฝัน
ใช่หวังร้ายให้เราเข้าโรมรัน
ใช่มหันตภัยบาปคราบนักบุญ
มาเถิดมาเปิดอกถกปัญหา
เลือดกระเด็นเข้าตาอย่าหัวหมุน
หยุดเลือกสีเลือกข้างวางต้นทุน
โอบรักกรุ่นกล่อมใจด้วยไมตรี
ลมเวลาผ่านเลยไม่เฉยนิ่ง
ฤๅจะทิ้งกันและกันจนขวัญหนี
ฤๅตัดเยื่อไม่เหลือใยหมดใยดี
นั่นหรือที่เรียกร้องความต้องการ
พ่อ-ลูกต่างวางทิฐิดำริชอบ
ต่างฝ่ายหอบบอบช้ำคำหักหาญ
เหตุอันใดให้เห็นผิดคิดประจาน
เกือบตัดสิ้นวงศ์วานร่มลานใจ
หยุดเพื่อใครหยุดเพื่อไทยเอาไว้ก่อน
เอื้ออาทรมอบความรักอย่าผลักไส
ครอบครัวดีมีนิยามความห่วงใย
อาเพศภัยหายวับไปกับตา
เริ่มวันนี้มีรอยยิ้มพิมพ์รอยรัก
เพื่อฟูมฟักความผูกพันอันล้ำค่า
เป็นของขวัญแห่งความสุขทุกเวลา
คือความจริงสิ่งไขว่คว้าน่าภาคภูมิ
๐๙/๐๗/๒๕๕๕ ๒๒.๑๘ น. บางซื่อ
