บุคคล
- การเรียนรู้ในบุคคลนั้นเป็นสิ่งที่มีความละเอียดอ่อนอย่างมาก ทั้งนี้เราเองต้องมีความเข้าใจในตัวเองก่อน จึงจะสามารถเข้าใจบุคคลอื่นได้ ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถเรียนรู้และเข้าใจได้ในวันเดียว หากต้องอาศัยระยะเวลาและความพยายามอย่างยิ่ง แต่เมื่อใดที่มีความเข้าใจแล้วย่อมเกิดความบริบูรณ์สุดที่จะประมาณ....
- วันหนึ่งๆ มีเรื่องราวหลากหลายเกิดขึ้น หากตัวเราเองยังมุ่งที่จะรับรู้ทั้งหมดนั้น ควรต้องแบ่งส่วนหลายๆส่วน เดินทางโน้นที ทางนี้ที คงแย่... เราควรเลือกหรือพิจารณาให้พร้อมว่าจริงแท้อย่างไร อย่างนี้คงช่วยได้ แต่จะว่าไปสิ่งไหนที่เหมาะกับตัวเรา ใครเล่าจะรู้ดี...
- ปัจจุบันเราเองอยู่ ณ ที่นี้ แล้วลองคิดทีว่า อีก 1 เดือน 1 ปี ตัวเราเวลานี้จะยังคงทำอะไรอยู่ จริงอยู่บุคคลนั้นควรอยู่กับปัจจุบันและพึงกระทำวันนี้ให้ดีที่สุด แต่การที่เราวางหรือระลึกว่าในกาลข้างหน้านั้นจะทำอะไร ช่วยให้เราทราบเป้าหมายและมักไม่ต้องเสียดาย เสียใจกับสิ่งที่จะประสบ ย่อมเป็นการดีกว่าการที่จะบอกตัวเองว่า "จะเป็นอย่างไรก็ช่าง ฉันก็จะรับมัน" แต่ข้าพเจ้ามักบอกกับตัวเองว่า "ฉันทราบว่าต้องเกิดขึ้น และฉันเร่งเรียนรู้และทำความเข้าใจอย่างต่อเนื่อง ด้วยคิดว่า การเตรียมพร้อม ย่อมส่งผลต่อสิ่งที่จะเกิดได้อย่างดีและมีผลไม่จำกัด ตามกำลังสามารถของตนนี้" ...
- วันหนึ่งๆ ข้าพเจ้าเองคิดว่า เนื้อหาหรือสิ่งใดๆ ก็ตามที่ก่อประโยชน์ แม้ว่าบางครั้งอาจได้กระทำไปแล้วก็ดี กำลังจะทำก็ดี หรือที่ระลึกไว้ก็ดี ขอจงกระทำแล้วด้วยความตั้งใจจริง แม้มีเพียงบุคคลเดียวหรือไม่มีเลยก็ดี ที่จะให้ความใส่ใจ แต่ก็ถือว่าได้กระทำไปแล้วตามวิสัยที่สมควร เกิดปิติยินดี ก่อนกระทำ ขณะกระทำ แม้กระทั่งภายหลังกระทำ ภายในใจเพียงเท่านี้....
- วันเวลานี้สำคัญอย่างมาก เนื่องจากหากผ่านแล้วไม่อาจหวนคืนมาได้ ดังนั้นการที่จะกระทำสิ่งใดๆ ควรกระทำอย่างเต็มที่ตามกำลังสามารถของตน แม้ว่าผลที่เกิดจะเป็นอย่างไรก็ยังกล่าวได้ว่า "ฉันทำอย่างเต็มที่แล้ว"
- การแข่งขันทุกวันนี้นั้นมีมากหลายอย่าง เช่น แข่งเรือ แข่งรถ แข่งสิ่งต่างๆสารพัด สุดท้ายย่อมมีผู้แพ้และผู้ชนะเป็นธรรมดา แต่หากว่าบุคคลพึงแข่งขันกันโดยมิได้คำนึงถึงความเป็นจริงภายในแล้ว ย่อมไม่สามารถประสบสุขได้ ถึงแม้ว่าบุคคลอื่นๆอาจมองว่ามีความสุข แต่ใจตนนั้นย่อมปรากฏความจริงเอง ดังนั้นพึงถามตนให้ดีว่า "ควรแข่งขันกับใครกัน แล้วผลที่แท้จริงนั้น ใจเราต้องการอะไร อันเป็นที่สุดอย่างแท้จริง"
- ธรรมดาจิต คนเรานั้นมีความบริสุทธิ์เป็นฐาน หากแต่ว่ามีเรื่องราวนานามากระทบอยู่ตลอดจนอาจทำให้เกิดความขุ่นมั่ว ความขุ่นมัวนี้เมื่อเกิดแล้วหากยังไม่ระงับย่อมก่อตัวหนาแน่นอย่างประมาณได้ยาก แม้เพียงเรื่องเล็กน้อยก็ย่อมมีผลได้ เหมือนดั่งปุยนุ่นหล่นสู่ผิวน้ำแม้กระเพื่อมเพียงเล็กน้อยก็ยังปรากฎวงการกกระเพื่อม อยู่ที่ว่าบุคคลจะพิจารณาเห็นหรือไม่เท่านั้น...
- อารมณ์ความรู้สึกทั้งหลายอันเกิดจากการสัมผัสทั้งมวล เกิดมาจากใจทั้งสิ้น สิ่งที่บุคคลเรียกว่า "สุข" "ทุกข์" ก็ปรากฎมี ณ ที่นี่ หากปรารถนา "สุข" ก็ย่อมเกิดจากที่นี้ แต่ทุกอย่างย่อมถูกกำหนดไปตามธรรมดาของโลก มีสุข ย่อมมีทุกข์ ดังนั้นแล้ว ไม่มีสุข ก็ย่อมจะไม่มีทุกข์***
*** เหล่านี้ดั่งที่กล่าวมาแล้วล้วนอยู่ในบุคคลทั้งสิ้นมีความละเอียดอ่อนอย่างมาก และมีความงดงาม คงคุณค่าและที่สำคัญคือ "จิตใจ"
ลายฟ้า ***
๒๑ มกราคม ๒๕๕๕
