ในยามบ่ายปลายวันอันหม่นหมอง เสียงร่ำร้องร่ำไรเหมือนไฟสุม ไฟเหว่ว้าอารมณ์ยังโหมรุม แม่ไม้อุ้มเพียงใดไม่หลับเลย

เสียงเด็กร้องไห้ข้างบ้าน

 

 

ในยามบ่ายปลายวันอันเงียบเหงา

ลมเบาเบาแกว่งไกวใบมะม่วง

พยับแดดเต้นเร่าเงาภาพลวง

ฝุ่นหล่นร่วงลงค้างบนหลังคา

 

 

แว่วเสียงเด็กร้องไห้ในบ้านร้าง

คำครวญครางมุ่งมาดปรารถนา

อยากเห็นแม่ทุกทีที่ลืมตา

ทุกเวลาอบอุ่นหนุนแขนนอน

 

 

อยากให้แม่อุ้มไว้เดินไปเที่ยว

ทุกทางเทียวแม่พาผ่านมาก่อน

ผ่านทุ่งท่าสายัณห์ตะวันรอน

แล้วจึงย้อนทางยาวกลับเย้าเรือน

 

 

อยากให้แม่กลับมาพาอาบน้ำ

ล้างรอยดำช้ำชอกฟอกรอยเปื้อน

ทาแป้งหอมย้อมใจไม่ลืมเลือน

แม่จึงเหมือนเพื่อนใจในความจำ

 

 

ฟังนิทานกล่อมนอนก่อนจะหลับ

เสียงเพลงขับคำขานอันคมขำ

ก่อนหลับผล็อยลอยอารมณ์ในคมคำ

เมื่อม่านดำราตรีเริ่มคลีคลุม

 

 

ในยามบ่ายปลายวันอันหม่นหมอง

เสียงร่ำร้องร่ำไรเหมือนไฟสุม

ไฟเหว่ว้าอารมณ์ยังโหมรุม

แม่ไม่อุ้มเพียงใดไม่หลับเลย

 

 

โสภณ เปียสนิท

39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110