สิ่งที่ผมอยากทำเมื่อเวลาผมอยู่น้อยคือ อยู่กับคนที่ผมรัก และ ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ก่อนผม ไม่มีเวลาแล้ว เพราะผมยังไม่เคยทำอะไรให้ท่านเลย ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยทำอะไรท่านดีใจ เลย กลับแต่ทำเรื่องวุ่นวาย ปวดหัวอยู่ตลอดเวลา อยากขอโทษเมื่อทำผิด แต่ความอายมัน สั่งให้ผมกลับทำมันไม่ได้ ผมละอายใจเหลือเกิน อยากขอโทษที่เคยเอาแต่ใจ อยากขอโทษอะไรที่ร้ายๆอยากให้ เขาอภัยในสิ่งที่ผม ผิดพลั้งไปมากมาย อยากขอโทษในวันที่ผ่านมา อาจเพราะผม มีตา แต่ไม่รู้ว่ามีแววหรือเปล่า อยากทำฝันให้สำเร็จ ก่อนที่จะไม่มีเวลา อยากอยู่ในที่ ที่มันสงบ และไม่มีเสียงรบกวน อยาก อยู่กับคนที่เรารักทุกๆ คน คนที่เราเคารพ อยากอยู่ด้วยกันจน หมดวินาทีสุดท้ายแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำมันได้หรือไม่เพราะ บางคน ก็ไม่มี โอกาสที่จะบอกใครเลย ในเวลาสุดท้ายของเขา ผมก็เช่นกัน วันๆ หนึ่ง ได้ แต่หวังว่าเราคงเป็นหนึ่งในผุ้ที่ได้อยู่กับคนที่รักและเข้าใจ เรา จนถึงวินาทีสุดท้าย..
เพราะความสุขก่อนจะไม่มีเวลาคือความสุขที่สุด เพราะ เราอาจจะไม่มีโอกาสมามีความสุขอิกแล้ว..
อีกหนึ่งยาก คือ อยากขอโทษในคนที่ไม่เคยได้บอกหรือไม่มี โอกาสได้บอก อยากจะให้ ร่างกายที่ไม่มีลมหายใจอุทิตให้เป็นการศึกษา เพื่อเป็นบุญส่งต่อให้จิตใจได้บุญ เหมือนที่พ่อผมได้สอนว่า
“...ในห้องนอนคืนวันหนึ่ง พ่อสอนลูกสาววัยห้าขอบของเขาถึงการให้ เมื่อลูกสาวเขาถามความหมายของคำว่าเสียสละ เขาอธิบายแก่เธอว่า เราจะให้ของขวัญที่ดีที่สุดที่คนหนึ่งจะมอบให้กับอีกคนหนึ่งได้คือ สมบัติที่รักมากบางชิ้น ชิ้นที่คนคนนั้นเห็นค่ามากมากเวลาผ่านไปสองวัน เมื่อถึงวันเกิดของพ่อ เขาหยิบเสื้อโค้ทมาสวมเพื่อจะไปทำงาน ที่กระเป๋าเสื้อมีเข็มกลัด กลัดกระดาษชิ้นเล็กๆชิ้นหนึ่งอยู่ เมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาอ่าน มีลายมือเขียนบรรจงด้วยดินสอสีเทียนสีแดง เขายิ้มเล็กเล็ก "พ่อคือคนที่หนูรักที่สุด ของที่หนูให้พ่อเป็นของที่หนูชอบมากที่สุด หนูใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อค่ะ" เขาพบอมยิ้มสตอเบอรี่สีแดงสด ที่เขาซื้อให้กับลูกสาวเมื่อสัปดาห์ก่อนอยู่ในกระเป๋า ไม่มีรอยดูดแม้แต่ครั้งเดียว…”
ผมคิดถึงมันทุกครั้ง และ ผมไม่มีอะไรที่ต้องการทำแล้ว เพราะว่าความต้องกาของผมก่อนหมดเวลาก็มีเท่านี้ เพราะไม่ต้องการอะไรอิกแล้ว นอกจากอยู่กับคนที่ผมรักและเป็นห่วง และต้องการเสียสละเพื่อสังคม เพื่อ ส่วนรวมเท่านั้น เองของผมก็มีเท่านี้หละครับ
