วันหนึ่งผมได้รับข่าวจากคุณหมอว่าผมป่วยเป็นโรคจากการติดเชื้อ… วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกแย่มาก ผมพูดไม่ออก ทำอะไรไม่ถูกเลยครับ ผมร้องให้และเสียใจมาก จนผมนั้นไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว หลังจากวันนั้น ผมเปลี่ยนไปเป็นคนละคน หลังจากที่เคยร่าเริง เคยสนุกสาน เฮฮา ตอนนี้ผมเป็นคนที่ไม่ยิ้ม และเครียดอยู่ตลอดเวลา ผมได้แต่นั่งร้องให้ และคิดทบทวนว่าผมจะทำอะไรต่อดี
และแล้วแล้วหลังจากนั้นผ่านไป3วัน ผมคิดได้แล้วว่าถึงผมจะร้องให้หรือเสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะมันเป็นผลจากการกระทำของผมที่ทำผิดพลาดไปเอง ผมอยากจะทำเวลาที่เหลืออันน้อยนิดนี้ให้มีคุณค่ามากที่สุด ก่อนอื่นผมจะทำจิตใจให้ว่างหลังจากนั้นผมจะไปหาพ่อกับแม่ จะไปกราบเท้าท่าน ผมจะไปลาคนที่ผมรัก ลาเพื่อนๆทุกคน ลาครูอาจารย์ ผมจะไปทำบุญ ฟังพระเทศ ผมจะทำให้ใจผมนั่นไม่มีกิเลศไม่มีทุกข์ ผมจะไปเยี่ยมเด็กที่พิการ เอาขนมไปแจกให้ ไปให้ความอบอุ่นกับเด็กที่ไม่มีพ่อแม่ ผมจะเต็มที่กับชีวิต ผมจะร้องเพลง กินอาหารที่ผมชอบ ทำสิ่งที่ผมคิดว่าทำแล้วมีความสุข มันจะทำให้ใจของผมนั้นมีความสุข ตอนนี้ผมได้รับรู้แล้วว่า ...คนเรานั้น เมื่อเกิดมาก็ต้องมี เกด แก่ เจ็บและตายในที่สุด แต่มันขึ้นอยู่กับว่าเรานั้นจะตายเมื่อไรเท่านั้นเอง....
สำหรับผม ผมรู้แล้วว่าเวลาของผมนั้นจะหมดแล้ว ผมคงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำให้ตนเองมีความสุขก่อนที่จะตายไป ผมก็อยากให้ผู้ที่อ่านเรื่องราวของผม ได้รับรู้ไว้ว่าว่าถ้าเราคิดก่อนทำก็จะไม่ทำให้เกิดเรื่องราวแบบนี้ขึ้นได้ และถึงแม้เราจะผิดพลาดไปแล้ว ผมก็อยากให้ทุกท่านลองเอาวิธีของผมไปใช้ดู มันอาจทำให้ท่านมีความสุข ไม่มากก็น้อยครับ
