ถ้าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริง สิ่งแรกที่หนูจะทำคือกลับบ้านที่ตราด หนูเกิดอยู่จังหวัดตราด แค่ป๋าอยากให้หนู มาเรียนที่ขอนแก่นเพราะป๋าบอกว่าเมืองนี้มันเป็นเมืองการศึกษา ป๋าอยากให้หนูมาเรียนที่ขอนแก่นแต่ใจหนูเองไม่อยากมาเพราะมันไกลบ้านมากๆ แล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดคือหนูคิดถึงป๋า หนูก็ต้องมาอยู่หอคนเดียว นานๆ ที ป๋าถึงจะมาหาหนูหรือไม่ก็มาธุระต่างจังหวัดถึงจะแวะมาหาหนูที่ขอนแก่น
ป๋าจะพูดกับหนูเสมอว่า... ถ้าวันนึงไม่มีป๋าหนูจะทำอย่างไร ? หนูได้แต่เงียบเพราะพูดอะไรไม่ออกคิดแต่ว่าป๋าต้องอยู่กับหนูไปนานๆ รอหนูเรียนจบปริญญา หนูฝันไว้อย่างนั้นแต่ถ้าหนูอยู่บนโลกนี้ได้ไม่นานจริงๆ ล่ะก็ มันก็คงเป็นแค่ความฝันของเด็กคนนึงเท่านั้น
ชีวิตที่เหลืออยู่ …หนูจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่หนูจะทำได้ หนูจะกับปัยอยู่กับป๋าจะกับไปอยู่กับครอบครัวที่อบอุ่นของหนูให้นานที่สุด มีป๋า, แม่, พี่ชาย, น้องชาย กับไปทำในสิ่งที่หนูอยากจะทำให้กับครอบครัว จะใช้ชีวิตตรงนี้ให้คุ้มค่าถึงแม้อาจอยู่บนโลกนี้ได้ไม่นาน แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย ดีกว่าปล่อยให้เวลาผ่านไปวันๆ ทั้งๆที่มีอีกหลายอย่างที่อยากจะทำมัน แล้ววันที่อยู่บนโลกนี้ได้ไม่นานก้อคงมาถึงก่อนกำหนดก็ได้ใครจะไปรู้เรื่องของอนาคต เพราะตอนนี้เราอยู่กับปัจจุบัน อะไรจะเกิดก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นเพราะชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนเสมอไป
และถ้าวันสุดท้ายมาถึงจริงๆ หนูอยากจะบอกกับป๋าว่าหนูขอโทษ ขอโทษที่ดื้อกับป๋า ขอโทษที่บ้างครั้ง ไม่เชื่อฟัง อาจเผลอเกเรไปบ้างอาจไม่ตั้งใจเรียนอาจโดดเรียนอาจหนีเที่ยว หนูอยากจะขอโทษป๋ากับแม่ที่ผ่านมาหนูอาจเป็นลูกที่ไม่ค่อยดีนัก ทำให้ป๋ากับแม่ต้องเอือมระอา แต่หนูรักป๋ากับแม่มากค่ะ ถ้าชาติหน้ามีจริงหนูคงได้เกิดมาเป็นลูกป๋ากับแม่และมีครอบครัวที่อบอุ่น มีพี่ชายที่แสนดี มีน้องชายที่น่ารักอีกครั้ง...
