น่าคิด
ข้าพเจ้าเกิดมาปีนี้นับเป็นปีที่ ๒๕ แล้ว
แม้หากจะว่าไปก็อาจยังไม่ถึงครึ่งชีวิต
มีเรื่องที่ข้าพเจ้าคิดไตร่ตรองมาโดยตลอด
ว่าทำไมกันจึงเป็นเช่นนั้นเช่นนี้
ทุกๆครั้งที่มีงานฉลองหรืองานบุญแถวๆบ้าน
ก็มักมีการทะเลาะวิวาทกันหรือทำร้ายกัน
บางครั้งโชคยังดีก็แค่บาดเจ็บ
หากโชคร้ายก็ถึงตายในทันที หรืออื่นๆ ต่างกันไป
บุคคลผู้เสียใจมีมากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง
"พ่อและแม่" บางครั้งข้าพเจ้าเองก็กลัว
เหมือนกันเวลาที่ต้องไปร่วมงานที่มีคนมากๆ
เนื่องจากอาจมีอันตรายต่อตนและเกรงพ่อแม่เสียใจ
สถิติการเสียชีวิตของประทศเราค่อนข้างสูง
โดยเฉพาะช่วงเทศกาลและงานเลี้ยงฉลองต่างๆ
บางคนเดินทางกลับบ้านแล้วก็อาจไม่ได้กลับมาอีก
พูดไปก็น่าเศร้าอย่างยิ่งจริงไหมครับ
งานบุญแท้ๆ ที่เราควรมีความสุขอยู่กับครอบครัว
แต่ภายหลังอาจมีความเศร้ารันทด
ข้าพเจ้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใด
งานเทศกาลอันดีงามจะต้องมีประชาชน
ที่ต่างๆที่ต้องเสียชีวิตเกิดความหมองหม่น
ที่เขีนยนี้ไม่ใช่ว่าจะทำลายความสุขใดๆ
ของทุกๆท่านแต่หากมองแล้วข้าพเจ้าว่า
หากงดเทศกาลไว้สักหนึ่งปี ชีวิตที่ควรอยู่
ก็คงจะมีมากขึ้น ความเศร้าหมองก็ย่อมลด
การทำร้าย ทะเลา ก็ย่อมน้อยตาม
นอกจากคนเราแล้วสัตว์ต่างๆน้อยใหญ่
ก็คงลดและได้อยู่เช่นกันกับเรา
อย่างไรแล้วธรรมดาของโลกนี้
ก็มีเกิด แก่ เจ็บ และตาย
อันเป็นธรรมดา แต่ก็ควรเป็น
ไปตามธรรมชาติ แต่นี่มักเกิดจาการประมาท
และขาดสติที่เป็นสิ่งสำคัญไป จึงเกิดเหตุ
ดังกล่าวแล้วทุกประการข้างต้น
หากข้าพเจ้าสามารถรับซึ่งวิบากกรรมใดๆ ทดแทน
เพื่อนมนุษย์ทั้งหมดได้ ก็พร้อมกระทำ
รักอย่างยิ่ง หากจะบอกว่าไม่ให้พากัน
ดื่มสุรา ยาเมานี้ ก็คงมีมากหลายท่านจะ
พลันไม่พอใจข้าพเจ้า ว่า "ไม่ทราบว่าเป็นใคร"
จึงได้กล้ามาพูดอย่างนี้
แต่นี่เป็นความปราถนาดีอย่างสูง
ที่เพื่อนมนุษย์พึงมีและปฏิบัติต่อกัน
ขอทุกท่านและเพื่อนมนุษย์ ทั้งมวล สรรพสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง เป็นผู้มีสุข
ปราศจากความทุกข์ สำเร็จแล้วในการกระทำความดี พ้นจากวิบากภัยที่จะเกิดในปัจจุบัน และเบื้องหน้าทั้งหมด
*** ลายฟ้า
๑ มกราคม ๒๕๕๕
