ป้า คนนั้น



เช้าวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๕
แม่ต้อยตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยความสดชื่น
เพราะว่าเมื่อคืนนี้หลังจากสวดมนตร์ที่บ้านตามที่ใจปรารถนาแล้ว
เมื่อหัวถึงหมอนแม่ต้อยก็หลับสนิทจนรุ่งสว่าง

       วันนี้แม่ต้อยมีกำหนดการไปจังหวัดอุดรธานีอย่างกะทันหัน
เพราะเหตุว่าเมื่อวานนี้เอง น้องสาวคนเล็ก และน้องชายโทรมาแจ้งว่าคุณยาย
ที่หนีมหาอุทกภัยไปอยู่ที่จังหวัดอุดรธานี มีอาการไม่ค่อยดี อ่อนเพลีย
และไม่ยอมทานอาหาร ลุกๆจึงเป็นกังวล รวมทั้งแม่ต้อยด้วย

       ที่จริงแม่ต้อยมีกำหนดจะไปหาคุณยายในวันที่๑๐
มกราคม นี้แล้วแต่เมื่อได้รับข่าวนี้จึงยกเลิกกิจการทั้งปวง
และหาทางเดินทางไปจังหวัดอุดรธานีในช่วงที่การเดินทาง
คงลำบากเนื่องจากเป็นช่วงเทศกาล การท่องเที่ยว และการเฉลิมฉลอง



       ปฏิบัติการ ค้นหาเส้นทางเดินทางจึงเกิดขึ้นทั้งวันของวันที่๓๑ ธันวาคม คือเมื่อวานนี้เอง มีการวางแผนการเดินทางหลายรูปแบบ เช่น เอารถยนต์ไป หรือเดินทางโดยเครื่องบิน

       ในที่สุด น้องชายและน้องสะใภ้ของแม่ต้อยได้ช่วยจัดการให้โดยการจองตั๋วที่ภูเก็ต เพื่อให้แม่ต้อยเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมินี่เอง

“ พี่คงจองที่กรุงเทพฯ ไม่ได้หรอกคะ
เพราะมันเต็ม แต่จองจากที่ภูเก็ตยังพอมี “ น้องสะใภ้ ให้ข้อมูลมาเป็นชุดๆ



“ ช่วยจัดการให้พี่ด้วยนะคะ พี่ไม่เคยจองเองสักที” แม่ต้อยรีบบอก

ปกติ แม่ต้อยเดินทางบ่อยมากๆ แทบทุกสัปดาห์
จนจะเป็นแอร์ โฮสเตส ได้แล้ว ( หากเขารับ) อิอิ 
แต่ก็อย่างว่า แม่ต้อยมักจะมี “ ส่วนหน้า “ ช่วยเตรียมการให้เสมอ  ฮ่าๆๆ

 

ในที่สุดแม่ต้อยก้ได้เดินทางสมปรารถนาโดยสายการบินต้นทุนต่ำ
สายหนึ่งจากกรุงเทพฯไปอุดรธานี

 

“ พี่ต้อยคะ หนูจองให้แล้วนะคะ
พรุ่งนี้พี่ไปสนามบินเร็วกว่าปกติสักหน่อย เอารหัสที่หนูให้ ไปใส่ข้อมูลที่เครื่อง
มันง่ายมาก ให้พี่ใส่ข้อมูลตามที่มันต้องการ “ น้องสะใภ้
อธิบายราวกับแม่ต้อยเป็นลุกศิษย์ ตัวเล็กๆ ( ก็เธอเป็นดร.ระดับรองศาสตราจารย์  สอนลูกศิษย์ลูกหามากมายนี่นะ)

 

“ อ้าว... แม่ต้อยรีบสอดแทรก
ก่อนเธอบรรยายจบ..  แล้วกระเป๋าเดินทาง ของพี่ละ...ทำไง

“ อ๋อ " หนู จองแบบไม่ต้องเช็คกระเป๋านะคะ พี่อย่าเอาของไปมาก
ให้ไปใช้ที่บ้านน้องสาวก็แล้วกัน ไม่งั้นพี่ต้องไปเข้าคิวยาวเหยียด
เสียเวลาคะ  เครื่องสำอางก็เอาไปเท่าที่จำเป็น....”

“ คะ คะ  " แม่ต้อยรีบรับคำ พร้อมกับเกิดความหวาดหวั่นมาในจิตใจ..

 

เพราะแม่ต้อยตั้งใจจะ เอาคอมพิวเตอร์ ไปด้วย
เพื่อเดินทางต่อไปทำงานที่จังหวัดเชียงใหม่ 
และยังนึกถึงมะม่วงสุกหอมหวานที่จะเอาไปฝากยายและน้องสาว และอื่นๆๆๆ
อีกมาก..มาย อิอิ

เอาละ พรุ่งนี้แม่ต้อยจะลองไปทดลอง ด้วยตนเองสักที

ดังนั้น เช้าวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๕๕
แม่ต้อยจึงตื่นแต่เช้าอย่างที่ได้เล่าให้ฟัง เตรียมชุดอาหารหวานคาว ถวาย
สิ่งศักสิทธิ์ในบ้านแล้วจึงเดินทางมาสนามบินสุวรรณภูมิ พร้อมสัมภาระ ครบเครื่อง
อิอิ

แม่ต้อยไปเข้าแถวต่อคิวจริงๆในการนำสัมภาระขึ้นเครื่องบิน

พนักงานสาวที่เคาเตอร์ เมื่อทราบว่าแม่ต้อยจะขอนำสัมภาระขึ้นเครื่อง จึง บอกแม่ต้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า

“ ยกขึ้นมาวางเลยคะ บนสายพาน”

เมื่อแม่ต้อยยกเรียบร้อยแล้ว เธอก็บอกว่า

“ ห้าร้อย สิบห้าบาทคะ “

“ หา.. แม่ต้อยอุทาน แพงไปมั้งคะ’...
แม่ต้อยแกล้งพูดให้บรรยากาศในวันปีใหม่ครึกครื้นเสียหน่อย

แต่เธอคงไม่ครึกครื้นเหมือนแม่ต้อยแน่นอน อิอิ

เดี๋ยวไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์... เสียงเธอเบาลงไปจนแทบไม่ได้ยิน จนแม่ต้อยต้องตะแคงหูฟัง

เคาเตอร์ อะไรคะ .. แม่ต้อยถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ  ชะรอยเธอคงเห็นแววตื่นตระหนกในสายตาของแม่ต้อยแน่ๆ  เธอจึงอธิบายช้าๆ

“ อันนี้เป็นตั๋วเครื่องบินนะคะ    จะต้องเข้าไปข้างในจึงจะขึ้นเครื่องได้.. ส่วนใบนี้จะ ต้องไปจ่ายเงินก่อน   แล้วเขาจะให้ใบเสร็จมา แล้ว กลับมาเอาสัมภาระไปเช็คที่ฝั่งตรงข้าม...

 

เมื่อจบการอธิบาย  แม่ต้อยก็รีบเข็นรถพร้อมสัมภาระ เพื่อไปปฏิบัติตามขั้นตอน..ทันใดนั้น เสียงดังๆ  แหวกอากาศขึ้นมา จนทุกๆคนที่เข้าแถวหันมามองเป้นขบวน

“ ป้า.. ป้า.. ป้า...ลืมบัตรประชาชนคะ”

และแม่ต้อยนี่แหละคือ ป้า คนนั้น ฮ่าๆๆ  แม่ต้อยรีบกลับไปที่เคาเตอร์ ราวกับจรวด
มิเช่นนั้นเธอคงเรียกไม่หยุดเป็นแน่    พร้อมกับนึกในใจ

“ บัตรหาย ยังดีกว่ามาเรียก ป้า นะหนู”  แฮ่ม....

 

ทุกอย่างก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์   แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์เสียทีเดียวเพราะว่า  ประตูทางออกสำหรับการบินเที่ยวนี้อยู่ที่ชั้นล่าง   บังเอิญแม่ต้อยไม่ได้สังเกตเดินผ่านไป

แม่ต้อยแวะถามที่เคาเตอร์สายการบิน   อีกแห่งหนึ่งซึ่งพนักงานสาวสวยกำลังเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่องบิน

“ สวัสดีคะ “ เธอทักทายแม่ต้อยเมื่อเห็น

“ สวัสดีคะ  สายการบิน..ที่จะไปอุดร ไปทางไหนคะ?

“ อ๋อ คะ คุณพี่เดินออกไปนะคะ  แล้วเลี้ยวซ้ายคะ จะเห็นบันไดเดินลงไปข้างล่างคะ “



คุณพี่.. คือแม่ต้อย เดินออกมาอย่างตัวปลิว  อิอิ  เมื่อตะกี้นี้ยังเป็น"ป้า"อยู่เลยนะหนู

อือมม.. แม่ต้อยชักชอบใจในสรรพนามใหม่ซิงๆ  แม้ว่าคนก่อนที่เขาเรียกนั้นน่าจะใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากกว่า

 

ปีใหม่ปีนี้  แม่ต้อยเริ่มด้วยความสุขแบบนี้ละคะ  ความสุขใกล้ๆตัวแบบง่ายๆไม่ต้องซื้อไม่ต้องหาจากไหน  ก็จากในใจของเรานี่เองละคะ

ขอให้ทุกคนมีความสุข
และสมหวังในสิ่งที่ปรารถนาทุกประการนะคะ

สวัสดีคะ











บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกของแม่ต้อย



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

เดินทางปลอดภัย สุขใจกับทุกเส้นทาง จะรอชมบรรยากาศนะคะแม่ต้อย ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 


Ico48

สวัสดีคะ น้องปู

แม่ต้อยได้มีโอกาสไปเที่ยวเชียงคานด้วยนะคะ

ขอให้มีความสุขนะคะ

แม่ต้อย








Ico48

คำสำคัญ (Tags)

#แม่ต้อย

หมายเลขบันทึก

473201

เขียน

01 Jan 2012 @ 16:01
()

แก้ไข

15 Apr 2012 @ 03:33
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
ดอกไม้: 2, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก