คนขี้เห่อ

บ่องชู้ววว แปลว่า สวัสดีเป็นภาษาฝรั่งเศส แต่ถ้า "แจ่วบอง"เป็นอาหารชนิดหนึ่งของชาวอีสานบ้านเฮา ที่เพื่อนเราบางนางก็ชอบกิน  เอ๊ะ!มันเกี่ยวอะไรกันนะ ถือว่าทักทายก็แล้วกันนะเจ้าคะ

เช้านี้อากาศสดชื่นแจ่มใสไม่หนาวจนเกินไปอาบน้ำไหวกันอยู่จ้า แม่ครัวตื่นสายสุดเลย ลืมตาขึ้นมาได้เพราะเสียงลูกบ้านโอดโอยว่าหิวแล้ว  นางจึงบึ่งเข้าครัวไปหาวัตถุดิบชั้นเลิศในตู้เย็น โป๊กเป๊กอยู่ไม่นานก็ได้กับข้าวขำๆมาหนึ่งอย่าง เป็นผักกาดขาวผัดไข่และไส้กรอก หน้าตาน่าดูชม แต่! นางลืมหุงข้าว วิ่งตาแหกกลับครัวไปอีกทีก็พบว่าข้าวสารหมด แบบนี้สินะที่เค้าเรียกว่า ไม่มีแม้แต่ข้าวสารจะกรอกหม้อ แต่ว่า มาม่า นมสดและอื่นๆน่ะเพียบเลย 555 ก็เลยกินผัดผักรองท้องกันไปเพราะใกล้เที่ยงแล้ว ณ ตอนนั้น 

11.00น. ขับรถบึ่งตรงไปยัง รพ.สต. เพื่อนำโครงที่เขียนเพื่อขอตรงไปให้ผู้อำนวยการตรวจทานให้สักหน่อย ว่ามีข้อแก้ไขประการใดบ้าง พบว่าบรึ้มมม ประเด็นหลักๆก็คือ เราแจกแจงรายละเอียดรายการขอตังมากเกินไป เค้าบอกว่ามันต้องใช้ใบเสร็จมากมาย เค้าบอกว่า ให้พูดรวมๆว่าใช้ในการอบรมไปเลยอย่างเดียว เงินจะมาเป็นก้อนทีเดียวจบ จะเอาไปทำอะไรก็เอาไป โอ้วว เค้าช่วยเราซิกแซกทุกทางที่จะทำได้ ดีจังงัง เสร็จจากตรงนี้เราก็กลับบ้านพัก ซื้อข้าวกล่องมากินเป็นอาหารกลางวัน ตอนสั่งสั่ง9กล่อง จ่ายตังก็9กล่อง แต่เราได้ข้าวมา8กล้อง เฮ้ นี่มันอะไรกัน รู้ตัวเมื่อสาย ถึงบ้านแล้ว จำไว้นะ  "อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน(ทำข้าวกล่อง)" 

13.00น. จัดการแก้โครงตามสั่งของท่านผอ.  ทำงานเสร็จแล้วก็หิว แอบเห็นซังกุงห้องเครื่องแอบเดินไปข้างบ้าน หายไปแปปนึง ก็มาถามว่า อยากกินส้มตำกันมั้ย แน่นอนทุกคนอยากกิน ไม่เกินหนึ่งนาทีก็เห็นนางถือมะละกอดิบยางหยดติ๋งมาหนึ่งลูก นางบอกว่า ข้างบ้านมีต้นมะละกอออกลูกเป็นยวงเลยไปปีนเก็บมา 555 พูดง่ายๆว่า จิ๊ก เรานี่น้า เป็นเด็กดีจริงๆ กลัวมะละกอมันเน่าคาต้นน่ะค่า โซ้ยส้มตำเสร็จเราก็มาวางแผนไปซื้อของรางวัลสำหรับงานปีใหม่ ล่อใจชาวบ้านมาฟังไข้เลือดออกกัน แว่วข่าวมาว่า บิ๊กซีจันบุรี เปิดวันนี้  กรี๊ดดๆ  ไปเปิดงานกะเค้าหน่อย เรามันก็ขี้เห่อไม่ใช่น้อย

16.00น. ลุยด่วน เดินทางstatเลยจ้า โอ้ เจนิเฟอร์ รถติดมากมาย หลับไปตื่นนึง ยังเขยื้อนจากที่เดิมมาไม่กี่เมตร  ถึงที่หมาย เราก็วิ่งตรงรี่ไปสูดกลิ่นสีใหม่ของห้างทันที ที่คุยกันไว้เราจะไปซื้อของ แต่พอถึงแล้วก็อดไม่ได้ที่จะไปด้อมๆมองๆหน้าชาบูชิ คิวยาวมั้ยน้า (คนยืนหน้าร้านเพียบ) แต่ก็มิได้นำพา เราจองคิว 9ที่ แบบไม่ต้องรอสมองสั่งการ ระหว่างรอคิวก็ไปซื้อของก่อน กะว่าถ้าเสร็จแล้วคิวยังอีกนาน ก็คงยกเลิก เดินเลือกซื้อของกันสนุกสนานเชียว ทั้งทีวีสี จักรยาน หม้อหุงข้าว ผ้านวม สรุปว่าสามคันรถขนกลับ เสร็จจากตรงนี้ก็ลงไปดูคิวชาบูชิ เหมือนโชคจะเข้าข้างให้เราได้กิน ถึงคิวพอดี เก้าคนได้นั่งสองโต๊ะติดกัน ยังกะแร้งลง หยิบกุ้ง หยิบเบคอนกันยกใหญ่ จานเปล่ากองสูงจนจะเลยหัว กลัวมันล้มอยู่ พนักงานก็คงกลัวเหมือนกัน เค้าเลยส่งเด็กมายืนคอยเก็บจานให้เราทั้งสองโต๊ะแบบส่วนตั๊วส่วนตัว 555 น่ากลัวมะล่ะ ใครจะเลี้ยงบ้านนี้ คิดให้ดีก่อนเน่อ เอ๊ะ ไม่ได้สิ เดี๋ยวไม่มีใครพาเลี้ยง พวกหนูกินกันไม่เก่งนะคะ ที่พูดมาน่ะใส่สีตีไข่ทั้งน้านนนน (ขึ้นเสียงสูง) อิอิ

21.00น.กลับถึงบ้านพัก ตีพุง ดูเดี่ยว9 หัวเราะกันเอิ๊กอ๊าก สบายใจแล้วก็ค่อยๆหลับไป ฮ้าา  วันนี้ช่างมีความสุขจัง

 

สำนักข่าวต้องขอลาไปก่อนนะคะ อยากหลับบ้างอะไรบ้าง ^^

 

ดูช้างให้ดูที่หาง ดูนางให้ดูในข่าว กับ

สำนักข่าวเฝ้าระแวง (^.^)v