ในบทบาทของ "ครู" ไม่เพียงการพัฒนาผู้เรียนด้านความรู้ แต่ครูจะต้องช่วยเหลือส่งเสริมและพัฒนาผู้เรียนในทุกด้าน ให้เขาได้เป็นคนเก่ง คนดี และมีความสุข.
สิ่งหนึ่งที่ดิฉันให้ความสำคัญมากต่อการพัฒนาผู้เรียนนั้น คือ "เรื่องการปรับเปลี่ยนเจตคติอันนำไปสู่การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและสร้างคุณลักษณะนิสัยที่ดีให้เกิดขึ้น"
ในศูนย์ ICT ซึ่งให้บริการคอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ตแก่นักศึกษา ดิฉันได้เจอกับนักศึกษาทั้ง 3 คณะที่แวะเวียนมาใช้งานคอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ต ซึ่งเมื่อภาคเรียนที่ผ่านมาพบว่า นักศึกษาเขาจะใส่รองเท้าเข้ามาในห้อง ก็เห็นว่ามันเป็นสิ่งที่เราน่าจะปรับเปลี่ยนกฏระเบียบใหม่ จึงได้สนทนาพูดคุยกับน้องเจ้าหน้าที่ ก็ได้ทราบถึงปัญหา คือ หากถอดรองเท้ามันจะมีกลิ่นมาก .. เทอมที่แล้ว เราก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย... แต่พอเปิดเทอมสอง เราก็ร่วมคิดกันใหม่ว่า "เราจะทำอย่างไรดีเพื่อส่งเสริมความใฝ่รู้ ปลูกฝังความมีวินัย สร้างนิสัยความมีจริยธรรม" ให้เกิดแก่นักศึกษา น้องเจ้าหน้าที่ก็เลยจัดการไปยกที่วางรองเท้า พร้อมไปซื้อสติ๊กเกอร์มาติดที่ประตู เพื่อแจ้งให้นักศึกษาทราบกฏเกณฑ์..
ในวันแรกที่ติดป้าย มีน้กศึกษาก็เริ่มปฏิบัติตาม แต่ผลที่สังเกตเห็นคือ มีส่วนน้อยเท่านั้นที่วางรองเท้าบนชั้นวางรองเท้า... ดิฉันก็เลยต้องเข้าไปชี้แจงให้นักศึกษาทราบ และทำป้ายอีกใบหนึ่งที่เขียนว่า "กรุณาวางรองเท้าบนชั้น"
ดิฉันเฝ้าตามสังเกตพฤติกรรมนี้ของนักศึกษา และช่วยตักเตือน คนที่วางไม่เป็นระเบียบให้ออกมาเก็บ โดยคนไหนที่มีโอกาสได้คุยกัน ก็จะถามเขาว่า "โกรธครูมั้ย ที่ให้ออกมาเก็บรองเท้าแบบนี้?" เขาก็บอกว่า "ไม่โกรธครับ" จึงทำให้ดิฉันมีโอกาสได้บอกเหตุผลว่า ที่ให้ทำแบบนี้เพราะต้องการฝึกความมีวินัย การฝึกตนมันเริ่มจากสิ่งเล็กๆ นี่เอง ไม่ได้เป็นสิ่งยากที่จะหยิบรองเท้าวางบนชั้น หากทำจนชินมันก็จะเป็นนิสัย... แต่ยังไงก็ตาม เนื่องจากห้องคอมฯ มีนักศึกษาหลากหลายคณะ การบอกด้วยปากไม่สามารถกระทำได้ในทุกคน...
สองวันแรก พบว่านักศึกษาก็ปฏิบัติตาม แต่พอเวลาผ่านไป มีนักศึกษาบางคนเข้ารมา แล้วก็ถอดรองเท้าวางที่พื้น พอเริ่มวาง 1 คน คนที่ 2 3 4 5 ก็ทำตามอีก... ดิฉันก็ต้องมาขบคิดอีกว่า มันเป็นเพราะอะไรกันนะ.... แต่ถ้าจะให้ใช้วิธีพูดแบบเดิมอีก สำหรับคนที่เขาปฏิบัติดีอยู่แล้ว มันอาจจะเป็นความน่าเบื่อ ดิฉันก็เลยใช้การสังเกต และพูดบ้างเพียงเล็กน้อย...
แต่เช้านี้ เมื่อดิฉันเปิดห้องคอมฯ ให้นักศึกษาที่มารอจะขอใช้คนที่ 1 :ซึ่งเขาได้ช่วยดิฉันในการเปิดห้องคอมฯ และก็วางรองเท้าเป็นระเบียบ พบว่า ต่อมา นักศึกษา คนที่ 2 3.....15 16.. ก็วางรองเท้าเป็นระเบียบ.... พอดิฉ้นเดินผ่านห้อง ก็เลย แวะเปิดประตูเข้าไป และพูดกับพวกเขาว่า "วันนี้นักศึกษาเก่งจังเลย วางรองเท้าเป็นระเบียบทุกคน" (เล็กๆ น้อยๆ กับกำลังใจที่ให้เขาได้เห็นคุณค่าในตนเอง และเป็นการสร้างความรู้สึกที่ดี ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส การเรียนรู้ด้วยหัวใจที่พร้อมจะปรับเปลี่ยนเพื่อพัฒนาตนเองก็เกิดขึ้น) นักศึกษาที่ดิฉันไม่ได้สอน รีบไหว้ และยิ้ม ... เป็นอีกภาพที่ประทับใจค่ะ ที่สามารถมีส่วนร่วมในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมให้พวกเขา...ที่ทำให้เขาสามารถมีวินัย และได้เรียนรู้อย่างมีความสุข.
