นับตั้งแต่ช่วงปลายปีก่อน คืนวันหนึ่ง (วันที่ ๑๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๓) "พ่อ" เรียกข้าพเจ้าเข้าไปใกล้ ๆ แล้วบอกว่า "ลองทำแบบนี้ดูนะ"
คืนนั้น "พ่อ" ได้เอากล่องเปล่าของนมโยโมสต์ใบหนึ่งมาวาดรูปแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลมารวมกันที่นครสวรรค์แล้วทั้งหมดทั้งปวงก็วิ่งตรงลงไปสู่กรุงเทพฯ ถึงจะออกไปที่ทะเลได้ สายน้ำ สายชีวิต : เส้นเลือดของเมืองไทย
จากนั้น "พ่อ" ได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ มากมายให้ข้าพเจ้าฟัง แล้วท่านก็มอบหมายงานให้กับข้าพเจ้าไปศึกษาเรื่องน้ำ แต่ด้วยความโง่เขลาเบาปัญหา ข้าพเจ้าในขณะนั้นก็ไม่ทราบเลยว่าเรื่องน้ำจะสำคัญอย่างใหญ่หลวง
แต่ข้าพเจ้าก็ได้พยายามศึกษาไป ศึกษาไป แต่ด้วย "ความประมาท" และความนิ่งนอนใจด้วยคิดว่าคงจะมีอะไรเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้มั๊ง
จากงานที่ข้าพเจ้าได้ศึกษาแล้วเขียนออกมา ซึ่งน้อยมากถ้าหากเปรียบเทียบกับความมุ่งหวังของ "พ่อ" ที่บอกกับข้าพเจ้าในคืนนั้นมีดังนี้
1. 15 พฤศจิกายน 2553 สายน้ำ สายชีวิต : เส้นเลือดของเมืองไทย
2. 16 พฤศจิกายน 2553 สายน้ำ สายชีวิต : มีฝน มีน้ำ มีเรา...
3. 14 มิถุนายน 2554 สายน้ำ สายชีวิต : พลังของหยดน้ำ...
4. 15 มิถุนายน 2554 สายน้ำ สายชีวิต : น้ำไปไหน...?
5. 20 มิถุนายน 2554 สายน้ำ สายชีวิต : น้ำใจ ไหลเย็น...
6. 28 มิถุนายน 2554 สายน้ำ สายชีวิต : คลองส่งน้ำ By pass สองฝั่งของเมือง...
ความประมาทเลินเล่อของข้าพเจ้าที่ตอนนั้นคิดว่าคงยังไม่มีอะไรใกล้ ๆ นี้หรอกมั๊ง ถึงแม้ขนาดเดินทางไปที่ประเทศลาวในช่วงต้นปี 2554 ที่ต้องเจอกับอากาศหนาวจัด ผนวกกับฟ้าฝนที่เทลงมาตั้งแต่กลางฤดูร้อน ตกแล้ว ตกอีก ตกแล้ว ตกเล่าอยู่อย่างนั้น ข้าพเจ้าก็ยังไม่ประสีประสาที่จะคิดว่าฤดูน้ำปีนี้เมืองไทยและคนไทยจะต้องเจอกับอุทกภัยอย่างใหญ่หลวง...
ดินอิ่ม ๆ ที่อุ้มน้ำไว้ตั้งแต่ช่วงเดือนมีนาคม เมษายน ฝนที่มามากก่อนวันเวลาอันควร เปรียบเสมือนกับแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำ ฝนตกมาอีกก็ล้น เพราะดินดูดซับน้ำไว้ไม่ได้อีกแล้ว ตกปุ๊บก็เอ่อปั๊บ สถานการณ์แบบนี้เป็นปฐมบทแห่งอุทกภัยที่ข้าพเจ้าต้องสังเกตุ สังกา
จากนี้ ข้าพเจ้าคงจะต้องตระหนักให้ชัดถึงภาระและหน้าที่ที่ได้รับว่ามีความสำคัญสักเพียงไหน
ความทุกข์ของทุกคนที่เกิดจากอุทกภัยข้าพเจ้าขอน้อมรับไว้โดยดุษฎี...
ปภังกร วงศ์ชิดวรรณ
22 พฤศจิกายน 2554
