ผมชอบอาหารที่เราทำขึ้นเอง แม่ปลูกผักสวนครัวกินเอง เมนูประจำบ้านของเรานั้นคือ ผัดผักบุ้งและต้มยำปลานิล ผมไม่เบื่อที่จะกินแบบ นี้ เพราะมันอร่อยกว่าอาหารใดในโลกนี่

          ตอนเด็กๆผมสงสัยมาก สงสัยว่าทำไมผมถึงไม่มีพ่อเหมือนคนอื่นๆ พ่อของผมนั้นหนีแม่และผมไปตั่งแต่ผมเป็นเด็กทารก ตั่งแต่ผมจำความได้ บางเดือนพ่อกลับมาบ้านบ้าง ก็เพียงวันหรือคืนเดียว เช้าก็ ไปพ่อบอกไปทำงานงานพ่อหนักมากเพื่อลูกๆ ผมไม่เคยเชื่อเลยเพราะหลายๆอย่างที่ญาติหรือคนอื่นๆมักพูดบอกผมตลอดว่าพ่อไม่ได้รักแม่ผมคนเดียว ครอบครัวผมนั้นมี แม่และพี่สาวอีกสองคนรวมทั้งผม ช่วงที่พ่อของผมไม่ติดต่อเลยผมไม่รู้สึกขาดหรือน้อยใจเลย เพราะผมยังมีคุณตา คุณตาของผมท่านเป็นคนดีที่สุด รักหลานทุกๆคน บางครั้งที่ผมเล่นซนท่านจะไม่เคยด่าหรือว่าผมเลย สำหรับผมนั้น ท่านเป็นเหมือน พ่อหรือคนที่เวลารู้สึกน้อยใจหรือเสียใจท่านจะพูดปลอบใจผมเสมอๆ ท่านตาของผม ท่านมักจะมีรอยยิ้มให้กับทุกๆคนและชอบสอนให้หลานๆเป็นคนดี สอนวิธีทำของเล่นเอง ผมชอบที่จะฟังนิทานที่ท่านเล่าผมรู้สึกสนุกมากเพราะท่านเล่านิทานไม่ซ้ำกันสักทีถึงจะมีชื่อเรืองเหมือนกัน ท่านตาของผมท่านเสียตอนผมอายุ 6 ขวบ ผมเสียใจมาก และคิดว่าคงไม่มีใครอีกแล้ว แต่ยังมีน้าชายของผม เหมือนคุณตามาก และผมก็รักน้าผมมากเหมือนกัน น้าผมมาแทนที่ช่องว่าของคำว่าพ่อของผม มีความสุขมากเวลาผ่านมาจนผมอายุ 11ขวบ พ่อฟ้องหย่ากับแม่ก็ไม่ได้มีอะไรมากมายเพราะผมเลิกสนใจเรืองนี่นานแล้ว พ่อของผมมีภรรยาและลูกสาวใหม่ ผมไม่สนใจและเลิกคิดไปนานแล้ว ว่าตัวเองเคย มีพ่อ ช่วงเวลาที่พ่อหนีไปจากผม

          ผมอยู่บ้านกับแม่เละพี่สาวอีกสองคน รวมผมแล้วเป็น 4 คน อยู่ในบ้านที่แม่ผมต้องผ่อนเอง และรถยนต์ ที่พึ่งออกใหม่ ด้วยเงินเดือน ราชการ ครูระดับ 7 นั้นมันก็ยากลำบากพอสมควร เพราะพ่อไม่เคยดูแล ผมหรือ แม่ เลย แม่ประหยัดเงินทุกบาททีได้รับจากเงินเดือน ผมชอบอาหารที่เราทำขึ้นเอง แม่ปลูกผักสวนครัวกินเอง เมนูประจำบ้านของเรานั้นคือ ผัดผักบุ้งและต้มยำปลานิล ผมไม่เบื่อที่จะกินแบบ นี้ เพราะมันอร่อยกว่าอาหารใดในโลกนี่ ผมอยากจะบอกพ่อว่าผมไม่ใช่คนที่จะสอนได้ง่ายๆ ผมไม่ได้ต้องการตัวอย่างของพ่อหรือไม่ได้ต้องการอะไรจากพ่ออีก ถึงผมอาจจะเคยโหยหาความรักจากพ่อบ่าง แต่วันนี่ผมไม่ต้องการสิ่งที่ปลอมๆจากพ่ออีก เวลาที่ผ่านมาผมรู้แล้ว ว่าผมจะเดินต่อไปอย่างไร เด็กทุกคนมีพ่อและนั้นคือความจริงที่ผมจะหนี หรือ ไม่ยอมรับไม่ได้ ผมเองก็เคยคิดว่าผมไม่มีพ่อ แต่ผมก็ต้องมีผู้ให้กำเนิดละผมก็ต้องไม่ลืมพระคุณของพ่อด้วย

          สุดท้ายผมอยากจะขอโทษพ่อผม ในหลายๆเรื่อง บางทีพ่ออาจจะไม่รู้ว่าในใจผมก็ยังอยากมีพ่อเหมือนคนอื่นๆ แล้วก็รวมไปถึงคำพูดทุกคำที่ผมพูดออกมาโดยที่พ่อไม่รู้ เพราะยังไงพ่อก็ยังเป็นพ่อ ที่ให้กำเนิดผมมา ผมกล้าพูดได้เลย ว่าผมไม่ได้ไม่รักพ่อ แต่ผมยัง ต้องการให้พ่อ ไปทำหน้าที่ให้ลูกของพ่อในชีวิตผมมีพ่อถึง2คนแล้ว มันเพียงพอแล้วสำหรับความห่วงหาของผม ตอนนี่ผม มีความสุขดี และหวังว่าพ่อจะมีความสุขใน ที่ของพ่อเถอะ พ่อไม่จำเป็นต้องคิดถึงผมก็ได้ และหวังว่าคง จะลืมผมไปเอง