ตอนที่ 2
จงให้ทานด้วยจิตไม่บิดผัน ทานคู่กันกับธรรมะใจหรรษา
สงเคราะห์ญาติชาติพันธุ์มาพึ่งพา จงคบหาพึ่งพิงไม่ทิ้งกัน
พึงอย่าได้คิดทำกรรมมีโทษ แม้นทำโฉดเกิดทุกข์หมดสุขสันต์
คือมงคลชนนิยมอุดมครัน จงยึดมั่นให้ประจักเป็นหลักตน
กายวจีมโนกรรมจำไว้ด้วย จะได้ช่วยรองรับอย่าสับสน
บาปทั้งหลายเว้นห่างจากตัวตน ทำให้เป็นคนดีศรีแผ่นดิน
ควรสำรวมอย่าร่วมดื่มสุรา จะนำพาเมามัวมั่วราคิน
อันพระธรรมคำสอนอย่าดูหมิ่น อย่าติฉินปรามาทศาสนา
เป็นมงคลประเสริฐเลิศวิไล จะอยู่ใหนธรรมจักรช่วยรักษา
เคารพชนคนที่ควรบูชา ไม่เกะกะจองหองลำพองตน
ควรยินดีเท่าที่ตนมีอยู่ และควรรู้บุญคุณท่านไม่สับสน
เมื่อมีการแสดงธรรมในตำบล ตั้งใจตนสำรวมนั่งฟังบรรยาย
เป็นมงคลแก่ชีวิตจิตผ่องใส ไม่มีภัยมีแต่สุขความทุกข์หาย
มีขันติอดทนทั้งใจกาย ให้ว่านอนสอนง่ายไม่หนี
เห็นนักบวชจงศรัทธาผู้ละบาป อย่าหยามหยาบต้องบังคมก้มเกษี
สนทนาแต่กับปราชญ์ชาติเมธี เกษมศรีศุภมงคลการ
ตั้งความเพียรเพื่อบรรเทาเผากิเลศ ตัดต้นเหตุแห่งทุกข์พ้นสงสาร
รู้แจ้งชัดอริยสัจสี่ประการ รู้แตกฉานนิพพานังสมดังจินต์
เป็นมงคลอันเลิศประเสริฐแท้ ไม่ผันแปรแน่นอนสมถวิล
มีใจจิตคิดถูกต้องเป็นอาจินต์ ย่อมหมดสิ้นความหมองมาต้องใจ
ไม่เศร้าโศรกใดๆให้ใจหมอง มีจิตผ่องอิ่มเอมเกษมใส
เป็นมงคลอันประเสริฐเลิศภพไตร ทั้งเทพไท ปุถุชน คนเดินดิน
เป็นผู้ไม่พ่ายแพ้ที่ทั้งปวง จะโชติช่วงสวัสดีเพราะมีศีล
ทั้งมนุษย์และเทวาหมดราคิน ก็จบสิ้นเรื่องมงคลอันถาวร
บทความนี้ทั้งหมดจดจารึก ด้วยสำนึกถึงธรรมคำสั่งสอน
มาใช้ให้คุ้มค่าเอื้อแาทร เอาคำสอนพิสุทธิ์ของพุทธองค์
หวังสืบสานศาสนาตถาคต ให้หมดจดตามพุทธพระประสงค์
ให้รู้จริงปฏิบัติตรัสไว้ตรง ไม่ประสงค์ให้งมงายไร้ปัญญา
ขอสงวนบทความตามสิทธิ์ที่ อันพึงมีตามกฏหมดปัญหา
ใช้เครื่องหมาย ? หนึ่งคำถามนามปากกา
ขอให้สาธุชนพ้นทุกข์เอย.
