ขอขอบคุณพี่ซูซาน ที่ได้นำพาให้ได้ดู VDO นี้ค่ะ

หลังจากเห็นลิงก์ VDO นี้แปะอยู่บนหน้า Wall ในครั้งแรกก็ไม่ได้คลิกเข้าไปดูทันที แต่เมื่อเห็นอีกครั้ง ลองคลิกปุ่ม play ดูสิ ..... vdo นี้ทำให้เราได้มองเห็นอะไร

เมื่อได้ดูแว๊บแรก.....ลองปล่อยความคิดให้เป้นไปตามธรรมชาติ ด้วยการนำเรื่องราวจากใน VDO ไปเปรียบเทียบกับประสบการณ์เก่าและเรื่องราวที่พบเจอ ณ ปัจจุบัน

จากนั้น หลังจากได้นั่งมองความคิดตัวเอง จึงทำให้ได้บทสรุปซึ่งเป็นแง่คิดและและมุมมองที่มีทิศทางสอดคล้องกับเนื้อหาของเรื่องราวที่นำเสนอใน vdo

บางครั้งการที่เราวางกรอบเวลาเพื่อจะทำอะไรสักอย่าง กรอบเวลาเพื่อที่จะกดดันและนำพาตัวเองให้ทำอะไรสักอย่างภายในระยะเวลาจำกัด มันอาจจะเป็นเหมือนการกดดันตนเองมากเกินไป แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีกรอบระยะเวลานะ เพียงแต่มันก็เข้าสู่สัจธรรมที่รู้กันโดยทั่วไป น้อยไปก็ไม่ดี มากไปก็ไม่ดี ดังนั้นมันก็คงต้องอยู่ระดับกลางๆ ที่เหมาะสมกับตัวเรา

ดังนั้น การทำอะไรสักอย่าง คงต้องเฝ้าดูและเรียนรู้ว่าเพื่อหาคำตอบให้ตัวเองว่า ในจังหวะนี้ ภายใต้ภาวะเช่นนี้ และความสามารถในตอนนี้ เราจะใช้เวลาเรียนรู้และทำอะไรเท่าไร

คำว่าใช้เวลาและเท่าไรนั้น คงต้องอาศัยการสังเกตและค่อยพิจารณาตัวเอง เพื่อให้เกิดการจดจำข้อมูลและสามารถประเมินระยะเวลาที่จะใช้ในการทำอะไรแต่ละอย่างได้ภายใต้ข้อจำกัดเท่าใด

บันทึกนี้จึงเป็นอีกหนึ่งบทบันทึกการเรียนรู้ที่ต้องหมั่นฝึกฝนต่อไปค่ะ