ในช่วงที่โรงเรียนปิด สำหรับคนที่ถนัดด้านการเรียนแล้ว เรื่องราวของการบ้านการเรือนจะไม่ค่อยคล่อง ประกอบกับโอกาสแบบสมัยก่อนแบบที่บ้านทำอาหารเมื่อตื่นแต่ไก่โห่นั้น ไม่มีให้เห็นเลย ส่วนใหญ่ก็ไปซื้ออาหารสำเร็จ จนคล้ายกับว่าการไม่ต้องมีความรู้ มีทักษะในการบ้านการเรือนนั้นเป็นเรื่องปกติไม่ได้สลักสำคัญอะไร ลูกสาวก็เป็นแบบนั้น

 จริงๆ ในใจผมก็คิดว่าเรื่องง่ายๆ แค่นี้แนะนำนิดหน่อยก็ทำได้แล้ว มั่นใจอย่างนั้น

แต่พอให้ลงมือเข้าจริงๆ ดันติดขัดไปหมดทุกอย่าง เปิดเตาแก๊สก็ไม่เป็น ตอกไข่เพื่อทอดก็เก้ๆ กังๆ จับตะหลิวก็จับปลายๆ พาลจะถูกน้ำมันรวก ไฟไหม้บ้านให้ได้ นี่ก็คือสิ่งที่พร่องไปสำหรับเด็กๆ

ที่มีคุณพ่อคุณแม่ทำงานบริการ รับราชการ ทำงานบริษัทของสมัยนี้

เมื่อคราวที่มีโอกาสเช่นคราวนี้ได้หยุดหลายวันทีเดียวเนื่องจากน้ำท่วมการที่เราจะต้องพร่ำสอน ค่อยๆ ๆประคองไป ก็เป็นสิ่งจำเป็น พ่อแม่ต้องมีเวลาให้ผมก็ใช้เวลาในช่วงที่เค้าได้กลับมาบ้านนี่แหละ

 

เรื่องราวพวกนี้ต้องลงมือทำจริงๆ จึงจะทำได้ คำถามคือทำไมจะต้องสอนเค้าด้วย ในใจผมก็คิดว่ามันจำเป็นมาก มันเป็นสิ่งที่จะทำให้เค้ามีคุณค่า ทำให้เค้าสามารถช่วยเหลือตนเองได้ มีความสุขความเพลิดเพลินจากกิจกรรมรายล้อม มีความพร้อมสำหรับการเป็นคุณแม่เมื่อเค้าต้องมีครอบครัว นี่ก็คือบางส่วนที่คิดว่าเค้าจำเป็นจะต้องมี

เรื่องการบ้านการเรือนก็ต้องพร้อม อีกทั้งผมก็พบว่าเค้าเองยังไม่ค่อยจะมีความรู้ทักษะเกี่ยวกับการใช้โปรแกรมสารพัดที่มีคุณพ่อที่ใช้จนคล่อง แต่คุณลูกไม่ค่อยจะรู้อะไรเลย ทั้งๆ ที่เป็นยุคของเทคโนโลยี่ ผมก็จะต้องค่อยๆ สอนไป สอนการสร้างงานพรีเซ็นต์แบบง่ายๆ การตกแต่งรูปภาพ การแปลงไฟล์มัลติมีเดีย การปริ้นท์เอกสารออกมาเป็นไฟล์พีดีเอฟ การเขียนแผ่น ฯลฯ เหล่านี้ก็เป็นเรื่องที่จะต้องค่อยๆ ระบายจากตัวเราไปสู่คุณลูกแบบเรื่อยๆ เพื่อให้เค้าพร้อมสำหรับการเดินไปบนเส้นทางชีวิตด้วยขาของตนเมื่อเค้าเติบใหญ่ วันนี้ก็ไปเรียนมอหนึ่งต่างจังหวัดแล้ว เรียนมากมายทั้งหมดทั้งปวงก็เป็นการขีดๆ เขียนๆ เพื่อพร้อมสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น

เรื่องที่ต้องใช้จริงๆ ในชีวิตนั้นไม่ได้เรียนเลย มันไม่มีในหลักสูตรแต่เดี๋ยวนี้ก็เห็นพยายามใส่เข้ามาอยู่เหมือนกัน ผู้ปกครองก็ต้องทำหน้าที่ตรงนี้ เติมตรงนี้

 ผมก็เพิ่มเติมลงไปอีกหลังจากคราวก่อนตอนเรียนประถมนั้น สอนเรื่องราวของการออมเงิน การแบ่งกระเป๋าเงิน การรู้คุณค่าของเงิน สอนการมองความสำเร็จของผู้คนว่าจะต้องมองอย่างไร สอนว่าคนที่เราควรภูมิใจนั้น คุณพ่อคุณแม่นี่แหละน่าสนใจ ต้องชี้ให้เค้าเห็นให้เค้ารักในความเป็นเรา ภูมิใจในความเป็นเรา ถึงแม้ในวันนี้คุณพ่อคุณแม่ไม่ได้มียศถาบรรดาศักดิ์ใหญ่โต แต่ก็สามารถภูมิใจได้หากเราได้เล่าความเป็นมาของเรา และต้นทุนที่แสนต่ำเมื่อเทียบกับความสำเร็จในวันนี้

เมื่อเค้าเข้าใจ รอยยิ้มแห่งความประทับใจก็เกิดขึ้นเต็มใบหน้า และเค้าก็พร้อมสำหรับการก้าวไปข้างหน้าเพื่อสร้างเพื่อคว้าสิ่งที่ท้าทาย ความฝันที่ยากจะเป็นไปได้ ติดไม้ติดมือมาฝากคนบ้านเรา คนพิจิตร ซึ่งจะสร้างความปลาบปลื้มให้ทั้งเราและเค้าได้อย่างน่าประทับใจทีเดียว

 

 

 

รักลูกก็ต้องใจร้ายกันหน่อย