คนรักหมาต้องอ่าน

ผมจากเมืองไทยมาเสียนาน  เวลาคนไทยพูดถึงเรื่องหมาเรื่องน้ำ ว่าเป็นน้องหมาน้องน้ำ ฟังดูแล้วมันทะแม่งๆอย่างไรชอบกล เวลาผมกล่าวถึงหมาพี่ชายผมมันชื่อไอ้มุก ผมก็เรียกมันว่าไอ้มุก ไม่ใช่น้องมุก  เพราะเดียวใครจะเข้าผิดว่าเรียกสาวๆ เดียวภรรยาจะโกรธเสียเปล่าๆ ชื่อหมาก็เหมือนกัน ชื่อไทยมีไม่ค่อยจะใช้ ไปตั้งชื่อเป็นฝรั่งหรือเป็นญี่ปุ่น เกาหลี ไปหมด  คุณวานิช จรุงกิจอนันต์  เขียนเรื่อง เมืองแม่เมืองหมา ได้ถูกใจมาก คุณวานิชตั้งชื่อหมาว่า เมฆเมฆินทร์ แต่เรียกมันว่าไอ้เมฆ ฟังดูแล้วเป็นชื่อหมาหน่อย  ลองอ่านดูนะครับ


ผมก็เป็นคนรักหมาอยู่นะครับ แต่ต้องบอกว่าความรักนี้อยู่พอประมาณ ตั้งแต่มีบ้านของตัวเองก็เลี้ยงหมามาโดยตลอด แต่เลี้ยงก็เลี้ยงแบบเลี้ยงเป็นหมานะครับ ไม่ได้เลี้ยงเป็นลูก เพื่อนๆ ผมจำนวนมาก นับรวมเมียผมไปด้วย เลี้ยงหมาเหมือนว่าหมาเป็นลูก เพื่อนผมคนหนึ่งเรียกหมาที่เลี้ยงว่าลูกทุกคำ เป็นหมาไทยหลังอานตัวเมีย ซึ่งทั้งรูปร่างหน้าตาและนิสัยไม่น่ารักสำหรับผม แต่หมานะครับ หมาใครหมามัน คนเราฆ่ากันตายเพราะหมาฉันหมาเธอนี้มาเยอะแล้ว ผมเคยมีประสบการณ์ทำนองนี้ ตอนนั้นเลี้ยงหมาไทยหลังอานอยู่ตัวหนึ่ง ชื่อว่า เมฆเมฆินทร์ เพื่อไม่ให้ฟังเป็นคนมากเกินไป ก็เรียกว่าไอ้เมฆ… หมาที่เลี้ยงนี่ถ้าหากว่าเป็นหมาไทย ผมตั้งชื่อเป็นภาษาไทยเต็มยศ  มี เกียรติศักดิ์ พักตรพริ้ง สองขวัญ ปลอดประสบอีกตัวหนึ่งชื่อ เขียวสัมพันธ์ เพราะตัวมันสีเขียว ชื่อไทยนะครับ แม้จะเหมือนชื่อผู้นำเขมรแดงคนหนึ่ง ไอ้ปลอด หรือ ปลอดประสบ นั้นได้ชื่อเพราะตัวดำปลอดทั้งตัว

วันหนึ่งไอ้เมฆก็ไปกัดกันกับหมา เพื่อนบ้าน หมาไทยหลังอานด้วยกัน ตัวพอฟัดพอเหวี่ยงกัน หมากัดกันนี่ปู่ย่าตายายสอนมาว่าอย่าเอาส่วนหนึ่งส่วนใดของร่างกายเราเข้าไป ยุ่ง แม้ว่าหมาที่กัดกันนั้นจะเป็นหมาเชื่องๆ ที่เราเลี้ยงมาด้วยกันก็ตาม เพราะตอนกัดกันนั้น หมามันไม่รู้ว่าใครเป็นหมา ใครเป็นคน มันกัดดะ เขาให้ใช้น้ำสาด ใช้น้ำสาดไม่ได้ผลก็ให้ใช้ไม้ท่อนยาวๆ งัดแยกมันออกจากกัน ผมกับเพื่อนบ้านก็พยายามแยกหมาที่กัด กันอยู่ด้วยการใช้ไม้ ผมพยายามสอดไม้เข้าไปงัดตัวมัน เพื่อนบ้านพยายามตี ตีอย่างแรงและตีไอ้เมฆของผมอยู่ตัวเดียว ไม่ตีหมาตัวเองเลย ไอ้เมฆโดนตีเป็นสิบที ผมก็เลือดขึ้นหน้าซีครับ บอกว่าถ้าไม่หยุดตีหมาผม ผมจะตีคุณ ไม่ได้พูดจามองหน้ากันอีกเลยครับ ตั้งแต่นั้น

เรื่องจริงที่เพิ่งเกิด น้ำท่วมที่อู่ซ่อมรถของหลานชายสูงถึงอก ภรรยาหลานชายต้องพาหมาที่อู่สองตัวมาอยู่บ้านแม่ยายที่ตัวเมืองที่มีหมาเจ้าบ้านอยู่แล้ว พามาถึงหมามันก็กัดกันตามธรรมเนียมหมาแบบชนิดที่ว่า แผ่นดินนี้เคยครองครื้นครึก ข้าศึกเหยียบย้ำเข้า จะอยู่นิ่งทิ้งเหย้า หรืออย่างไร  กัดๆกัดกัน จนภรรยาหลายชายกลัวหมาเจ้าของบ้านจะแย่เพราะตัวคนเดียวและตัวเล็กกว่า  เลยเข้าไปห้ามโดยใช้มือเป็นเครื่องแยกหมาออกจากกัน  เธอคงไม่ได้ยินคำเตือนของปู่ย่าตายายมาก่อน 

ก็จริงอย่างที่โบราณสอนไว้แหล่ะครับ หมามันไม่รู้อะไรนึกว่ามือเธอเป็นหมา เลยกัดมือเธอเสียเลย  ต้องไปโรงพยาบาลโดนเย็บไปหลายเข็ม  ซ้ำต้องไปฉีดยากันบาดทะยักด้วย ซวยทั้งน้ำ ซวยทั้งหมา ครับ