ตั้งใจกับงาน
วันจันทร์ ที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๔
วันนี้ตั้งใจสอนน้องเภสัช ทำเจลล้างมือ-เท้า
ไม่ได้ทำเพื่อใคร หรือ เพื่ออะไรแล้ว แต่ก็ยังทำ ไม่สำคัญว่าใครจะมองว่าเช่นใด แต่ความตั้งใจก็ยังก้าวเดินต่อ สอนน้องให้ได้มองเห็นโอกาสว่า ต่อไปในชุมชนและโลกใบนี้ บทบาทของวิชาชีพ และองค์ความรู้ที่อาจารย์ในมหาวิทยาลัยสอนมา จะไปเติมเต็มอะไรที่สังคมและชุมชุน ในระบบบริการสุขภาพได้บ้าง
น้องพีชกำลังหลอมเบส
น้องหญิงกำลังขมักเขม้นบดยาเพื่อทำยาน้ำกัดเท้า
พอดีเป็นภาพอีกวันที่เพียงนำมาประกอบ แต่ก็มุ่งมั่นทำยาน้ำกัดเท้ากันอย่างตั้งใจค่ะ
จากประสบการณ์ตรงการเรียนการสอนของคณะเภสัชศาสตร์ (ในมุมมองของตนเอง) จะงง ๆ ว่า เรียนอะไรไปเยอะแยะ แต่ไม่รู้ว่า “จะทำอะไรแน่” การได้นั่งคุยกับน้อง ย้อนถามว่า ตั้งแต่ก่อนมา จนมาถึงวันนี้ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้นบ้าง เพราะตลอดทั้งอาทิตย์น้องนั่งทำยาน้ำกัดเท้า แล้วชี้ชวนให้เห็นว่า ที่ได้เรียนรู้ไม่ใช่แค่การทำยา ได้ทั้งการจัดการ
“ทำอย่างไรจึงจะได้ยาจำนวนมากขึ้น?”
ฝึกฝนการทำงานเป็นทีมเพราะมีกันสองคน
จากวันแรก เรียน ๆ ทำ ๆ ได้ ๑๓๓ ขวด กับ ๔๐ ตลับ ทำกันสามคนรวมติ๋วด้วย
แต่วันที่สอง ติ๋วไม่อยู่น้องทำกันสองคน เข้าใจขั้นตอนและสูตรตำรับเป็นอย่างดี ผลิตได้ ๑๙๑ ขวดกับอีก ๕๔ ตลับ แสดงว่าต้องมีการจัดการบางอย่างที่ให้น้อง ๆ ค้นหา ว่าเกิดองค์ความรู้อะไรในตนเอง จะว่าไปนี่ก็ ดูจะเป็นมินิ R2R เหมือนกันเหนาะ มีการพัฒนางาน โดยทบทวนว่าที่อื่น ๆ เขาทำอย่างไร แล้วลองมาปรับเป็นวิธีของตนเอง แล้วก็พัฒนาจนได้จำนวนผลผลิตที่มากขึ้น
พอได้พูดคุยก็ได้เห็นแววตาที่ประหลาดใจประหนึ่งว่า
“จริงเหรอพี่นี่คือสิ่งที่หนูได้เรียนรู้จริง ๆเหรอ”
พอสรุปเสร็จ ก็ได้เห็นแววตาว่า “เออแฮะ หนูได้เรียนรู้เรื่องนี้จริงๆแบบอ้อม”
อัพบันทึกที่เขียนค้างไว้ สุดท้ายก็ได้นำมาลง
