."ถ้ากูไม่ตายพวกมึงคงไม่ได้มาเจอกันนะ"

...ต้องขอบคุณG2Kที่ทำให้เมื่อวันอังคารที่ผ่านมา บังเอิญเข้าไปเช็คผู้ติดตามและเจอเพื่อนเก่าสมัยมัธยม

...ตอนนี้เป็นดอกเตอร์ไปแล้ว

...แต่พออ่านอนุทินของเพื่อนต้องตกใจที่เป็นการแจ้งข่าวว่าเพื่อนอีกคนได้เสียชีวิตลง

...เย็นวันพุธจึงได้ไปงานสวดที่วัดมหาธาตุบางเขน

...เหมือนเป็นงานรวมรุ่นย่อยๆ หลังจากไม่เจอกันมา26 ปีหลายๆคนจำกันไม่ได้ งานศพที่ดูเหมือนจะต้องเสียใจโศกเศร้ากลับกลายเป็นการดีใจที่ได้เจอกัน แม้จะไม่กี่คนก็ตาม

...ต่างคนต่างถามหาเพื่อนบางคนที่ไม่มาและมาไม่ได้

...หลายคนได้ดิบได้ดี บางคนติดคุก หลายคนตายไปแล้ว

"ถ้ากูไม่ตายพวกมึงคงไม่ได้มาเจอกันนะ" เพื่อนคนหนึ่งกระซิบบอกรู้สึกคนตายจะคิดอย่างที่เธอคิด

...เพื่อนบางคนต้องถามชื่อกันก่อนเริ่มสนทนา มีรูปลูกสาวลูกชายก็งัดออกมาอวดกัน หลายคนสายตายาวต้องเอาแว่นมาสวมดู 

...ให้เบอร์โทรติดต่อกันก็กดผิดกดถูกเพราะบางคนไม่ยอมสวมแว่นเพราะกลัวตัวเองแก่                      

...งานนี้ทำให้ได้คิดว่าความตายเริ่มคลืบคลานเข้ามาใกล้ตัวเราแล้ว

....

กลับจากงานศพคืนนั้น เพื่อนที่เดินทางกลับมาด้วยกันพูดได้น่าฟังว่า

"หลังจากเรียนจบมัธยมพวกเราต่างคนต่างไป ต่างรีบเร่งเรียนให้จบ ต่างแย่งกันทำงานให้ก้าวหน้า ไม่มีเวลาหันย้อนกลับมามองอดีตตอนเป็นเด็กๆ ที่ความคิดยังบริสุทธ์อยู่"

"เพื่อนที่ทำงาน เพื่อนในระดับมหาวิทยาลัย ความผูกพันธ์ มันก็อีกระดับหนึ่งไม่ลึกซึ้งเหมือนตอนเป็นเด็ก"

......

"หลังงานศพ หากมีโอกาสดีๆพวกเราคงจะต้องรวมตัวกันสักวัน"เพื่อนคนหนึ่งกล่าว

"ใช่ อย่างน้อยตายไปก็ยังมีเพื่อนมางานบ้าง"คนหนึ่งเสริม

....

ขอดวงวิญญาณของเพื่อนจงไปสู่สุขคตินะ

เพื่อนจำเพลงที่พวกเราเคยร้องร่วมกันในวันเลี้ยงอำลารุ่น ม6/2 ชุมแพศึกษาได้ไหม

เพลงนี้ไง