ปกติเราทำผิดเหมือนกัน เท่ากัน หรืออาจจะมากกว่าเขาแต่ความรู้สึกของเรามักจะมากกว่าเขา และไม่เห็นความผิดของตัวเองเลยน่ากลัวจริง ๆ
สอนใจตัวเองก่อน
ธรรมะของพระอาจารย์มิตซูโอะ เควสโก
วัดสุนันทวนาราม
บ้านท่าเตียน ตำบลไทรโยค อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี
จากหนังสือ : เหตุสมควรโกรธ....ไม่มีในโลก
![]() |
เมื่อเราเป็นผู้ใหญ่ เป็นครู เป็นพ่อแม่ มีลูกน้อง มีลูกศิษย์ มีลูก สมมุติว่าเราเป็นพ่อแม่มีลูก เมื่อลูกทำผิดจริง ๆ แล้วเราโกรธ ใจร้อน อย่าเพิ่งสอนลูก สอนใจตัวเองให้ระงับอารมณ์ร้อน ให้ใจเย็น ใจดี มีเมตตาก่อน จนรู้สึกมั่นใจว่าใจเราพร้อมแล้ว และดูว่าลูกพร้อมที่จะรับฟังไหม ถ้าเราพร้อม แต่ลูกยังไม่พร้อม ก็ยังไม่ต้องพูด เพราะไม่เกิดประโยชน์ เราพร้อมที่จะสอน เขาพร้อมที่จะฟัง จึงจะเกิดประโยชน์เป็นการสอน
![]() |
ถ้าเราสังเกตุดู บางครั้งใจเรารู้สึกเหมือนอยากจะสอน แต่ความเป็นจริงแล้วเราเพียงอยากระบายอารมณ์ของเรา สิ่งที่เราพูดแม้เป็นเรื่องจริง แต่ก็แฝงด้วยความโกรธ เพราะยังเป็นความใจร้อน มีตัณหา
ถ้าใจเราโกรธ พูดเหมือนกัน พูดคำเดียวกัน นั่นคือ...โกรธ
ถ้าใจเราดี ใจเขาดี คำพูดของเราเป็นประโยชน์ นั่นคือสอน
![]() |
เมื่อเราอยู่ในสังคม สิ่งที่ต้องระวังคือ หากเห็นใครทำผิด อย่ายึดมั่นถือมั่นในความรู้สึกและความคิดของตน อย่ายินดี อย่ายินร้าย ใจเย็น ๆ ไว้ก่อน พยายามอบรมใจตนเองว่า ธรรมชาติของคนเรา มักจะมองข้ามความผิดของตนเอง ชอบจับผิดแต่คนอื่น
...มองเห็นความผิดของคนอื่นเหมือนภูเขา ...เห็นความผิดตนเท่ารูเข็ม
...ตดคนอื่นเหม็นเหลือทน ...ตดตนเองเหม็นไม่เป็นไร
...ปากคนอื่นเหม็นเหลือทน ...ปากของตนเหม็นไม่รู้สึกอะไร
![]() |
เรามักทุ่มใจ ไปอยู่ที่ความรู้สึกนึกคิดของตนเอง เชื่อความรู้สึก อย่าเชื่ออารมณ์ อย่ายินดี อย่ายินร้าย พยายามรักษาใจเย็น ใจดี ใจกลาง ๆ
ปกติเราทำผิดเหมือนกัน เท่ากัน หรืออาจจะมากกว่าเขาแต่ความรู้สึกของเรามักจะมากกว่าเขา และไม่เห็นความผิดของตัวเองเลยน่ากลัวจริง ๆ
สังเกตุดู คนที่ขี้บ่น ขี้โมโห ว่าคนอื่นทำอะไรไม่ดี ไม่ถูก ตัวของเขาเอง คิดดี พูดดี ทำดีไหม ....ก็อาจจะไม่
เราเองก็เหมือนกัน เมื่อเราเกิดอารมณ์ไม่พอใจ อย่าเชื่อความรู้สึกให้ระงับอารมณ์เสีย ทำใจเป็นกลาง ๆ ไว้
...อย่าเชื่อความรู้สึก...
...อย่าเชื่ออารมณ์...
...อย่ายินดียินร้าย...


ครูสุภาภรณ์
ครูสุภาภรณ์ พลเจริญชัย
โรงเรียนเทศบาล4(เพาะชำ
...อย่าเชื่อความรู้สึก...
...อย่าเชื่ออารมณ์...
...อย่ายินดียินร้าย...


