โตนี่ - ฟาง. GotoKnow.

* ช่วงที่จนท.ประจำรถ ล้างทำความสะอาดรถของเขานั้น ผมได้แต่เดินดูขั้นตอนการปฎิบัติเท่านั้น.  ก่อนที่จะมาฉีดด้วยสายยางที่กองร้อยของตนเอง. ในยุคของผู้พันประจิตรก็ได้มีการสร้างอ่างน้ำจืดไว้ ที่กองพันรถสะเทินน้ำสะเทินบกหน่วยใหม่ ที่บ้านพลูตาหลวง. เพื่อล้างรถหลังการฝึกด้วยเช่นกัน.

 

๘๕.กองมี - ผู้เขียนและวินัย. ที่แค๊มป์เพ็นเดิลตั้น. 

ร.อ.กองมี ขุนแข็ง รน.จบหลักสูตรสแต๊ฟฯจากUSMC.Camp Quantico , Virginia.นย.อม.ที่แค๊มป์ควอนติโก มลรัฐเวอร์จิเนียร์.ผู้เขียนเคยไปแวะมาแล้ว.เขียนไว้ในตอนแรก.มาดูงานที่แค๊มป์นี้ - วินัยมาเรียนการซ่อมเบื้องสูง. ขณะนำเรื่องลงบล๊อคนี้ท่านแรกลาออกในยศนาวาเอก ท่านหลังลาออกในยศเรือโท ผมยังเป็นพันจ่าเอกเหมือนเดิม แต่ยังรักษาความเป็นเพื่อนกันอย่างเหนียวและแน่น. ร้องคาราโอเกะและชนแก้วกันตามโอกาส.กลับจากการฝึกแล้วผมก็จบการฝึกงานไปด้วยครับ ต่อไปคงต้องเดินเรื่องต่างๆ เพื่อเดินทางกลับผมต้องนำตั๋วเครื่องบินมาติดต่อที่ สำนักงานของนักเรียนต่างชาติด้วยตัวเอง. โดยกำหนดเดินทางกลับในปลายสัปดาห์นี้ ที่จริงผมมีสิทธิ์พักผ่อนหลังจบการศึกษาได้๑๕ วันตามที่กองทัพเรืออนุญาต แต่เอาเข้าจริงๆไม่ได้พักตามที่ตั้งใจไว้ขาดวิตามินงอครับ.เงินเหลือน้อยครับ  จึงทำให้ผมอยากกลับมาตายที่เมืองไทยดีกว่า  ก่อนจะไปเรียนที่สหรัฐฯนั้น ผมได้แวะไปซื้อรูปภาพต่างๆที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยวไทยเพื่อจะนำไปให้คนอเมริกันได้ชม.เผื่อเขาจะได้มาเที่ยวที่บ้านเราบ้าง.ผมให้ไว้ที่สำนักงานติดต่อนักเรียนต่างชาติก่อนเดินทางกลับ เพราะยังมีคนอเมริกันอีกหลายร้อยคนไม่เคยรู้ว่าที่เมืองไทยมีไฟฟ้าใช้รึยัง ? ก็ฝรั่งน่ะสิ!เวลาที่เขาสอนคนเขาจะเปิดโอกาสให้ถามทุกครั้ง..ถ้าใครสงสัยเขามักจะเน้นเสมอว่าอย่าถามคำถามโง่ๆน๊ะ.Do not ask the stupid question. ? แล้วเวลาที่พี่ถาม.ทำไมพี่ถามคำถามแบบนั้นล่ะ?บางคนยังไม่รู้เลยว่าประเทศไทย อยู่ตรงไหนของแผนที่..แถมยังดันมาเรียกว่าไต้หวันอีกต่างหาก.ไอ้หยา..เมื่อเร็วๆนี้ขนาดวุฒิสมาชิกของอเมริกันเองยังหลงผิดพูดออกทีวีไปทั่วโลก.เออ..แปลกไหมล่ะ?พี่แกเรียกประเทศไทยว่าไต้หวัน..เหมือนกัน.แต่ผมอโหสิเพราะฝรั่งอาจจะไม่ได้แกล้ง.มาเจอคนไทยที่ลืมตัวนี่ สิ !ผมเจอตอนที่กำลังเชคอินที่ดอนเมืองก็แหม !เจ้าหน้าที่สายการบิน ขอดูบัตรประจำตัวเท่านั้น! พี่แกตะโกนออกมาเสียดังว่า เธอเอากรีนการ์ดให้ เขาดูเลย Green Card. เอ๊ะ ! พี่จะมาอวดทำไมว่าเป็นอเมริกัน  ถึงอย่างไรเขาก็ยังประมาทพี่อยู่ดีว่า  เป็นอเมริกันชั้นสองนั่นแหละ ! หรือว่าไม่จริง ? 

 ๘๖. จบแล้วก็ฉลองกันแบบง่ายๆ ทหารนย.อม.ก็มิได้รวยเหมือนที่หลายคนคิด.

ใครอ่านตรงนี้แล้วยังแกล้งไม่เข้าใจล่ะก็ ผมอยากอธิบายเพิ่มเติมดังนี้ครับ เหมือนกับพม่าหรือแรงงานต่างด้าวที่มีบัตรประชาชนไทยนั่นแหละ! เวลานั่นล่ะก็.แหกปากกันว่าฉันเป็นคนไทย..ที่ร้ายกว่านั้นก็มีครับ นึกว่าที่อเมริกานี้คงจะเจริญมากกระมังลองไปดูเสียบ้าง บางแห่งที่คนผิวดำอยู่กันน่ะสิ !ผมเห็นมาแล้วแถวๆโบถส์ของคนสีผิว พื้นที่สกปรกมากครับพอกับแถวๆดินแดงสมัยหนึ่งขนาดอยู่ที่ เมืองหลวงน๊ะ! พอลงเครื่องที่ดอนเมืองพูดมาว่าได้กลิ่นน้ำครำ.คนพวกนี้ต้องให้ไปอยู่ที่นิวออร์ลีน หลุยส์เซียน่า ตอนน้ำท่วมจึงจะรู้สึกคนที่เขายังมีวิญญานความเป็นคนไทยน่ะที่จริงยังมีอีกมากครับ. เขากลับมาฉลองที่ในหลวงครบรอบการครองราชฯ๖๐ ปี  ดูสิมากันตั้งหลายคนแม้จะไปตั้งรกรากที่ต่างประเทศนานแล้วก็ตาม คนไทยไม่ว่าจะอยู่ที่ใดในโลก ถ้ายังดูถูกบ้านเกิดเมืองนอนของตนเองล่ะก็.ต้องฟังเพลงของวงคาราบาคนไทยรึเปล่า? ตอนเย็นผู้กองประจิตร มารับผม-วินัยไปทานมื้อเย็นที่บ้านคนไทย.ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากแค๊มป์มากนัก.ผมจำไม่ได้แล้ว  ว่าพี่เธอชื่ออะไร?  แต่ต้องขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วยครับ. พี่ผู้หญิงคงมาอยู่ที่นี่นานเพราะลูกชายโตแล้ว ออกจะเป็นฝรั่งจ๋าเสียด้วยสิ ! จนไม่ค่อยสนใจคนไทยด้วยกัน. เวลาที่พบกับคนไทยในสหรัฐฯนั้นบางครั้งเราอาจจะดีใจ  คนไทยที่โตที่นี่เขาเฉยๆครับ เพราะวิถีชีวิตของเขาได้เปลี่ยนไปตั้งแต่ก้าวแรกที่มาอยู่ที่นี่แล้ว  จะเห็นว่าบางครั้งเขาเฉยๆครับ.ผมไม่คิดที่จะมาพึ่งพาคนไทยที่นี่. ผมเจอกับตัวเองบ่อยๆและทำใจได้ทุกอย่าง เพราะว่าชินเสียแล้วอยู่ที่ไหนก็ได้ ?ก็ในคุกผมเข้าออกมากี่รอบแล้ว ?ท่านไม่อยากรู้บ้างเหรอ ?ความลับครับ !จนท.นย.อม.พอรู้ว่าผมใกล้เดินทางกลับ พี่แกมาเก็บเครื่องนอนของผมไปหมดเลย.แย่มาก! คืนนี้ผมจะนอนอย่างไร? ที่จริงเพื่อนผมยังอยู่อีกทั้งคนจะให้เขานำส่งคืนทีหลังก็ได้นี่นา.

๘๗. ใครหาผู้เขียนพบ มาสัตหีบคราวหน้าจะเลี้ยงเหล้าหนึ่งมื้อ.

ผู้กองผมทราบเรื่อง ท่านจึงตามไปต่อว่าเจ้าหน้าที่คนนั้น..พี่แกจึงได้นำผ้าห่มกลับมาให้ห่มใหม่อีกหนึ่งคืน มิฉะนั้นต้องนอนหนาวแน่ๆ.  เป็นอันว่าผมต้องทิ้งเพื่อนรัก ให้เหงาอยู่คนเดียว สาเหตุเพราะผมจบก่อน พี่เลี้ยงมารับผมเพื่อไปส่งที่สนามบินแซนดิเอโก  โดยเราออกจากค่ายเดลม่าประมาณ๐๗๐๐ น. ระหว่างรอที่สนามบิน.  เขาใจดีครับซื้อกาแฟเลี้ยงผมหนึ่งแก้ว.ปกติแล้วคนอเมริกันนั้นเขามักจะไม่เลี้ยงกันพร่ำเพรื่อเหมือนคนไทย.ถ้าใครไปเลี้ยงเขาล่ะก็ !คำถามแรกที่เขาจะถามผู้เลี้ยงคือ  คุณต้องการให้ผมช่วยอะไรหรือเปล่า ? นี่กระมังจึงมีคำว่าอเมริกันแชร์ไงล่ะครับ   American Share.ก็คือกินกันแล้วก็ช่วยกันจ่ายนั่นเองบ้านเราเรียกโต๊ะแชร์ไงล่ะ ?   หมายถึงเมื่อเราไปกินกันเป็นกลุ่มที่ไหนก็ได้..พอเชคบิลแล้วก็เอาจำนวนคนหรือครอบครัวหารกัน ดังนั้นทุกคน-ทุกครอบครัวจะต้องจ่ายเท่าๆกัน ยังไงๆก็ไม่มีการได้เปรียบและเสียเปรียบกัน. เข้าใจแล้วน๊ะ..อ่านแล้วเชื่อเถอะครับยังไงๆคนไทยก็ยังคิดว่ามีการได้เปรียบเสียเปรียบกันวันยังค่ำ กล่าวคือถ้าคิดครอบครัวละพันบาท ต้องมีคนคิดแต่อาจจะไม่พูดก็ได้..แบบนี้เราก็ขาดทุนน่ะสิ ! เราสองคนจ่าย๑,๐๐๐บาทเท่ากับพี่ปื๊ดเลย แกมาตั้งสี่คนแถมเอาคนเลี้ยงเด็กมากินด้วย เรื่องจริงครับแม้บางคนบอกว่าไม่เป็นไรก็เถอะ..ทร.๐๙เราเคยจัดเลี้ยงรุ่นกันที่รร.วงค์อำมาตย์ พัทยาค่าอาหารครอบครัวละ๕๐๐ บาท สมัยนั้นอาหารการกินยังไม่แพงนัก มีคนมาสอง-สามคน บางครอบครัวมาห้า-หกคนแถมพี่เลี้ยงเด็กด้วยน๊ะ ที่สำคัญกินทิ้งกินขว้าง แหม ! ต้องอธิบายด้วยหรือว่ากินอย่างไร ? ครูบาอาจารยยังไม่มาเลยอาหารหมดแล้ว จะสั่งใหม่ทางรร.ระบุด้วยว่าอย่างน้อยต้องสั่ง๓๐ หัวขึ้นไป..วุ่นกันไปพักใหญ่ๆ..เห็นหรือยังใครว่าไม่สำคัญ ?

๘๘. ไปชมการแสดงท่าอาวุธของนย.อม.วันทหารผ่านศึก-ที่แค๊มป์เพ็นฯ.ปี๒๕๒๘.

สปอนเซอร์อวยพรให้ผม  เดินทางด้วยความปลอดภัย  เราจึงต้องล่ำลากันตรงนั้น.  อ้อ ! ช่วงที่เพื่อนนย.อม.ของผม นำรถไปหาที่จอดอยู่นั้น ผมขนกระเป๋าเพื่อเดินเข้ามาภายในตัวอาคาร ระหว่างเดินมานั้นจะว่าผม ตาฝาดก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ครับ? ก็แหม ! กลางวันแสกๆมีเม็กซิกันคนหนึ่งเดินมาทางผม  รูปร่างและอายุรวมทั้งหน้าตานั้นคล้ายๆกับหม่อมคึกฤทธิ์มากทีเดียว.ด้วยความดีใจ ผมเลยรีบยกมือไหว้ไปที่ท่านทันที.เพราะคิดว่าใช่ท่านแน่ๆ  ที่ไหนได้..เจ้าเม็กซิกันคนนั้น คงจะกลัวผมพอสมควร  รีบเดินหนีผมไปอีกทางหนึ่งปากก็ร้องเบาๆพอได้ยินครับ!No  - No  - No.  ไม่โนหรอกครับ..เกือบบวมเลยล่ะ !โดยสามัญสำนึกแล้วผมรู้ว่าทักคนผิดเข้าเต็มๆ  

๘๙. พี่คิงส์เจ้าของร้านอาหารจีน:ไทย ที่โอเชี่ยนไซด์ - ผู้เขียน.

แต่ผมก็มิได้อาย..ตรงนั้นมีผมคนเดียวที่เป็นคนไทยทำขายหน้าอีกแล้วสิเรา.   นี่ถ้ามีคนไทยที่เรารู้จักรวมอยู่ด้วยคงจะ ต้องอายไปอีกนานทีเดียวล่ะ!ผมเดินผ่านเครื่องตรวจสอบอาวุธ แล้วขึ้นเครื่องจากสนามบินแซนดิเอโก เพื่อไปสนามบินซีแอทเติ้ล From  Sandiego  Airport  to Seattle  Airport. ด้วยสายการบินภายในประเทศ  ของสายเซ้าท์เวสแอร์ไลน์ Southwest Airline. พอรู้ว่า..ได้ขึ้นมานั่งเครื่องเพื่อกลับบ้าน..แปลกครับ ! ผมมีความรู้สึกว่าอยากให้ถึงบ้านเร็วๆแฮ๊ะ ! ผมต้องมาต่อเครื่องการบินไทยอีกทอดหนึ่ง.ต่อมาผมเดินตัวปลิวผ่านพื้นที่สนามบินซีแอทเติ้ล   มาที่ช่องทางขึ้นเครื่องของสายการบินแห่งชาติ  ภายในสนามบินแห่งนี้  มีเครื่องบินเล็กจอดโชว์อยู่หนึ่งลำ เล็กและกระทัดรัดดีครับ   ผมตั้งใจจะถ่ายรูปไว้สักหน่อยแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ?  จึงเดินเลยมาได้.ผมมาถ่ายได้สมใจตอนที่กลับมาอีกในสองปีต่อมา. ผมมาเชคอินCheck in.ที่แสตนด์การบินไทย จนท.คนอเมริกันได้ดำเนินการให้ผ่านด่านตรวจมาด้วยดีแถมได้นั่งประจำเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว.รอว่าเครื่องจะขึ้นเมื่อไรเท่านั้นเอง. ขณะกำลังเพลินอยู่นั้น พนักงานสาวการบินไทยมาบอกให้ลงไปพักรอที่ด้านล่างก่อน เครื่องเที่ยวนี้มีปัญหาเกี่ยวกับระบบไฟฟ้า ผมจึงค่อยๆเลื้อยลงมาผมมีโอกาสพบผู้หญิงไทยคนหนึ่งชื่อพี่แขก.น่าแปลกอีกแล้วครับ !หน้าตาเธอคล้ายกับพี่กรองแก้วมากครับ. นายทหารเรือหญิงที่เคยมาที่นี่พร้อมผม ครั้งแรกไงล่ะ! เผอิญจริงๆ.ดูสิครับพอผมถามพี่แขกบอกว่า รู้จักกันอีกต่างหาก. เราคุยกันฆ่าเวลา  จนทางเจ้าหน้าที่เชิญให้กลับไปขึ้นเครื่อง. กัปตันทดลองเครื่องจนพอใจ แล้วจึงนำเครื่องขึ้นสู่น่านฟ้าสหรัฐฯทันที.กัปตันของการบินไทยใช้เวลาบินตามเส้นทาง  จากสหรัฐอเมริกามุ่งสู่ประเทศญี่ปุ่น.โดยใช้เวลาทำการบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิค  แล้วมาพักเครื่องที่สนามบินนารีตะ Narita International Airport. 

 

๙๐. ผู้เขียน - ที่สนามบินอชิงตันสเตท. ปี๒๕๓๑.

ผมและผู้โดยสารหลายคนต้องลงมาพักรอ ภายในสนามบินประมาณ๑ช.ม.ส่วนผมยังคงต้องวุ่นวายกับระบบขับถ่ายอีกแล้วครับ  ก็แหมผมสู้อุตส่าห์ดั้นด้นลงมาถึงชั้นใต้ดิน  ผมต้องผิดหวังกลับขึ้นมาอีกครั้ง.  สักพักใหญ่มีประกาศแจ้งให้ผู้โดยสารทั้งหมด ที่มีปลายทางอยู่ที่ประเทศไทยกลับมาขึ้นเครื่อง.ผู้โดยสารรวมทั้งนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นหลายคน มีการใช้ผ้าผูกกันไว้เป็นสัญญาลักษณ์เพื่อกันหลง  ได้เดินเข้ามาในชั้นประหยัด พร้อมทั้งส่งเสียงเอะอะกันพอสมควร  โชคดีครับที่ผมฟังไม่รู้เรื่อง.หลังจากที่ทุกอย่างพร้อมแล้ว.เครื่องการบินไทย  ก็เตรียมมุ่งหน้าสู่ประเทศไทยทันที. ในปัจจุบันนี้  การเดินทางด้วยเครื่องบินถือว่าสะดวกรวดเร็วมาก  และผู้โดยสารก็มักจะแต่งตัวกันตามสบาย ถ้าท่านผู้อ่านยังพอจะจำได้สมัยก่อนนั้น ใครที่เดินทางไปต่างประเทศ มักจะใส่สูทกันโก้หรูทีเดียว แถมยังมีคนไปรับและส่งกันแน่นสนามบินมีการคล้องพวงมาลัยกันอย่างเอิกเหริก เที่ยวไปนั้นไปแบบปกติพวงมาลัยน่ะเหรอ ? อย่าพูดถึงเลยเพื่อนมันบอกพวงมาลัยไม่มีว่ะ !มีแต่ยางอะไหล่เอ็งจะเอาไหม ? แต่ปี๒๕๒๘ผมนั่งเครื่องมาจากสหรัฐ ฯ มีโอกาสพบผู้โดยสารหญิงไทยนางหนึ่ง แต่งตัวธรรมดามาก ลากรองเท้า  แบบสบายๆหนึ่งคู่.ถ้ามีคนมาบอก..ผมอาจจะไม่เชื่อก็ได้แต่ที่ต้องเชื่อเพราะเห็นด้วยตาสองข้างของตนเอง..ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว.  แต่งตัวยังกับจะออกไปซื้อกับข้าวที่ปากซอย.อยากฝากซื้อโจ๊กสักสองถุงไม่ใส่ไข่เพราะมีอยู่แล้ว.*ยุคสมัยเปลี่ยนไปมาก จนบางครั้งผมไม่อยากจะเชื่อ ที่เชื่อเพราะเห็นกับตา ขณะแก้ไขเรื่องนี้๑๐ ส.ค.๒๕๕๔ ผมมีโอกาสไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อน เจ้าบ่าวเป็นนาวาโทเจ้าสาวเป็นครูอังกฤษ.สอนภาษาอังกฤษไม่ใช่คนอังกฤษแขกส่วนใหญ่เป็นญาติทางพ่อเจ้าบ่าวบ้าง-เพื่อนนร.นายเรือบ้าง ที่เหลือเป็นแขกทั่วๆไป  มองยังไงๆก็ไม่มีใครเป็นแขกขายมุ้งสักคน. ที่ผมต้องเขียนถึงเพราะไปพบสาวนางหนึ่งที่มาร่วมงาน ดูสิครับ ! หล่อนสวมกางเกงขาสั้นปลายบาน อาจจะเป็นตัวใหม่ของเธอแต่ผมมองแล้วว่าเก่า ดีที่ ไม่มีรอยขาด. น่าจะเป็นกางเกงที่ควรใส่ในบ้าน เวลาออกจากครัวหรือนำผ้าไปซักมากกว่าที่จะสวมมาในงานอันมีเกียรติเช่นนี้  นี่ถ้ามีพวกคิวซีล่ะก็ ! ยังไงๆก็ไม่ผ่าน..ถ้าไม่ไปเปลี่ยนมาใหม่ห้ามเข้า.ทำให้ผมนึกถึงวินัยเพื่อนผมขึ้นมาทันทีคืนหนึ่งที่เท๊กซัส ผมไปกับเพื่อนนร.ในห้อง แต่วินัยไปกับเพื่อนใหม่ของเขา วินัยไปเที่ยวผับแห่งหนึ่งโดยสวมรองเท้าผ้าใบไป จนท.ไม่ให้เข้าเพราะถือว่าไม่สุภาพและบอกให้กลับไปเปลี่ยนถ้ายังอยากจะเที่ยว วินัยเปลี่ยนรองเท้าเรียบร้อยแล้วกลับมา  พอมาถึงพี่แกเชิญอย่างดีเพราะพี่แกคงรู้ว่า..จริงๆแล้ววินัยอาจจะไม่กลับมาอีกก็ได้ แต่ที่กลับมาเพราะตั้งใจจะมาเที่ยวจริงๆ พี่แกให้เข้าโดยไม่ต้องประทับบนมือเลย..เข้าฟรีครับ.เห็นไหมว่า..ภาษิตเก่าๆของคนไทยที่บรรพบุรุษสอนสั่งกันมายังคงใช้ได้ แต่ไม่ใช่สมัยนี้..สำเนียงส่อภาษา กริยาส่อสกุล..การแต่งกายก็ถือว่ารวมอยู่ในนี้ด้วย..พี่จะเถียงทำไมล่ะคร๊า..บ ?

๙๑.รถม้าที่ท่าเรือแซนดิเอโก. ผมไม่ทราบว่า ที่ลำปางมีสารถีสาวๆบ้างไหม ?

การบินไทยนำเครื่องออกจากสนามบินนานาชาตินาริตะ ประเทศญี่ปุ่น   มาตามเส้นทางการบินเพื่อมุ่งหน้าสู่ประเทศไทย.   เครื่องยังคงรักษาระดับความสูงที่ ๓๕,๐๐๐ ฟุต ความเร็วลม..มีลมส่งท้าย.เราต้องไปเร็วกว่าปกติ เพื่อให้ทันกำหนดเวลาเดิมเนื่องจากได้เสียเวลาช่วงแรกไปราว๑ ชั่วโมง   เป็นเสียงจากกัปตันไทยผู้ซึ่งควบคุมชีวิตผู้โดยสาร  ไว้ในกำมือแต่เพียงผู้เดียว  สี่ชั่วโมงต่อมาเครื่องได้เริ่มลดเพดานบินลงและกำลังผ่านทุ่งนาที่รังสิต ผมอดหันไปมองไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าบริเวณไหน ?กลัวสิครับเพราะจำได้ว่านานมาแล้ว เครื่องของการบินไทยได้หล่นลงมาแบบมิได้ตั้งใจ..มีสิครับ.มีผู้โดยสารชายซึ่งเป็นคนไทยรอดมาด้วยหนึ่งคน และผมยังจำได้ว่าทางการบินไทยให้สิทธิ..บินในประเทศฟรีตลอดชีวิตขณะเขียนเรื่อง  ไม่ทราบว่าการบินไทยยังให้ผู้โดยสารท่านนั้นบินฟรีอยู่หรือไม่ ?หรือว่าเขาเลิกใช้บริการแล้ว.ขณะที่ท่านอ่านอยู่คงเจิ่งนองไปด้วยน้ำ เพราะหน้าด่านที่นครสวรรค์ทำนบแตกแล้วน้ำไหลลงมารวมกับที่อยุธยา พุ่งด้วยความเร็วเข้าตีปทุมธานี..ให้คอยฟังข่าวและเตรียมซื้อเรือได้เลย. ผมและผู้โดยสารทั้งหมด เริ่มทะยอยออกจากงวงแล้วเดินเข้าสู่ตัวอาคาร ผมเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงที่เค้าน์เตอร์ตรวจคนเข้าเมือง ที่ช่องตรวจผู้โดยสารขาเข้านี้ ปกติจะมีอยู่หลายช่องทางครับ แต่จะเปิดทำการกี่ช่องนั้น ? ขึ้นอยู่กับจำนวนของผู้โดยสาร ที่เดินทางเข้ามาในแต่ละเที่ยวบินนั่นเอง  ผู้โดยสารสามารถดูได้ว่าจนท.ช่องไหนบ้าง ? ที่เปิดทำการอยู่เพราะด้านบนจะมีไฟเขียวเปิดอยู่. ผมมาถึงช่องตรวจแล้วและกำลังอ่านป้ายอยู่ ซึ่งมีป้ายเขียนว่า ช่องนี้สำหรับผู้โดยสารที่มีของต้องสำแดงก็คือจะต้องเสียภาษีนั่นเอง ! ปกติเจ้าหน้าที่เขาจะพิจารณาว่าของที่เราซื้อมานั้นเพื่อเป็นที่ระลึกหรือซื้อมาเพื่อการค้า.ถ้าชิ้นสองชิ้นเขามองออกว่าจะนำมาฝากญาติมิตรผ่านได้ครับ แต่ถ้าขนมาสองร้อยชิ้นล่ะก็..ต้องเสียภาษีแน่ครับ ท่านจะมีเพื่อนและซื้อของมาฝากเขาถึงสองร้อยคนเทียวหรือ ?แต่ช่วงที่ผมกำลังแก้ไขต้นฉบับนี้ มีครับคนที่เป็นระดับบอร์ดทีเดียว.ขนของเข้ามาเพื่อขาย.ท่านอาจจะไม่เชื่อก็ได้ทั้งหมดห้าสิบกระเป๋า ประมาณห้าร้อยกิโลกรัม ไม่มีการเสียภาษีใดใด ก็แหม! พี่แกทำกันเป็นทีมเลยโดยแอบขนไปเข้าที่ช่องทางของหายและพบแล้ว. ลอสแอนด์ฟายด์.Lost & Find only. แหล่งข่าวบอกว่าพี่เขานำไปขายแถวๆซอยละลายทรัพย์โน่น ! มีช่องเปิดไว้ด้วยการเขียนว่า  ช่องนี้สำหรับผู้โดยสารที่ไม่มีของสำแดง  ผมเลยเดินผ่านมาอย่างสะดวก ที่เขาไม่เรียกตรวจสอบเป็นเพราะ เขาอาจให้เกียรติกับเครื่องแบบก็ได้น๊ะครับ  คงมีเฉพาะประเทศไทยเท่านั้นกระมัง ! ที่ยังอนุญาตบุคคลในเครื่งแบบผ่านได้อย่างสบายๆ..

 * ใครที่ชอบบินฟรีและอยากเสี่ยงดวงก็เชิญเลยน๊ะครับ..ผมว่าเอาแบบสะสมไมล์ ไม่ดีกว่าเหรอ ?