ทรงมีเลือดขัตติยะ จัดการสิ่งต่างๆอันจะมาขวางการปฎิบัติพระกรณียกิจของพระองค์ได้ โดยไม่ต้องให้ผู้ใด ร่วมทุกข์ร้อนกับพระองค์

 เมื่อวันที่ ๘ ตุลาคม ๒๕๕๔ ผู้เขียนได้ไปร่วมรับเสด็จ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ที่ตำบลสระสี่เหลี่ยม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี ทรงเสด็จเยี่ยมสมาชิก พอ.สว. จังหวัดชลบุรี อันเป็นจังหวัด พอ.สว.ลำดับที่ ๓๖

  เมื่อเครื่องบินพระที่นั่ง วางลำสนิทกับแผ่นดิน เสียง "ทรงพระเจริญ" ก็กึกก้องไปทั่วสถาน ผู้เขียนรู้สึกปิติ ยกมือพนมเหนือหัว หลังจากนั้น ทรงรถเข็น ผ่านกลุ่มราษฎร และหายไปณ ห้องรับรอง ที่จัดไว้บนรถคันหนึ่ง  จากนั้นเราก็ต่างรอคอยพระองค์ นานเหมือนกัน จนที่สุด ก็ได้เสด็จออกมาเยี่ยมประชาชน แจกเข็มแก่สมาชิก พอ.สว. ที่ปฏิบัติหน้าที่ ครบครั้งตามกฎเกณฑ์ สุดท้าย พวกเราก็ได้มีโอกาสเข้าเฝ้าอย่างใกล้ชิด ร้องเพลงประจำจังหวัดชลบุรี ถวาย เมื่อท่อนสุดท้ายของเพลงที่ว่า "เลือดน้ำเค็ม เข้มข้นทุกคน เรารักเมืองชล เรารักชลบุรี เรารักบ้านเรา เรารักชลบุรี....." สมเด้จพระเจ้าลูกเธอฯ ทรงปรบพระพัตถ์ ชมเชยว่าไพเราะ จนพวกเราพากันปลาบปลื้ม คึกคักในความเป็น พอ.สว.ชลบุรี

  ทรงรับสั่งอย่างกันเอง ฟังเพลินและมีเสียงหัวเราะในพระดำรัสของพระองค์ แล้วไม่นาน ความรู้สึกของผู้เขียนและหลายๆคน ก็กลับเงียบงัน น้ำตาพาลจะไหล ด้วยมาล่วงรู้ สิ่งที่พระองค์บอกว่า ไม่เคยบอกมาก่อน แต่คงต้องบอกให้พวกเรารู้กันในวันนี้

  ความสงสัยที่ว่า เมื่อลงจากเครื่องบินพระที่นั่ง แล้วเสด็จหายไปไหน ตั้งนานสองนาน ทรงประทานเล่าว่า พระองค์เป็นโรค SLE ( Systemic lupus erythematosus)หรือที่เขารู้จักกันในนาม โรคพุ่มพวง อาการหนึ่งที่ทรงทรมาน และเป็นบ่อยขึ้น คืออาการปวดกระดูก ทรงเล่าว่าขณะนั่งเครื่องบินมา มีอาการปวดข้อกระดูก ทั้ง ๕ ข้อ จึงปรึกษาแพทย์ประจำพระองค์ว่า เมื่อลงจากเครื่องแล้ว ขอให้ฉีดยาให้พระองค์ก่อน และกว่ายาจะออกฤทธิ์ ก็ต้องพัก ๑๕ นาที จึงทำให้ไม่ได้พบประชาชนทันที

  ผู้เขียนรู้สึกตื้อขึ้นมาในลำคอ น้อมส่งคำถวายพระพร ขอให้ทรงมีพระพลานามัยดียิ่งๆขึ้นเถิด ไม่ว่าจะอยู่ ณ แห่งหนใด ก็ขออย่าให้อาการโรคนี้ มาทำให้พระองค์ ทุกข์ทรมานพระวรกายอีกเลย

  มารู้ว่าพระองค์ ทรงมีเลือดขัตติยะ จัดการสิ่งต่างๆอันจะมาขวางการปฎิบัติพระกรณียกิจของพระองค์ได้ โดยไม่ต้องให้ผู้ใด ร่วมทุกข์ร้อนกับพระองค์  พวกเราเองยังได้รู้เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้ว

 ทรงประทานธรรมะในการดำเนินชีวิตประจำวัน ทรงมีเรื่องเล่ายกใจชาว พอ.สว. ให้เป็นผู้มีจิตอาสาอย่างไม่มีเงื่อนไข และทรงเป็นแบบอย่างให้พวกเราทุกคนด้วย ทรงให้รวมทีมกันช่วยน้ำท่วมด้วย และอีกหลายเรื่องราว ที่ทำให้เราหัวเราะกันหลายครั้ง จนลืมว่า นั่งอยู่ต่อหน้าพระองค์

 ที่สุดทรงเล่าว่า ทรงถูกสั่งสอนมาตั้งแต่หัวเท่ากำปั้นว่า เกิดเป็นเจ้าต้องรับใช้ประชาชน จึงทำให้เหมือนมีภารกิจนี้ ติดตัวตลอดมา แม้เจ็บป่วยก็พักอย่างไม่ได้พัก เพราะคิดและวางแผนจะออกมาทำงานตลอดเวลา และขอให้เชื่อเถอะว่า คนทุกคน แม้ตัวพระองค์เอง สักวันหนึ่ง ก็ต้องพึ่งพาอาศัย และขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น จึงขอให้ พอ.สว. เป็นผู้ให้ เป็นอาสาสมัครที่ดีตลอดไป

  เป็นสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ ที่เกิดขึ้นในหัวใจชาว พอ.สว. หรือทีมแพทย์อาสา ที่ประชาชนกล่าวว่า หมอกระเป๋าเขียว เป็นหมอที่ใจดีที่สุด    ข้าพระพุทธเจ้าขอรับใส่เกล้า ใส่กระหม่อมพระเจ้าข้า

  ขอพระองค์ทรงพระเจริญ พระราชธิดาแห่งมหาราชของไทย