อันมนุษย์..ครวญคร่ำ..เสียน้ำตา
แต่ท้องฟ้า..ร้องไห้..เป็นสายฝน
คราเสียใจ..ร้องไห้..ทุรายทุรน
ฟ้าเบื้องบน..เสียใจ..เรื่องใดกัน
ดูเหมือนฟ้าเสียใจ...อย่างใหญ่หลวง
น้ำตาร่วง..ปิ่มว่า..จะอาสัญ
ฤามนุษย์ทำร้าย..ให้จาบัลย์
ฟ้าก็พลัน..ครวญคร่ำ..หลั่งน้ำตา
จนเอ่อล้น..ท้นถั่ง..ยังท้องทุ่ง
ละลิ่วพุ่ง..โครมครืน..พังผืนผา
ดูโหดร้าย..จนมนุษย์..สุดเยียวยา
ร่ำร้องหาพระเจ้า..เข้าปลอบใจ
ทุกหยาดฝนหล่นร่วงดั่งทวงถาม
ใครเล่าหนอเห็นแก่ตัวชั่วต่ำทราม
ถึงคราวตามอย่าตัดพ้อใช่พอใจ
ธรรมทิพย์
ฟ้าร้องไห้ครั้งใหญ่เพราะใครหนอ
รู้จักพอบ้างเถอะมนุษย์เอ๋ย
หยุดทำร้ายธรรมชาติเหมือนที่เคย
พร้อมร้องเอ่ยขอฟ้าจงปราณี
....ฟังข่าวแล้วหดหู่ใจค่ะ....
ขอบคุณนะคะที่แวะมาบ้านนี้
ณ วันนี้...ก็ได้แต่ส่งกำลังใจไปช่วยผู้ประสบทุกข์ภัย
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมค่ะ
...ถ้ามนุษย์รู้จักคำว่าพอเพียง...
เหตุการณ์คงไม่เลวร้ายขนาดนี้
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะคะ
บล็อกนี้มีบทกวีเป็นร้อยเป็นพันแล้วนะครับ
รวมเป็นหนังสือสักเล่มดีไหมเอ่ย ;)...
ดูเหมือนจะห่างหายไปนานเลยทีเดียวนะครับ
สวัสดีค่ะ คุณ Wasawat
...กลัวรวมแล้วไม่มีคนอ่านค่ะ...อิอิ
ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะคะ
...สวัสดีค่ะ..คุณอักขณิช..
ห่างไปบ้าง..แต่ไม่เคยลืม G2K เลยนะคะ
ขอบคุณที่มาเยี่ยมค่ะ