* ถ้าเราดูหนังหรือละคร มักจะพบกับฉากที่มีการกินบ่อยๆ ฉนั้นในเรื่องเขียนถ้าจะมีการกินด้วยสักเศษๆของหน้า คงไม่เป็นไรน๊ะครับ..สมควรที่จะนำลงเสียด้วยสิเพราะผู้เขียนไปกินกันที่ร้านมีระดับ..คิดเอาเองน๊ะว่าระดับไหน ? เดี๋ยวจะหาว่าผู้เขียนกินยังไม่ถึงหมื่นเลย..โม้เสียแล้ว ! * อย่าเสียงดังครับ..สมรักษ์นั่งอยู่โต๊ะหลัง.
ผมรับเงินมาครบทุกรายการแล้ว จึงถือโอกาสเลี้ยงส่งตัวเองเสียเลย ผมเชิญเพื่อนๆนร.จากศูนย์ภาษาทร.,พี่ชายและเพื่อนๆทหารบก,ทหารอากาศ ,ครอบครัว.เพื่อนนายตำรวจรุ่นพี่อีกท่านหนึ่ง และน้องชายปลัดอำเภอ มาจากอ.ปลวกแดง ระยอง ที่ขาดไม่ได้คือMr.Parker.นายปาร์คเกอร์และภรรยา สถานที่คือ"ร้านอาหารเรือนแพ" อยู่ที่ฝั่งธนบุรีโน่น ! สมัยนั้นราคาอาหารยังไม่แพงนักผมมี สมาชิกประมาณ๒๐คน.หมดไปราวสี่-ห้าพันบาท.เริ่มกันตั้งแต่ห้าโมงเย็นไปเลิกเอาเกือบสี่ทุ่ม คุ้มค่าและสนุกครับมีความสุขร่วมกันทั้งแขกและเจ้าภาพ.ต่อจากนั้น ผม ,น้องชายและหมวดพินิจ ไปดื่มกันต่อที่ร้านแถวๆฝั่งธนบุรี ที่ชื่อวาเล็นไทน์ Valentine. ระหว่างเดินทางผมทำหน้าที่ขับรถและกำลังเงยหน้าหาร้านนี้อยู่ ไม่ทันเห็นว่าไฟแดงตั้งแต่เมื่อไร ?จึงได้ถูกจราจรกลางเรียกจอด น้องชายผมกำลังจะออกไปเบ่งกับตำรวจ.ผมห้ามไว้และขอเจรจาเอง เออ...พอเราอธิบายแล้วจ่าแกก็เข้าใจ และไม่เอาเรื่องครับ.ผมบอกว่าผมเป็นข้าราชการครับ รู้ว่าการฝ่าไฟแดงนั้นมันผิด. เออมีบางคนชอบน๊ะ..ผมเคยได้ยินว่ามีน้องคนหนึ่งบอกว่าพี่หนูมีไฟแดง ไอ้บ้านั่นตอบมาด้วยเสียงอันดังว่า..พี่เป็นทหารไม่กลัวไฟแดง.ฟังมันพูด ! ผมมัวแต่มองหาร้านวาเลนไทน์ เพราะได้นัดกับนายตำรวจรุ่นพี่เอาไว้ ไม่มีเจตนาที่จะฝ่าฝืนแต่อย่างใด ?
๙.รอตรวจหนังสือเดินทาง ที่สนามบินดอนเมือง. ๑๓ ธ.ค.๒๕๒๗.
- ขวามือคือน้องชาย อาชีพคอยส่งผู้เขียนไปนอก..เขาบอกว่าได้ทิปเยอะดี.
สมัยนั้นยังไม่มีการนำตัวมาเป่า-เทส แอลกอฮอล์แต่อย่างใด.แค่เอ่ยชื่อผมว่าหลายคนยังนึกไม่ออกด้วยน๊ะว่า หน้าตาของหนูเป็นอย่างไร ? ผมมารู้จักตอนออกมาร่วมงานขุดเจาะน้ำมันนี่แหละ ! มิฉนั้นคงต้องมาทำการบำเพ็ญสาธารณะประโยชน์เอาตอนแก่เป็นแน่.เราแยกกันประมาณตีสามเห็นจะได้ สนุกกันมากครับและก็เมากันตามสมควรนายตำรวจท่านนี้คือรตต.พินิจ ไชยเสนีย์ จบจากมหาวิทยาลัยมาใหม่ๆ ก็มารับราชการเป็นตำรวจตระเวนชายแดน เคยไปล่อเป้าอยู่ที่ฐานใกล้ๆกันที่บ้านทอน นราธิวาส ขณะที่ผมมาราชการแทนชุดฉก.๑๘๑ ในปี ๒๕๑๘ เราได้ประสานงานกันในฐานะหน่วยข้างเคียง จนสนิทสนมกันมาก.ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว.ต่อมาพี่เขาย้ายมาอยู่ในกรุงเทพฯ โดยได้เริ่มมาประจำที่โรงพักบางยี่ขัน ตอนนั้นมียศเป็นพันตำรวจตรี ด้วยความที่เขารักผมเช่นกันพี่เขาจึงได้ตั้งชื่อเล่นลูกชายว่าโต..เหมือนผม.ตายได้แล้วเพราะมีตัวแทนแล้ว. เขาได้บอกกับแม่ผมโดยการแหลงใต้ครับ !แม่ผมคนเมืองลุง.พี่เขาคนตรัง.ผมเกิดแค่ กันตัง..หรอยล่ะ! ผมพบพี่ครั้งสุดท้ายประจำอยู่ที่โรงพักสำเหร่ ปัจจุบันนี้พี่เป็นพันตำรวจเอกแล้ว แต่ผมไม่ทราบว่าจะเกษียณไปแล้วรึยัง ?ถ้าพี่มีโอกาสอ่านเจอเรื่องนี้ผมอยากบอกพี่ว่าโตที่เคยอยู่นย.ยังรัก-คิดถึงพี่เสมอครับ.ถ้าพี่มีโอกาสผ่านมาแถวสัตหีบอย่าลืมบอกล่วงหน้าน๊ะผมขอต้อนรับเต็มที่ครับ. เรื่องนี้ผมควรบอกผู้อ่านว่าก่อนไปสหรัฐฯครั้งที่สองผมมีครอบครัวแล้วครับ พอทางต้นสังกัดลงคำสั่งให้ผมมาอบรมที่กทม.ผมย้ายมาอยู่บ้านแฟนครับที่.ซอยวัดประดู่ เกียกกายกทม.นี่เอง.ใครอยู่ย่านนั้นก็อย่ามองหาเลยน๊ะ..ไฟมาเยี่ยมนานแล้ว..สงสัยจะเผาไล่ที่ตามเคยหรือไม่ก็ไฟลัดวงจร.พอใกล้วันเดินทางจริงๆแฟนผมจึงตามมาอยู่ที่กรุงเทพฯ.
๑๐. กลับมาก็ถูกย้ายมาที่กองรนบ.นย.สัตหีบ.- ที่บ้านหลวง.ตุลาคม.๒๕๒๘.
วันที่๑๓ธ.ค.๒๕๒๗ ขณะที่เดินเข้ามาในสนามบินดอนเมืองนั้น สายตาหลายคู่ได้มองมาที่ผม.เพราะผมเป็นคนเดียวที่แต่งกายด้วยชุดทหารเรือ.ผมมาทราบทีหลังว่ากลุ่มนั้นก็เป็นทหารเรือเช่นกัน.ไม่ทราบทำไมพี่แกไม่ยอมแต่งเครื่องแบบ ทหารเรือผู้นั้นคือพันจ่าเอก วันชัย ไม่ทราบสกุล. กำลังเดินทางไปเป็นเสมียนทูตทร.ที่ญี่ปุ่น.ผมและผู้โดยสารที่เดินทางโดยสารการบินที-จี. T- G. หม่อมถนัดศรีบอกว่าย่อมาจากทูมอโร่โก Tomorrow Go.เดินเรียงแถวมาเพื่อเชคอิน Check In. จนท.การบินไทยได้อำนวยความสะดวก ในการชั่งน้ำหนักกระเป๋าเดินทางแล้วก็มาผ่านการตรวจที่ทางออกของผู้โดยสารขาออก จากนั้นผมต้องเดินไปตามหมายเลขที่ระบุไว้ในตั๋วซึ่งอยู่ไกลพอสมควร.เราเดินมาที่ประตูหมายเลข๒๔ Gate. 24 นานจนผมจำหมายเลขประตูออกไม่ได้แล้ว.ต้องนำหมายเลขนี้มาใส่แทน.ต้องชี้แจงเพราะเดี๋ยวจนท.การบินไทยมาอ่านพบเข้าแล้วจะมาตำหนิผมภายหลัง แถมอาจกล่าวหาว่าเอ๊ะ !ตาคนนี้ไปมาจริงรึเปล่า ? ประตูนี้มันไปประเทศลาวต่างหากเขียนมาได้ยังไง?ตรวจตั๋วเสร็จก็เดินขึ้นเครื่องจากตัวอาคารเลย On Board.เครื่องจอดเทียบงวงนั่นแหละ !ปกติพอเข้าประตูเครื่องมาผู้โดยสารก็จะเจอกับแอร์สาวยืนสวัสดีค่ะ! รออยู่ก่อนแล้วถ้าไม่มีแสดงว่าขึ้นเครื่องผิด รีบแก้ไขด่วน ! เมื่อเดินผ่านแอร์สาวเข้ามาทางซ้ายมือ จะเป็นที่นั่งของผู้โดยสารชั้นหนึ่ง First Class.อย่าไปยุ่งน๊ะ!ให้เดินต่อไปทางขวามือ ช่วงแรกจะเป็นชั้นธุรกิจ Business Class.ต้องเดินผ่านไปอีกครับ จนท.สาวจะมาขอดูตั๋วจากเราเอง.ใช่แล้วพื้นที่ทั้งหมดนั่นแหละครับ.เป็นที่นั่งEconomy Class. หรือชั้นประหยัด. การบินไทยได้จัดให้วันชัยและผมนั่งคู่กันในชั้นประหยัดจะมีสามที่นั่ง แหม่มสูงอายุนั่งติดหน้าต่าง ผมอยู่ตรงกลางวันชัย นั่งนอกสุด. กว่าผู้โดยสารจะเดินเข้ามายังตัวเครื่อง และนำของเข้าเก็บไว้ในที่เก็บให้เรียบร้อย นั่งและคาดเข็มขัดก็เป็นเวลาเกือบยี่สิบนาที กัปตันได้ติดเครื่องยนต์ไว้สักพักใหญ่ ก่อนที่จะวิ่งแท๊กซี่ Taxi.ไปรอที่หัวสนามบินRunway.เพื่อวิ่งขึ้นทันทีที่จนท.จราจรทางอากาศให้สัญญานขึ้นได้.ไม่นานเรามาอยู่บนท้องฟ้า.หูผมเริ่มลั่นทีละนิดทีละนิดจนชิน.
๑๑.ผู้เขียนเองครับ บนเครื่องการบินไทยจากญี่ปุ่น ปลายทางที่ดัลลัส , เท๊กซัส.
ผมมองไปนอกหน้าต่างจึงรู้สึกได้ว่า หลังจากที่เครื่องทะยานขึ้นแล้ว กัปตันได้ทำการเลี้ยวกลับลำไปอีกทางหนึ่ง พอเครื่องเริ่มบินได้ตามระดับไฟสัญญานรัดเข็มขัดก็ดับลงทันที Fasten Your Seatbelt. สาวการบินไทย ก็ออกให้บริการแก่ผู้โดยสารทันทีครับ.หนังสือพิมพ์ไหมค่ะ ? Newspaper Sir. - What would you like to drink sir? ดื่มอะไรดีค๊ะ? เดินให้บริการมาจากทางด้านหัวไปทางท้ายเครื่อง. แหม่มสูงอายุเริ่มชวนผมคุยโดยถามว่า จะไปไหนกันล่ะพ่อหนุ่ม ผมบอกว่าผมได้ทุนไปศึกษาที่สหรัฐ ฯแล้วเลยไปถามวันชัยด้วย แต่เขาอาจจะไม่ค่อยเข้าใจคำถามผมจึงช่วยตอบ ช่วงนั้นสจ๊วตหนุ่มมาถามว่าจะดื่มอะไรดีครับ ? ดูจากป้ายเขาชื่อเจษฎา.ผมบอกว่าขอไวน์แดง เขาจึงหันมารินไวน์ให้ผม. เขาคงเห็นผมเป็นทหารกระมังจึงรินไวน์ใส่แก้วโดยมีระดับสูงกว่า ของผู้โดยสารคนอื่นพี่อย่าเพิ่งอิจฉาผมเลยน๊ะ !ผมไม่ได้บอกเขาน๊ะแต่เขารินเอง. ผมเปล่าน๊ะ..เขารินเอง.
Young woman : Hi ! Where are you going young man. ?
Writer. : I have picked up the scholarship to USA.
He is going to Japan for working , Mam.
นาย วันชัย คงจะไม่ใช่นักดื่มแน่ๆเพราะไม่ได้สั่งไวน์มาดื่มด้วย แถมยังปล่อยผมดื่มเพียงคนเดียว จนได้เวลาแอร์สาวนำอาหารมาเสริฟ ไวน์หมดไปเกือบขวดเห็นจะได้หลังอาหารแล้ว นายเจษฏายังมารินแถมผมอีกหนึ่งแก้ว ทหารเรือไทย ขอขอบคุณพอพนักงานเก็บโต๊ะเสร็จ ก็เป็นการเตรียมการฉายภาพยนต์กันเลย มีการแจกที่สวมหู Headphone. แบบพล๊าสติคให้กับผู้โดยสาร. ต้องนำมาเสียบที่พนักเก้าอี้เพื่อฟังวิทยุหรือฟังเสียงจากภาพยนต์ได้ ต้องหมุน หาสถานีเอาเองครับ.
๑๒.ไม่ซื้อก็เดินดูได้ - เชื่อผมเถอะครับ. ดิวตี้ฟรี - ที่ญี่ปุ่น.
เครื่องยังคงอยู่ที่ความสูงประมาณ๓๕,๐๐๐ ฟุตตามที่กัปตันประกาศ แจ้งให้ผู้โดยสารทราบเป็นระยะขณะที่ฉายภาพยนต์นั้นเขาจะดับไฟภายในเกือบหมด ผมกำลังเพลินอยู่กับการชมภาพยนต์บ้าง ฟังเพลงบ้างผมต้องประหลาดใจเพราะนายเจษฏา คนเดิม เดินมาหาแล้วส่งถุงมาให้ผมพร้อมกับบอกว่า เอ้า !ผมให้พี่ไว้ดื่มครับไวน์แดงสามขวดครับ.ผมไม่ลืมที่จะขอบคุณและถามว่า ทางบริษัทเขาไม่ว่าอะไรเหรอ?ไม่หรอก เขามียอดให้เสริฟผู้โดยสารได้ในแต่ละเที่ยวกี่ขวด ? เดี๋ยวเขาจำหน่ายเอง.ขอขอบคุณการบินไทยโดยเฉพาะคุณเจษฏามาณ ที่นี้อีกครั้งน๊ะครับ ที่จริงผมตุนเหล้าไทยแม่โขงน่ะสิ ! มาด้วยหกขวดในการเดินทางเที่ยวนั้น โดยตั้งใจว่าจะไว้ดื่มในช่วงหกเดือนที่มาอยู่ในอเมริกาครั้งที่สอง พอมาได้ไวน์เพิ่มอีกสามหรูเลยครับ! การบินไทยใช้เวลาบินจากประเทศไทยประมาณสี่ชั่วโมง กัปตันจึงแจ้งว่าทุกท่านโปรดรัดเข็มขัด Fasten your seatbelt. พร้อมกับไฟจะโชว์ที่จอด้านบน ให้ทุกท่านทราบและไม่ให้ใครลุกเดินไปไหน ส่วนผู้ที่ไปก่อนแล้วจะมีจนท.ตามให้กลับมานั่งประจำที่ ชุดสุดท้ายที่ต้องมานั่งคือ เจ้าหน้าที่ประจำเครื่องนั่นเอง.Crew.อีกไม่นานนักกัปตันไทย จะนำเครื่องลงจอดที่.สนามบินนานาชาตินารีตะ ประเทศญี่ปุ่น. Narita International Airport. ขณะนั้นถือว่าเจริญแล้วครับเพราะการเดินเข้าหรือออกจากเครื่อง ต้องเดินผ่านทางงวงที่เครื่องมาเทียบนั่นเอง เวลาท้องถิ่นที่ญี่ปุ่นนั้นจะเร็วกว่าที่บ้านเราสองชั่วโมง ผู้โดยสารที่มีปลายทางที่ญี่ปุ่นก็เดินลงได้เลยผมกับพ.จ.อ.วันชัย จึงได้แยกทางกันบนเครื่องนั่นเอง.เขามาทำงานตำแหน่งเสมียนฑูต ประจำที่ประเทศญี่ปุ่น ผมจำไม่ได้แล้วว่าต้องอยู่ที่นี่สาม หรือ สี่ ปี. ผมขอรบกวนเวลาของท่านสักนิดเถอะครับ อยากกล่าวถึงเสมียนทูตเพื่อท่านจะได้นำไปประดับความรู้บ้าง บางท่านเคยได้ยินมาบ้าง.ไม่รู้ว่าถูกหรือผิด?...นานมาแล้วมีการเปิดรับสมัครจนท.ทหารเรือไปทำหน้าที่เสมียนทูต ที่ต่างประเทศโดยเฉพาะประเทศที่มีทูตทหารเรือประจำอยู่เท่านั้น.ส่วนใหญ่รับจากข้าราชการ ยศจ่าตรี-พันจ่าเอก.ต้นเรื่องมาจากหน่วยงานในกองทัพเรือเท่านั้น !
๑๓.สาวญี่ปุ่นแท้ - ก่อนลงไปดำน้ำหามุก..ภาพโดย - ผู้เขียน.
จำไม่ได้แล้วว่าจากดิ๊สนี่ย์แลนด์ - หรือยูนิเวอร์แซลสตูดิโอ...แก่แล้วแต่ยังไม่สุก.
คนที่ได้เปรียบมากที่สุดคือผู้ที่ทำงานตำแหน่งเสมียน ในบก.ตามหน่วยขึ้นตรงกองทัพเรือ ที่สำคัญต้องคล่องงานพิมพ์ต่างๆสมัยนั้นคอมพิวเตอร์ ยังไม่แพร่หลายนัก.ต้องขับรถได้.ต่อมาเมื่อมีคนแย่งกันสอบ ก็มีการสอบภาษาอังกฤษเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งวิชา จริงๆแล้วเจ้านายนั้นเขาได้วางตัวไว้แล้วว่าจะเอาใครไป แต่ที่ต้องมีการสอบบ้างพอเป็นพิธี เพื่อกันคนด่าเพราะ ไม่ว่านายคนไหนก็อยากได้ลูกน้องที่รู้ใจทั้งนั้น ! ยอมรับกันทั้งสองฝ่ายเถอะน่า. ผมเข้าใจเอาเองว่าช่วงนั้นอาจจะหาตัวเสมียนจากกองทัพเรือโดยตรงไม่ได้.หรืออาจจะได้ตัวแล้ว แต่ไม่ถูกใจ.เนื่องจากเวลาอาจจะกระชั้นชิดไปด้วย. ดังนั้นทางทร.จึงเปิดโอกาสให้กับหน่วยขึ้นตรง ทีนี้พอสอบเสร็จดันมีจ่าจิมจากกองช่างนย.สอบผ่าน เลยได้ไปอยู่สหรัฐอเมริกาเสียหนึ่งเทอม.สี่ปีเต็ม. พอครบเทอมก็ลาออกเสียเลยเพราะมีช่องทางแล้วครับ. ผมว่าป่านนี้คงเปลี่ยนชื่อเป็น มิสเตอร์ โรเบิร์ต แอนด์ เค เอฟ ซีไปแล้วล่ะ ! Mr.Robert & K F C.สมัยแรกๆนั้นทร. มีระเบียบมากทีเดียวเช่นจะต้องเป็นโสด เพื่อไม่ยุ่งยากในการเดินทางและเพื่อเป็นการลดค่าใช้จ่ายของกองทัพเรือ ผู้เข้าสอบบางคนเคยไปอ้อนวอนภรรยาขอหย่า เพื่อสอบเป็นเสมียนทูตก็มีมาแล้วน๊ะครับ ! เออดีน๊ะเธอยอมหย่าให้เพื่อความก้าวหน้าของพ่อสาระมี จนลืมคิดถึงความถอยหลังของตัวเองพอสอบไม่ผ่านไม่ทราบว่า ได้กลับไปจดทะเบียนกันใหม่รึไม่ ?กลัวจะผิดครับผมไม่อยากเดา.ต่อมาทางผู้ใหญ่ได้กรุณาแก้ระเบียบ ให้ผู้สอบสามารถนำครอบครับไปได้ ภรรยา ๑ คน , บุตร ๒คนเท่านั้น!แต่ใครที่มีเกินหลวงกำหนดผมว่าน่าจะนำไปได้ แต่ต้องออกค่าใช้จ่ายเอง เท็จจริงอย่างไร ?ผมไม่ทราบเพราะผมยังไม่เคย แม้แต่จะสมัครสอบเสมียนทูต. จ่าสมพงษ์จากกองช่างนย.คนต่อมาก็สอบได้และไปอยู่จนครบเทอมเช่นกันที่ประเทศฝรั่งเศส.เคยมาบองชูกันเกือบทุกเช้า ตอนที่ผมอบรมภาษาอยู่ที่ศูนย์ภาษาใหม่ยศ.ทร.เพราะจ่าพงษ์จะมาทานอาหารเช้า อยู่ที่ใต้ถุนรร.พันจ่ายศ.ทร.เสมอ. อ้อ !ข้อดีของเสมียนทูตคือจะได้เลื่อนยศโดยไม่ต้องสอบครับแต่จะต้องย้ายมาทำงานที่การข่าวทร.
๑๔.ผู้เขียนกับพ.จ.อ.คำรณ แสงกระจ่าง - ก่อนไปเป็นเสมียนฑูต ปีต่อมา.
คนสุดท้ายในยุคที่ผมรู้จัก พอกลับจากอเมริกาด้วยกัน ปีรุ่งขึ้นก็สอบได้เลยเขาพาครอบครัวไปซาลามัดดาตัง อยู่ที่อินโดนีเซียรวมสามปี.ล่าสุดทราบว่าออกไปบริหารงานในเครือเทสโกโลตัสที่กทม.แล้วครับ..แก้ยากครับปัญหาเรื่องสมองไหล ถึงจะใส่หมวกกันน๊อคก็เถอะ? การสอบจะหนักไปเรื่องพิมพ์ดีด ปัจจุบัน น่าจะเปลี่ยนไปเป็นคอมพิวเตอร์. ภาษาอังกฤษและสอบขับรถ ผมเองเคยแอบไปเรียนพิมพ์ดีดอยู่พักใหญ่ พอมานับเวลาสอบงวดต่อไปอ้าว!อายุเกินครับ รับไม่เกินอายุสี่สิบปี. แขวนนวมดีกว่า ปัจจุบันผมว่าระเบียบต่างๆก็คงเปลี่ยนตามไปด้วย ส่วนใครที่ยังฝากความหวังไว้โปรดติดตามความเปลี่ยนแปลงกันเองน๊ะครับ จะได้ก้าวทันโลกกับเขาบ้าง โชคดีครับบรรดาเสมียนใหม่ทุกท่าน ท่านที่มีปลายทางที่ญี่ปุ่นทะยอยลงไปแล้ว จนท.จึงประกาศให้ผู้โดยสารที่เหลือTransit. ลงไปพักรอเครื่องด้านล่าง ภายในสนามบินญี่ปุ่นแต่ห้ามออกนอกบริเวณ. ผมใช้เวลารอประมาณ๑ ชม. หลังจากที่เติมไวน์แดงและรับประทานอาหารบนเครื่องแล้ว ผมมีปัญหากับระบบขับถ่ายทันที พอลงจากเครื่องมาจึงรีบลงไปเพื่อใช้ห้องน้ำ โดยต้องเดินไปตามลูกศรซึ่งอยู่ลึกลงไป ประมาณสามชั้นที่ห้องใต้ดิน. ปกติผมจะเป็นคนที่ไม่ชอบอยู่ในห้องน้ำนาน ปวดเมื่อไรจึงจะเข้าไปใช้บริการเมื่อนั้น พอเสร็จแล้วก็จะรีบออกมาจะให้ผมเข้าไปนั่งอ่านนสพ.หรือสูบบุหรี่ในนั้นน่ะเหรอ? ผมทำไม่เป็นจริงๆครับหลังจากผิดหวังเพราะไม่สามารถประทับรอยไว้ที่ได้..ผมมาเดินดูของที่ร้านปลอดภาษี Duty Free. ภายในสนามบินนั่นเองครับ ถ้าให้เดินดูเพื่อความเพลิดเพลินพอได้ครับ แต่ถ้าอยากจะซื้อขึ้นมาจริงๆ ผมว่าจะยุ่งครับแต่ผมเองคงไม่ซื้อเป็นแน่ เพราะไหนจะต้องมาบวกลบคูณหาร โดยการเทียบเงินเยนเป็นดอลล่าร์ แล้วเทียบดอลล่าร์เป็นเงินบาทอีก แค่เขียนผมก็ปวดหัวแล้วล่ะ ! ที่สำคัญผมยังต้องไปอีกไกลจึงไม่อยากจะหามหิ้วอะไรไปด้วย เข็ดตั้งแต่ไปเรียนเที่ยวแรกแล้วครับ ที่ได้รีบซื้อของไว้แถมยังต้องหิ้วตระเวนไปตั้งหลายรัฐกว่าจะกลับถึงเมืองไทย.เอาเข้าจริงๆผมไม่ได้ซื้ออะไรติดมาสักชิ้น เพราะราคาแพงและอาจจะต้องเสียภาษีอีกต่างหาก.
๑๕. ลำนี้ขึ้นได้แล้ว. เครื่องบินใหญ่ที่สุดในโลก บนเรือควีนแมรี่ย์ - ลองบีช.
มีประกาศให้ผู้โดยสารที่มาพักรอเครื่อง ให้รีบกลับไปขึ้นเครื่อง.ผมเดินกลับเข้ามาพร้อมกับผู้โดยสารคนอื่นๆโดยไม่มีการตรวจใดใด ? ที่เขามิได้ตรวจผมนั้นเพราะผมถือป้ายทรานสิทไว้ในมือ.เพื่อจะได้ไม่สับสนกับผู้โดยสารใหม่จากญี่ปุ่น ป้ายที่ว่านี้จะเป็นกระดาษพล๊าสติคแข็งสีขาว กว้างประมาณสามนิ้วยาวประมาณหนึ่งฟุต เขียนด้วยภาษาอังกฤษว่าTransit. หลังจากผู้โดยสารทั้งเก่าและใหม่ ขึ้นมาบนเครื่องหมดแล้ว กัปตันจึงได้นำเครื่องออกมาเพื่อรอวิ่งขึ้นทางหัวสนามบิน พร้อมแล้วจึงวิ่งเต็มที่และเชิดหัวขึ้นในที่สุดจนเครื่องตั้งลำได้ เราใช้เวลาเก้าชั่วโมงบนน่านฟ้าสากล. ภายในห้องโดยสารก็มีการบริการให้กับผู้โดยสาร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเครื่องดื่มอาหารการกิน และมาจบลงที่การฉายภาพยนตร์เหมือนกับเที่ยวบินอื่นๆ. ในขณะที่เครื่องกำลังบินอยู่นั้นไฟในห้องผู้โดยสารจะถูกปิดเกือบหมด เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนผู้โดยสารที่ต้องการพักผ่อน ส่วนใหญ่จะหลับบ้าง ชมภาพยนต์บ้าง ผมเปิดหน้าต่างมองไปนอกตัวเครื่อง จึงได้เห็นแสงอาทิตย์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า. ซึ่งแสดงว่าแถบนี้เพิ่งจะเริ่มเป็นเวลาของเช้าวันใหม่ ใครที่นั่งริมหน้าต่างถ้ามองลงมาจะเห็นมีเมฆหมอก สีขาวเต็มท้องฟ้าไปหมด ซึ่งลอยติดกันสุดลูกหูลูกตาสวยงามและเย็นตาครับ นี่กระมังที่เขาเรียกว่าทะเลหมอก มิน่า !บรรดานักท่องเที่ยวไทยจึงได้พยายามไปเที่ยวตามภูเขาสูงทางภาคเหนือ เพื่อหาโอกาสชมทะเลหมอกนี่เอง ! ผู้อ่านท่านใดเคยเห็นคงจะนึกภาพออกน๊ะครับ ! เรายังคงบินย้อนเวลากลับมาอีกหนึ่งวัน ซึ่งเวลาในสหรัฐอเมริกานั้นจะช้ากว่าทางเอเชียบ้านเรา.ผมต้องรีบปิดหน้าต่างทันทีเพราะลำแสงได้พุ่งเข้ามาสว่างจ้ามาก พนักงานการบินไทยชุดใหม่ที่ขึ้นมาจากญี่ปุ่น นำผ้าร้อนและผ้าเย็นมาบริการให้กับผู้โดยสาร เพื่อจะได้กระปี้กระเปร่าขึ้นบ้าง เพราะอีกไม่นานแล้วที่เครื่องจะลงจอด Landing.ที่จริงตอนที่ออกมาจากกรุงเทพฯนั้น ผมเห็นกรู๊ฟทัวร์ชาวญี่ปุ่น ขึ้นกันมาเต็มเกือบทุกที่นั่งเลยครับและนี่เป็นครั้งแรกที่ผมเดินทางกับเครื่องของการบินไทย ผมคิดว่าการบินไทยนี้เขาให้การบริการที่ดีเยี่ยมจริงๆ พนักงานยิ้มแย้มแจ่มใส อาหารและเครื่องดื่มต่างๆบริการฟรีตลอด. แม้ทางสายการบินจะได้บวก มากับตั๋วแล้วก็ตาม. ผมมีโอกาสนั่งเครื่องของสายการบินต่างๆ ไม่ว่าภายในประเทศหรือต่างประเทศ ทั้งยุโรปและเอเซียมาหลายครั้งแล้วครับ ! จึงสามารถเปรียบเทียบการให้บริการได้ว่าสายการบินใดควรจะให้กี่คะแนน?แต่ไม่วายที่ยังมีผู้โดยสาร ที่ตัณหากลับบางท่านมักไปลวนลามพนักงานสาวๆ. จนมีเรื่องมีราวตามสื่อต่างๆเมื่อเร็วๆนี้ เชคแล้ว..เที่ยวบินนี้ปลอดภัยครับ. ถ้าจะมีการจับก้นพนักงานกคงจะเป็นผู้เขียนนี่แหละ ! จะหันก้นมาหรือจะให้ยื่นมือออกไป ? ช่วงจากญี่ปุ่นมาสหรัฐฯแม้ว่าจะไม่เต็มทุกที่นั่งแต่ดูแล้ว ยังไงๆก็ไม่น่าจะขาดทุน. ผมประทับใจมากที่มีโอกาสใช้สายการบินแห่งชาติในครั้งนี้ ขณะนั้นคาดว่าเครื่องอยู่ห่างจากสนามบินซีแอทเติ้ล.ไม่น่าจะเกิน ๑ ชั่วโมง ท้องฟ้าที่ดูสดใสอยู่เมื่อไม่นานนั้นเริ่มแปรปรวนแล้วครับ !ไฟสัญญานรัดเข็มขัดจึงถูกเปิดขึ้น และผู้โดยสารที่ปรับเก้าอี้ไปอยู่ที่ตำแหน่งเอนนอน ก็ได้รับแจ้งให้ปรับมาอยู่ในตำแหน่งตั้งตรงตามปกติ เครื่องตกหลุมอากาศเป็นระยะๆ. ผมเห็นผู้โดยสารบางคนเริ่มหน้าซีด ตรงไหนมีที่ว่างผู้โดยสารบางคนลงไปนอนยาวก็มี เครื่องยังคงสั่นสะเทือนอยู่ราว๒๐-๒๕ นาทีเป็นระยะๆ คงอีกไม่นานเครื่องลำนี้ก็จะลงจอดที่สนามบินซีแอทเติ้ล มลรัฐวอชิงตันเสตท Seattle Airport , Washing States. ซึ่งเป็นประตูสู่สหรัฐอเมริกา. ผู้โดยสารส่วนใหญ่ซึ่งลงที่สนามบินแห่งนี้เป็นคนอเมริกัน มีส่วนน้อยที่เป็นคนต่างชาติ และมีแต่ผู้โดยสารลงจากเครื่องเท่านั้น ไม่มีใครขึ้นมาเพิ่มอีกเลย เป็นเพราะเครื่องที่เรานั่งมานั้นเป็นเครื่องต่างประเทศนั่นเอง.เพราะถ้าเป็นสายการบินในประเทศ แต่ละสนามบินนั้นต้องมีคนขึ้น-ลง พร้อมๆกัน.ผู้โดยสารท่านใดที่ไม่ได้ลงที่สนามบินนี้ จะต้องนั่งรออยู่ภายในตัวเครื่องอีกประมาณ๑ชั่วโมงเพระทางสายการบินไม่อนุญาตให้ผู้โดยสารลงไปพักรอ.เกรงว่า จะยุ่งยากนั่นเอง. พนักงานการบินไทยชุดใหม่ ได้ขึ้นมาประจำเครื่อง.ได้เวลาจึงเริ่มเตรียมตัวเดินทางต่อไปยังจุดหมายปลายทางทันทีที่Dallas Fortworth,Texas.สนานบินดัลลัส ฟอร์ทเวิร์ส มลรัฐ เท็กซัส. อีกสองปีต่อมาผมได้มาที่สหรัฐอเมริกาอีกเป็นครั้งที่สาม และได้มาลงที่สนามบินแห่งนี้เช่นกัน ผู้อ่านท่านใดสนใจโปรดติดตามต่อน๊ะครับ.เพราะผมตั้งใจว่าถ้าจบตอนนี้จะเขียนอีก เพื่อจะได้จบเป็นตอนที่สาม. ถ้าผมทราบว่ามีผู้อ่านหลายท่าน ยังอยากติดตามอ่านเรื่องราวของผม ที่จริงผมตั้งใจที่จะเขียนเรื่องที่ผมไปเป็นล่ามให้กับบริษัทขุดเจาะน้ำมันดอยซ์แท๊ค.ของเยอรมันนี. ที่บังคลาเทศ คอยติดตามน๊ะครับ ! หลังจากที่เครื่องได้ขึ้นมาแล้ว Take Off. เครื่องก็ได้ไต่มาอยู่ที่ความสูงตามกำหนด ระหว่างเดินทางช่วงสุดท้ายนั้นเครื่องกลับมาสั่นสะเทือนอีกหลายครั้ง ช่วงนั้นผมได้มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นพื้นดินมีสีขาวปกคลุมอยู่เป็นช่วงๆ ผมเคยเห็นหิมะแล้วจึงรู้ว่ามีหิมะตกเป็นบางแห่งในสหรัฐ ฯ ยิ่งเครื่องมาใกล้สนามบินดัลลัส.ยิ่งเห็นหิมะชัดขึ้น ผู้โดยสารหลายคนกังวลมากขึ้นเมื่อรู้ว่าเครื่องกำลังจะร่อนลง เพราะเราออกเดินทางมาประมาณสามชั่วโมงแล้ว ซึ่งผมยังรู้สึกว่าเร็วเหลือเกิน ผมเองยังใจคอไม่ค่อยดีนักในช่วงที่เครื่องกำลังจะทำการร่อนลง ผมก็เพิ่งจะพบกับการตกหลุมอากาศ เป็นครั้งแรกเช่นกัน. ผู้โดยสารชาว อเมริกันหลายคนคงจะเกรงว่า เครื่องอาจจะลื่นไหลออกนอกทางวิ่งได้ เพราะขณะนั้นได้มีหิมะที่ตกมาหลายวันแล้วขาวไปหมดโดยเฉพาะด้านล่าง. ขณะที่ผมกำลังเพลินอยู่กับการดูหิมะที่บริเวณสนามบินดัลลัส ผมได้ยินเสียงเบรคจากปีกของเครื่องการบินไทย แฟล๊บ Flap. เลื่อนขึ้น : ลง. และรู้สึกว่ามีการกระแทกของล้อกับพื้นสนามบินจนทำให้ไอน้ำฟุ้งกระจาย เนื่องจากความเย็นของหิมะนั่นเอง ! ทุกอย่างเงียบไปชั่วขณะก็ได้ยินเสียงดังขึ้นภายในห้องโดยสาร ผมเองยังขนลุกไม่หาย แม้เวลาผ่านมานานแล้วก็ตาม. ผู้โดยสารอเมริกันตบมือกันดังสนั่นห้องเขาชื่นชมกับฝีมือนักบินของการบินไทยครับ! เห็นไหมครับนักบินไทยก็มีฝีมือเหมือนกัน. นักบินการบินไทย..อย่าลืมอ่านตรงนี้ล่ะครับ ! พอเสียทีกับการเดินทางไกลกว่า ๑๖ ชั่วโมง ทุกคนดีใจที่เครื่องลงได้เรียบร้อยดี ต่างคนต่างหยิบข้าวของแล้วเดินออกมาเป็นแถวตอนเรียงหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังจะมาผ่านช่องทางศุลกากรนั้น มีแอร์สาวไทยเข้ามาขอความช่วยเหลือ ให้ผมช่วยนำป้าชาวลาวอพยพคนนี้ผ่านไปด้วย ญาติเขามารอรับอยู่แล้วเอ้า !ไม่ใช่ใครอื่น..สบายดีครับ ลาว-ไทยคือพี่น้องกัน.ผมถือโอกาสชวนป้าชาวลาวให้เดินต่อท้ายผม เราก็ได้ผ่านช่องทางออกมาด้วยความเรียบร้อย ทั้งทหารไทยและป้าชาวลาวคนนั้น..ไชโยขอบใจหลายเด้อ ! พอญาติเธอเห็นผมจึงถือโอกาสส่งมอบเสียเลย เพื่อผมจะได้หมดหน้าที่เพราะผมต้องรีบมาต่อเครื่องภายในประเทศ ถ้าช้าจะไม่ทันการ เพราะต้องเดินอีกไกลพอสมควร.
ขณะที่กำลังเดินลากกระเป๋าลุ่มล่ามอยู่นั้น..ได้ยินเสียงพูดภาษาไทยว่า.สวัสดีครับ.ผมหันไปมองที่ต้นเสียง เอ๊ะใครล่ะนี่ ?ตัวดำเหมือนแขกอินเดีย เอ้า !เขาคนอินเดียพูดไทยว่าสวัสดี.ได้คำเดียวแล้วเลิกเลยไอ้หยา ! คุยกันเเล้วจึงทราบว่า นายคูเปอร์ Mr.Couper.เคยมาเที่ยวเมืองไทย เขาเห็นอาร์มThailand.ที่แขนเสื้อจึงถืงโอกาสนำรถที่ใช้ในสนามบิน มาส่งผมไปขึ้นเครื่องสายในประเทศ Domestic. ผมอดที่จะขอบคุณไม่ได้ และที่เคยตั้งใจว่าถ้าเจองูกับเจอแขกจะตีแขกก่อนคงต้องเปลี่ยนใจเสียแล้วครับ ! เฮ้ย ! บอกให้ตีแขกก่อนไงล่ะ! ใครตะโกนมาว๊ะ ? ก่อนขึ้นเครื่องจากเมืองไทยท่านจำได้ไหมครับว่า ? ผมมาเชคอินที่แสตนด์ Stand.การบินไทย เขาได้ให้ป้ายเพื่อมาผูกกระเป๋า และเจ้าของกระเป๋าจะเป็นผู้เขียนป้ายว่าเราจะไปที่ไหน ?ที่จริงผมรู้เพียงแต่ว่า จะมาที่ฐานทัพอากาศลัคแลนด์ Lackland, AFB ,TEX.แต่ไม่รู้จริงๆว่าพอมาถึงที่นี่แล้ว จะต้องเดินทางต่อไปอย่างไร ? มีแอร์สาวไทยคนหนึ่งเธอคงจะรู้และได้กรุณาบอกผมว่า ให้เขียนที่ป้ายผูกกระเป๋า Name Tag. ว่าแซนแอนโทนิโอ เท็กซัส Sanantonio Texas. ผมจึงได้เขียนตามและการเชคอินกระเป๋านั้น ก็เป็นการส่งกระเป๋าไปยังปลายทางโดยตรงเลยครับ. ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องมาขนกระเป๋าจากสนามบินดัลลัสแล้วย้ายมาใส่ในเครื่องลำใหม่ ที่ภาษาอังกฤษเขาเรียกว่า Check Through. เชคทรู หรือผ่านตลอดนั่นเอง !
* กระเป๋าเดินทางของผม มานอนรออยู่ที่สนามบินแซนแอนโทนิโอแล้ว อยู่ข้างโต๊ะจ่าเวร&
..ใกล้ถึงป้อมอลาโม ที่ ซานอันโตนิโอ แล้วนะครับ...
ผู้การครับ..ป้อมที่ว่านั้นมันป้อมไหนกัน ป้อมรปภ.หรือป้อมตำรวจ.?.ระวังน๊ะครับจ่าเฉยคนใหม่นั้นไม่เบาทีเดียวสามารถทำให้ผู้การหรือผู้ขับขี่เสียค่าปรับง่ายขึ้น ถ้าไม่ยอมลดน้ำหนักเท้าที่เหยียบลงไปบนคันเร่ง..พี่จ่ามีกล้องเล็กที่ตาซ้ายและอีกกล้องที่เหรียญบนหน้าอก..สามารถบันทึกความเร็ว..การฝ่าฝืนกฎ ข้ามเลนไป - มา ฝ่าไฟแดง..ยังดีน๊ะที่ตำรวจเขาไม่บันทึกไปด้วยว่า..ขณะขับรถคนที่นั่งข้างๆนั้นคือตัวจริงเสียงจริงหรือว่า..กิ๊ก..?..มิฉนั้นคงโดนอีก ๑ ข้อหาและข้อหานี้แรงกว่าเพื่อนเพราะไม่มีการเสียค่าปรับใดใด ? มีแต่คำถามว่าตกลงเธอจะเลือกฉันหรือเลือกเผือก..เอ๊ย ! เลือกมัน. ส่วนป้อมอะลาโม่นั้นผมกำลังนั่งรถไป เกือบถึงแล้ว.รอสักนิด..สวัสดีครับ.
โตนี่ - ฟาง.
๓ ต.ค. ๕๔
สวัสดีครับ....ฮาาาาา.."ตกใจ"หมดเลย...ชอบเอาเรื่อง"จริง" มาพูด"เล่น"...อิ อิ...