ความฟุ้ง ถ้ามากไป อาจทำให้ผู้คนรำคาญ

 โบราณเข้าใจใช้คำพูดที่เข้าใจง่าย พูดแล้วเห็นภาพพจน์ "ฟุ้ง" เป็นคำหนึ่งที่ได้ยินประจำ

  "ใครทำแป้ง"ฟุ้งกระจาย" นั่นไง มองเห็นละอองขาวๆ ลอยวน ทึบแสง ไม่น่าเข้าใกล้

"ใครใส่น้ำหอมเสียหอมฟุ้งทีเดียว" อันนี้ต้องอาศัยความใกล้ชิด มีระยะ ที่จะได้กลิ่น แต่ว่าก็ว่าเถอะ ขนาดออกปากว่าหอมฟุ้ง นั่นแสดงง่า กลิ่นไปไกลไม่ธรรมดา

นอกจากนี้ ยังใช้กับความคิดได้อีก เช่น "คิดฟุ้งซ่าน" แน่นอน ถ้ามองเห็นความคิดเป็นอนุเล็ก เราก็คงเห็นความอนุความคิดของเจ้าของ ลอยวนขาดระเบียบ วนไปมารอบสมองเจ้าตัวแน่ๆ แถมมีพลังร้อนๆเสียด้วยนะ

"คุยฟุ้ง" ยิ่งทำให้คนรอบข้าง จับใจความไม่ได้ มันเวิ้งว้าง จับจุดยาก

 ความฟุ้ง ถ้ามากไป อาจทำให้ผู้คนรำคาญ หรืออึดอัดได้ และบางครั้งก็อยากหลบๆไปเสีย ไม่อยากเข้าใกล้ ถึงจะฟุ้งเรื่องดี แต่ก็ลดความน่าสนใจไปมากทีเดียว

 แต่ส่วนมาก เมื่อเดินทางไปถึงจุด"ฟุ้ง"แล้ว อย่าว่าแต่คนอื่นจะมองเห็นยากเลย ตัวคนฟุ้ง ก็รู้ตัวลำบากเหมือนกัน

   ต้องราตรีสวัสดิ์แล้วค่ะ ประเดี๋ยวจะ "ฟุ้ง" มากไป      อิ อิ ฝันดีนะคะ