สวัสดีค่ะคุณโสภณ เปียสนิท

บทกลอนนี้ไพเราะและมีความหมายมากค่ะ

ครั้งแรกก็คิดว่าได้อาหาร

แต่ต่อมาเริ่มฟุ้ง กลัวจะถูกแย่ง ต้องหลบต้องซ่อน

หรือความฟุ้ง จะเป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งของสิ่งมีชีวิตนะคะ