อิ่มอ่าน ความความคิดจาก ศุ บุญเลี้ยง
ผมรู้สึกว่าการอ่านทำให้ผมเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ผมสนุกกับตัวหนังสือมากๆจนคิดว่าหนังสือเป็นแผนที่นำทางความคิด จัดความคิดในสมอง มันทำให้เราเป็นคนที่มีภาษาใช้ที่สวยงามและ เป็นเครื่องมือความคิดในการทำงาน ทุกวันนี้มีที่กินมีใช้ ก็ด้วยกับการเขียนการอ่าน ผมเป็นคนอ่านหนังสือช้ามาก เราก็ซึมซับความช้านั้นไป เราค่อยๆอ่านค่อยๆเล็ม หรือแม้กระทั้งเราถอยมาดูกลับไปกลับมา...
หนังสือมันเป็นความบันเทิงแต่ทีนี้ เราจะบันเทิงกับหนังสือได้มันต้องใช้เครื่องมือ เครื่องมือก็คือจินตนาการของเราไม่เหมือนกับเราเปิดแผ่นฟังเพลง เราจะไปทำอะไรก็ได้ เพลงก็ร้องของมันไป ขับรถไปฟังไป แต่หนังสือนี้มันเสียเงินแล้วต้องมาเสียเวลากลับมัน แล้วต้องมาเสียจิตนาการอีก ต้องคิดตาม มันจะไปไหน มันยังงัยต่อ มันเป็นเครื่องมือที่บางครั้ง มนุษย์ที่ไม่มีจิตนาการพออาจจะรู้สึกว่ามันน่าเบื่อหน่ายแต่ถ้าใครมีเจตนาการพอ ก็เพียงพอแล้ว แทบจะไม่ต้องมีโรงหนังหรือว่าสถานบันเทิงอื่นใดอีกแล้วสำหรับคนที่ชอบอ่านหนังสือผมคิดว่าเพียงพอแล้ว
ถ้าเราอ่านหนังสือผมคิดว่า เมื่อเราใช้ชีวิตก็สนุกขึ้น มองโลกก็สนุกขึ้น คนที่อ่านหนังสือผมเชื่ออย่างนั้นนะ ทุกวันนี้นะเวลาผมไปไหนถ้าไม่มีหนังสือ ผมชอบที่จะอ่านป้ายข้างทาง ถ้าไม่มีผมจะอ่านโลกเอา เช่น ทำไมห้องนี้มันสีเขียวอ้อมันมีต้นไม้ ให้ร่มเงา เห็นไหมว่ามันน่าสนุกจะตายกลับการมองสิ่งที่อยู่รอบตัว ผมได้จากการอ่านหนังสือ
การอ่านหนังสือผมอยากให้เหมือกับการกินอาหาร เวลาที่เราเด็กๆเราก็จะกินอะไรที่เคียวง่าย คลองตัว บดขยี้ง่าย หวานๆ ต่อไปเราก็อยากกินเผ็ดๆ เนื้อนุ่มๆเราก็เริ่มอยากกินเนื้อติดมันเริ่มมีเอ็น เริ่มขมๆ แต่ว่ามันลื้นลมขึ้น ผมคิดว่าได้มาเพราะการอ่านหนังสือ ก็อ่านไปจนถึงวันเรารู้สึกว่า เออเนอะได้ขบเคียว บดขยี้ แล้วค่อยย่อยแล้ววันนั้นและ จะติดหนังสือห้ามไม่ได้แล้วยังงัยก็ห้ามไม่ได้...
