เก้าอี้ของฉัน


วันเสาร์...วันนี้ ...24 ก.ย.54 ....ผมไปงานเผาศพคุณป้า...ได้เรียนรู้...เข้าใจ...ปล่อยวาง...และ...ว่างเปล่า....ผ่านสัจธรรม..เก้าอี้ของฉันครับ

-1-

 

 

-2-

 

 

-3-

 

 

-4-

 

 

-5-

 

 

-6-

 

 

-7-

 

 

-8-

หมายเลขบันทึก: 462453เขียนเมื่อ 24 กันยายน 2011 19:42 น. ()แก้ไขเมื่อ 22 กันยายน 2012 11:06 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (7)
  • เก้าอี้ของฉันไม่ยั่งยืน "อนิจจะลักษณะ" ถ้าเข้าใจก็รู้ปล่อยวางนะคะ
  • ขอบพระคุณค่ะ
  • คนเรายึดเก้าอี้เป็นที่นั่ง
  • เปรียบเหมือนดั่งยึดถือคือเจ้าของ
  • ร่างกายนี้มีเราเข้าครอบครอง
  • อาจหมายมองไม่เห็นความเป็นจริง

มรณานุสติ .. ฝันดีนะคะ

สวัสดีค่ะ

Ico64

คนไทยมักคิด 'ปลงตก' ในชีวิต คิดถึงชีวิต'หลังความตาย'กันเร็วนะคะ แต่ชาวตะวันตกส่วนใหญ่การทำงานคือการปฏิบัติธรรมของเขา ทำงานในหน้าที่ให้ดีที่สุดมีคุณภาพมีความสุจริต มีความรับผิดชอบ ถ้าไม่เจ็บป่วยยังเดินเหินได้ เขาจะไม่นั่งอยู่บ้านกัน ...ไม่มีการบอกว่าฉันแก่แล้วทำไม่ไหวแล้วฉันอยากจะพักผ่อน... หรือฉันจะทำจิตใจให้สงบแล้วไม่ยุ่งกับทางโลกแล้ว...เรียกว่าเขาทำงานกันจนถึงวันตายเลยก็ว่าได้...

ภาพสะท้อนวัฎจักรของชีวิต เด็ก 4 คน ตัดกับ ความวังเวงของเมรุ

เป็นมุมมองของผู้ถ่ายที่ลึกซึ้งคะ

เป็นมุมมองที่น่าคิด ขอบคุณค่ะ

ฟ้าหลังฝน คนยังไม่มา

หลังฝนมา ฟ้ารูปแมว แล้วคนถึงจะเริ่มมา....:):) (153.คือฟ้า...ตอน : เมฆหัวใจละลายกลายเป็นแมว )

ว่างเปล่านั้นที่เราเห็น แต่ที่เราเป็นนั้น "ว่าง" ไหม?

เป็นคำถามที่บางครั้งผมเองก็ตอบได้บ้าง ไม่ได้บ้าง......

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี