ใคร หลาย ๆ คน คงแปลกใจบ้าง..ที่เราได้กำเนิดมาบนโลกใบนี้ แล้วพบปะผู้คนหลากหลายซะเหลือเกิน..นี่คงเป็นลิขิตอย่างหนึ่ง แล้วจะมีใครคิดบ้างมั้ยว่า..ทำไม..กับใครสักคนหนึ่ง..เราถึงมีความรู้สึกดี ดีและมิตรภาพที่สวยงาม..มอบให้ทั้งที่เราอาจจะยังไม่รู้จักเขาดีพอเลย...

สำหรับ ฉัน..มันไม่ใช่เรื่องแปลกประการใดเลย..ด้วยเพราะ ฉันคิดเพียงว่า..ความรู้สึกเช่นนั้น...เป็นสิ่งที่สวยงาม..ที่ได้เกิดขึ้น กับตัวเอง...อาจจะเป็น section หนึ่งของการลิขิตที่ได้มอบให้เรามีหน้าที่ต้องดูแล..นั่นเอง..ที่ฉันจะบอก ว่า... เมื่อความรู้สึกนั้นได้ก้าวเข้ามาหาเราแล้ว...เสมือนว่าเราได้ถูกกำหนดให้ ต้องรับรู้และรับไว้ในฐานะของผู้รับอย่างสมบูรณ์....นี่คือประการแรกของเรา.. ส่วนประการต่อไปก็ขึ้นอยู่กับว่า..เราพินิจพิเคราะห์แล้วว่าสมควรจะให้มี ความต่อไปมั้ย...ก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกเช่นกัน...เพราะมันเป็นเรื่องของความ รู้สึก....ความรู้สึกต่าง ๆ จะบอกเราได้เองว่าเราควรทำเช่นไร...นั่นก็ขึ้นอยู่ที่ตัวบุคคลเอง คนเราโดย พื้นฐานแล้ว..มักจะทำอะไรตามแต่ใจของตัวเองเป็น ที่ตั้ง...สิ่งนี้ไม่ใช่ความผิดประการใด..เพียงแต่ว่า..เราต้องพึงคิดบ้าง ว่า..ในเมื่อใคร ๆ ต่างก็ทำตามแต่ใจของตัวเองแล้ว...เรื่องทุก ๆ เรื่องมันจะเป็นเช่นไร...จะมีใครบ้างมั้ย..ที่คิดและคำนึงถึงแค่ว่า...สัมพันธ ภาพที่ดี.....ควรดำรงอยู่ภายใต้ความรู้สึกที่ดี....โดยไม่ให้คำว่า..อึดอัด..มา ขัดขวางกันและกัน..เพียงแค่เรา...."พบกันครึ่งทาง"..นี่ก็เป็นทางหนึ่งที่จัด ได้ว่าไม่เลวเลยทีเดียว... การพบกัน ครึ่งทาง...มีนิยามตามความเห็นของฉันนะ...เป็นการ แบ่งปันความรู้สึกบางส่วน..ไม่ใช่ทั้งหมด...เป็นการให้ที่ทำให้รู้สึกดี ..รู้สึกว่าสิ่งที่ได้ให้ไป..ทั้งเราและคนที่เราให้..ไม่รู้สึกอึดอัด..สบาย ใจ..สบายสมอง..ไม่เกรงต่อกันในทางสัมพันธภาพใด ๆ ทั้งสิ้น...แต่สิ่งหนึ่งที่พึ่งจะมีให้กันและกันเสมอคือ..."จุดยืนของความรู้สึก ดีดี"... เพราะภาย ใต้เงื่อนไขใด ๆ ทั้งมวล..จะไม่เป็นการดีได้เลยถ้าเราไม่มีจุดยืนเป็นของตัวเอง...เสมือนเราขาด หลักในตัวเองและจะทำให้..ผู้ที่เรามอบความรู้สึกดีดีให้..ขาดความมั่นใจใน ตัวของเราด้วย อีกประการ หนึ่ง..ที่ใคร ๆ มักจะมองข้ามเสมอ ๆ ..นั่นก็คือ..การยอมรับในตัวตนทั้งของตัวเองและผู้ที่เราจะมอบความรู้สึกให้ ..สิ่งนี้อาจมีใครมองว่ามันเล็กน้อย...แต่เชื่อมั้ยว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย..แล้วก็มีน้อยคนมากที่จะทำได้... การยอมรับ ในตัวตน..ไม่ใช่เป็นการยอมรับเพียงแค่..สิ่งที่ มองเห็นด้วยตา...แต่เป็นการยอมรับสิ่งที่อยู่ภายใน...ซึ่งเราไม่สามารถมองเห็น ด้วยตาได้จะต้อง..ใช้เวลา..ใช้ความรู้สึกมอง..การมองและยอมรับนี้..ไม่ใช่ "การจับผิด" หรือ "ค้นหา" สิ่งใด ๆ ทั้งสิ้น.. แต่เป็นการใช้ความรู้สึกของตัวเอง..เพื่อให้บอกว่า...ยอมรับได้ในทุก ๆ อย่างที่เขาเป็นอยู่...เพราะนั่นคือ..ผู้หนึ่งซึ่งมาพร้อมสิ่งที่สวยงามที่สุด ของเราแล้ว...ถ้าคิดได้เช่นนั้น..ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร...เราจะมีพื้นฐานที่ทำ ให้เราระลึกได้ว่า..เรามีจุดยืนของความรู้สึกเป็นของตัวเองแล้ว... ฉะนั้น...เมื่อ ใดก็ตามที่มีความรู้สึกดีดีเช่นนั้น...เราควร จะรู้ตัวเองได้แล้วว่า..นี่เป็นสิ่งที่พิเศษและสวยงามที่เราไม่อยากให้มัน ต้องหายไปอย่างแน่นอน..เราจะเก็บรักษาไว้..ด้วยความรู้สึกที่ดีดีเช่นกัน.. สิ่งที่ สวยงามที่ได้มา..ไม่ใช่การร้องขอ..ไม่ใช่การรอรับ ไม่ใช่เพียงแค่ให้...แต่เป็นทุกอย่าง...ทุก ๆ สิ่งที่ดีดีจะต้องทั้ง give และ get...ไม่ใช่ตลอดเวลา..แค่เพียง "บ้าง..บางครั้ง"..เพื่อให้รู้สึกดี ๆ กันและกัน... ความสวย งามของความรู้สึก..จะไม่เป็นไปได้เลยถ้า...ไม่มีจุด สุดท้าย...วันหนึ่งถ้ามีความรู้สึกดีดีที่มาพร้อมกับมิตรภาพที่สดใส...ขอให้รู้ ว่า..มันเป็นสิ่งที่วิเศษ...รักษามันไว้ด้วยความรู้สึกดีดีเช่นกัน.... คำว่า "ใช่" กับ "คนที่ใช่" หาได้ไม่ยากนัก..แต่คำว่า "เป็น" กับ "คนที่เป็น" นั้นหายากมากกว่า เพราะ "คนที่ใช่" อาจจะใช่เพียงแค่เสี้ยวเวลาหนึ่ง..แต่ "คนที่เป็น" นี่สิ..เพราะกว่าจะเป็นได้..ทั้งเป็นทุกอย่าง..เป็นตลอด..เป็นเสมอ..และเป็น ทุกความรู้สึกนั้น..จะเป็นโดยไม่จำกัดช่วงเวลา...เพราะฉะนั้น...ให้เวลากับตัว เอง..และผู้นั้น...เพื่อที่จะมีสักวันหนึ่ง.."คนที่เป็น" จะมีตัวตนจริง ๆ และจะเป็นจริง ๆ สำหรับเราเสมอ... โอกาสอาจมีเข้ามาได้บ่อย ๆ ...แล้วเราก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่า..โอกาสไหนจะเป็นของเรา...ให้เวลาและความรู้สึกเป็นเครื่องวัด.. สิ่งเหล่านี้..ส่ามารถใช้ได้กับทุก ๆ มิตรภาพและความรู้สึกดีดี...ไม่มีจำกัด...