ที่บ้านของครูอ้อย จะมีเวลาได้อยู่พร้อมหน้า พร้อมตากัน เพียง เดือนละ 4วัน คือวันหยุดเสาร์อาทิตย์ สัปดาห์เว้นสัปดาห์
*****
ทั้งๆที่ ครูอ้อยมีงานที่ค้างๆ ทำไม่เสร็จสักที มากมาย แต่ครูอ้อยก็สละเวลาการทำงาน มาอยู่กับครอบครัว โดยเฉพาะพ่อบ้าน
*****
เพราะ พ่อบ้านของครูอ้อยจะทำงาน คนละเวลา ราชการ หมายถึง เธอจะเข้าทำงานเที่ยงและเลิกงานเที่ยงคือ นั่น ก็หมายความว่า เธอจะกลับมาในเวลาที่ครูอ้อยหลับไปแล้ว และครูอ้อยจะไปทำงานในเวลาที่เธอหลับเช่นกัน
*****
ระยะหลังๆมานี้ เราอายุเยอะกันแล้ว เธอก็เลย หันมาสนใจกันและกันมากขึ้น ทุกเรื่อง โดยเฉพาะการกิน
*****
ทุกๆๆวันหยุด พ่อบ้านจะไปตลาดและซื้อกับข้าว มาปรุงกินกันเอง พ่อบ้านของครูอ้อยทำอาหารอร่อยถูกปาก จนไม่ชอบกินอาหารนอกบ้านเลย
*****
นอกจากนั้น ครูอ้อย ถูกเอาใจใส่มากมายจนติดเสียแล้ว จนไม่อยากไปไหน โดยเฉพาะ ไปทำงาน
*****
โดยปกตินิสัย ครูอ้อยจะชอบสอนนักเรียนและนำผลของการสอน มาจัดการ พัฒนา ในรูปแบบต่างๆ และเขียนบันทึกที่โกทูโน นี้เสมอ ครูอ้อยชอบการสอน ชอบการทำเอกสารความรู้ให้นักเรียน เสริมสร้างและพัฒนาให้นักเรียน
*****
แต่ระยะหลัง งานอื่นๆเข้ามามากมาย จนทำให้ครูอ้อย ห่างนักเรียนออกไป จนเริ่มเกิดการเบื่อหน่ายงานอื่นเสียเต็มที่แล้ว.....เริ่มตั้งแต่ผลงานทางวิชาการ ไม่ผ่าน และหยุดเรียนปริญญาเอก
*****
วกกลับมาที่บ้าน ดูเหมือนจะมีความสุขที่สุด เพราะ ลูกๆๆ ก็เอาใจใส่ครูอ้อยเสมอ พ่อบ้าน ก็ไม่ขัดใจ พร้อมกับยิ้มแย้ม คุยสนุก และ ชอบดูหนังฟังเพลงที่เหมือนๆๆกัน ต่างจาก การทำงานที่มีแต่เรื่องเครียดๆๆ และไม่คงเส้นคงวา
*****
อาจจะเพราะ อายุมาก กำลังจะหมดไฟในการทำงานหนักสมอง หนักแรง ชอบและมีความสุขกับการสอน การทำเอกสารการสอน เสียมากกว่า จะไปทำงาน รับแขก เตรียมงานรับแขก เพราะคิดว่า.....นั่นมันไม่ใช่งานของครูอ้อยแบบตรงๆๆคนอื่นเขาทำได้ดี เพราะ เขาชอบและมีเวลาว่าง ในแต่ละวันมากกว่า ครูอ้อย
*****
ทำไม ครูอ้อยจึงรู้สึกเช่นนี้ เพราะ หลังจากที่ต้องทำงานอื่น เครียดมากกับการรับผิดชอบ การเดินทางของการทำงานทุกเรื่อง ต้องผ่านการจัดทำ ต้องคร่ำเคร่งในการทำงาน พร้อมกับการสอนทั้งวัน ที่แทบจะไม่มีเวลาพักเลย จนถึงเวลาพักกลางวัน ยังมีการรุมเร้า...ประชุมเตรียมงานอื่นๆ ทั้งๆๆที่แทบจะไม่เวลาเตรียมงานการสอนของตนเองเลย
*****
ครูอ้อย จึงเหมือนเด็กๆๆที่ งอแง ในเช้าวันจันทร์ และมีความสุขใน เย็นวันศุกร์เสมอ
*****
ประกอบกับ สมาชิกที่บ้านคอยเอาใจ ไม่ขัดใจ ไม่ทำอะไรให้เคืองข้องหมองใจ
*****
เขียนบันทึกนี้ ผู้ที่เกี่ยวข้องอ่านแล้ว จะรู้สึกอย่างไร ก็ตามใจ เพราะนี่คือเรื่องจริง
ประธานศูนย์พัฒนาครอบครัว เทศบาลปากพะยูน อ่านแล้ว ก็อยากให้ทุกครอบครัว เห็นแก่ตัว เห็นแก่ครอบครัว
เพราะปัจจุบัน
"ความล่มสลายของสถาบันครอบครัว ต้องใช้ความรักเยียวยา"
สลายดีครับ
อยากไปชิม ฝีมือปรุงอาหารของท่านมสนึก จังครับ
มาเยี่ยมครูอ้อยครับ
สวัสดีค่ะ ท่าน วอญ่า
เรื่องเล็กน้อย แต่ยิ่งใหญ่ เรื่องธรรมดา แต่ไม่ใช่ธรรมดา เรื่องใกล้ๆ ทำไม่ดี ก็จะกลายเป็นไกล
ขอบคุณมากนะคะ
ขอบพระคุณ อาจารย์ ตึ๋ง มากๆๆค่ะ