จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว เมื่อไรจิตไปทาง กายไปทาง คือไปคนละทางย่อมส่งผลให้เกิดอาการหลับ และถ้าไม่ฟื้นก็ตาย การประสานจิตและกายในขณะที่ยังตื่นจากการหลับ ก็ปรากฎให้มีความรู้สึกนึกคิด ระลึกตัว รู้ร้อน รู้หนาว รู้ผิดชอบ ชั่วดี แต่บางครั้งแม้ว่ายังไม่หลับ ก็ปรากฎว่าจิตออกไปไกลสุดแสนไกล จากการจินตนาการ จินตภาพเอาว่า ขณะนี้อยู่ อังกฤษ ได้รับบัตรชมฟุตบอล แล้วนั่งขอบสนามได้บรรยากาศสดสุดสุด เมื่อแมทช์นี้หมดลง ก็ขึ้นเครื่องอยู่บนอากาศ เห็นปุยเมฆลอยอยู่บนท้องฟ้า บ้างสูงบ้างต่ำ เวลาผ่านไปก็ถึงประเทศอียิปต์ เลบานอน และอาหรับ และมารู้สึกตัวอีกทีมือกำลังถือหนังสือพิมพ์ และอีกข้างหนึ่งถือกรรไกรกำลังจะตัด เสียงโทรศัพท์ดังครั้งแล้วครั้งเล่า รีบวางหนังสือพิมพ์ และกรรไกร เพื่อรับโทรศัพท์ เมื่อเสร็จสิ้นธุรกรรมทางโทรศัพท์แล้วก็นึกได้ว่า เราตกอยู่ในภวังค์ ตอนทีถึงประเทศอียิปต์ (ตาเริ่มขยิบ) เลบานอน (กำลังอยากนอน) และ อาหรับ (ในที่สุดตาก็หลับลง) อาการอย่างนี้เกิดได้กับทุกคน ทุกเพศ ทุกวัย อย่าบ่อยนักเพราะหากกำลังข้ามถนนอยู่แล้วมีมโนภาพแวปเข้ามา ถนนพลุกพล่านด้วยรถหลากชนิด แน่นอนคำตอบที่ออกมา... หยุดได้แล้วแล้วกลับมาตั้งมั่นเถอะ ดึงใจให้กลับมาด้วยการฝึกวิปัสสนากรรมฐาน ง่าย ๆ อยู่เสมอเพียง งูแลบลิ้น ไก่กินน้ำ ช้างพับหู ทุกเมื่อเชื่อวัน ฝึกให้อยู่กับเนื้อกับตัวทุกวัน ทุกเวลา จะช่วยให้จิตมีสมาธิ ตั้งมั่น อะไรต่อมิอะเไรในชีวิตจะเปลี่ยนไปอย่างที่คาดไม่ถึง เพราะปาฏิหารย์มีจริง
อย่าลืม ตั้งมั่น
